古诗词 - 中国最美古诗词

清平乐·朦胧月午

朦胧月午，点滴梨花雨。méng lóng yuè wǔ，diǎn dī lí huā yǔ。青翼欺人多谩语，消息知他真否？qīng yì qī rén duō mán yǔ，xiāo xī zhī tā zhēn fǒu？兽炉鸳被重熏，故将灯火挑昏。shòu lú yuān bèi zhòng xūn，gù jiāng dēng huǒ tiāo hūn。最恨西风摇幕，误人几度迎门。zuì hèn xī fēng yáo mù，wù rén jǐ dù yíng mén。

苏幕遮

宋：晁端礼

碧桃花，春婉娩。bì táo huā，chūn wǎn miǎn。未断尘缘，暂别瑶池宴。wèi duàn chén yuán，zàn bié yáo chí yàn。谪限迢迢应未满。zhé xiàn tiáo tiáo yīng wèi mǎn。乘月骖鸾。chéng yuè cān luán。曾有深深愿。céng yǒu shēn shēn yuàn。帝城赊，凤楼远。dì chéng shē，fèng lóu yuǎn。长寿杯深，此际谁人劝。zhǎng shòu bēi shēn，cǐ jì shuí rén quàn。闷倚屏山凝泪眼。mèn yǐ píng shān níng lèi yǎn。百和烟中，细想千娇面。bǎi hé yān zhōng，xì xiǎng qiān jiāo miàn。

一落索

宋：晁端礼

正向溪堂欢笑。zhèng xiàng xī táng huān xiào。忽惊传新诏。hū jīng chuán xīn zhào。马蹄准拟乐郊行，又欲近、长安道。mǎ tí zhǔn nǐ lè jiāo xíng，yòu yù jìn zhǎng ān dào。鹳鹊楼边初到。guàn què lóu biān chū dào。未花残莺老。wèi huā cán yīng lǎo。崔徽歌舞有余风，应忘了、东平好。cuī huī gē wǔ yǒu yú fēng，yīng wàng le dōng píng hǎo。

宴桃源

宋：晁端礼

又是青春将暮。yòu shì qīng chūn jiāng mù。望极桃溪归路。wàng jí táo xī guī lù。洞户悄无人，空锁一庭红雨。dòng hù qiāo wú rén，kōng suǒ yī tíng hóng yǔ。凝伫。níng zhù。凝伫。níng zhù。人面不知何处。rén miàn bù zhī hé chù。

一丛花

宋：晁端礼

谪仙海上驾鲸鱼。zhé xiān hǎi shàng jià jīng yú。谈笑下蓬壶。tán xiào xià péng hú。神寒骨重真男子，是我家、千里龙驹。shén hán gǔ zhòng zhēn nán zi，shì wǒ jiā qiān lǐ lóng jū。经纶器业，文章光焰，流辈更谁如。jīng lún qì yè，wén zhāng guāng yàn，liú bèi gèng shuí rú。渊明元与世情疏。yuān míng yuán yǔ shì qíng shū。松菊爱吾庐。sōng jú ài wú lú。他年定契非熊卜，也未应、鹤发樵渔。tā nián dìng qì fēi xióng bo，yě wèi yīng hè fā qiáo yú。手栽露桃，亲移云杏，真是种星榆。shǒu zāi lù táo，qīn yí yún xìng，zhēn shì zhǒng xīng yú。

河满子

宋：晁端礼

满浦亭前杨柳，一年三度攀条。mǎn pǔ tíng qián yáng liǔ，yī nián sān dù pān tiáo。瞬息光阴都几许，离情常是迢迢。shùn xī guāng yīn dōu jǐ xǔ，lí qíng cháng shì tiáo tiáo。须信沈腰易瘦，争教潘鬓相饶。xū xìn shěn yāo yì shòu，zhēng jiào pān bìn xiāng ráo。不忍重寻香径，还来独立溪桥。bù rěn zhòng xún xiāng jìng，hái lái dú lì xī qiáo。唯有无情东去水，来时曾傍兰桡。wéi yǒu wú qíng dōng qù shuǐ，lái shí céng bàng lán ráo。今夜欲求好梦，望中莫遣魂消。jīn yè yù qiú hǎo mèng，wàng zhōng mò qiǎn hún xiāo。