古诗词 - 中国最美古诗词

秋暑

吾性仍忍寒，不受秋暑闷。wú xìng réng rěn hán，bù shòu qiū shǔ mèn。既抱相如渴，复喘平叔汗。jì bào xiāng rú kě，fù chuǎn píng shū hàn。疥疾亦相乘，爬搔扰躯干。jiè jí yì xiāng chéng，pá sāo rǎo qū gàn。平生懒挥箑，况复蚊蚋乱。píng shēng lǎn huī shà，kuàng fù wén ruì luàn。忽闻隐雷声，引颈若鹅鹳。hū wén yǐn léi shēng，yǐn jǐng ruò é guàn。雨意竟萧条，依然坐深爨。yǔ yì jìng xiāo tiáo，yī rán zuò shēn cuàn。安得天公仁，霜令从此换。ān dé tiān gōng rén，shuāng lìng cóng cǐ huàn。

畏途

宋：姜特立

畏途谢排斥，造物遂初志。wèi tú xiè pái chì，zào wù suì chū zhì。彼虽快其私，我独佩嘉惠。bǐ suī kuài qí sī，wǒ dú pèi jiā huì。爱憎有回牙，恩怨或倒置。ài zēng yǒu huí yá，ēn yuàn huò dào zhì。得马岂君福，凿渠真我利。dé mǎ qǐ jūn fú，záo qú zhēn wǒ lì。向使老班行，兹事恐遂废。xiàng shǐ lǎo bān xíng，zī shì kǒng suì fèi。三径幸足乐，一瓢聊自寄。sān jìng xìng zú lè，yī piáo liáo zì jì。兴来或歌呼，客至任醺醉。xīng lái huò gē hū，kè zhì rèn xūn zuì。以此终百年，何用一品贵。yǐ cǐ zhōng bǎi nián，hé yòng yī pǐn guì。犹胜白首归，流光忽西坠。yóu shèng bái shǒu guī，liú guāng hū xī zhuì。

茧庵

宋：姜特立

茧庵吾自名，所喜以吾息。jiǎn ān wú zì míng，suǒ xǐ yǐ wú xī。一丝出巧心，口眼费经画。yī sī chū qiǎo xīn，kǒu yǎn fèi jīng huà。无畏亦无累，丰俭随人力。wú wèi yì wú lèi，fēng jiǎn suí rén lì。时时携妻子，杯酒纵酣适。shí shí xié qī zi，bēi jiǔ zòng hān shì。家人献歌舞，宾友杂嘲剧。jiā rén xiàn gē wǔ，bīn yǒu zá cháo jù。此意少人解，此庇无终极。cǐ yì shǎo rén jiě，cǐ bì wú zhōng jí。曹瞒西陵前，作伎竟何益。cáo mán xī líng qián，zuò jì jìng hé yì。刘伶坟上土，谁与酒浇滴。liú líng fén shàng tǔ，shuí yǔ jiǔ jiāo dī。高堂岂不好，要自非吾宅。gāo táng qǐ bù hǎo，yào zì fēi wú zhái。王侯与氓隶，万古一枯腊。wáng hóu yǔ máng lì，wàn gǔ yī kū là。自营自落之，讵敢当达识。zì yíng zì luò zhī，jù gǎn dāng dá shí。有酒更频来，宽作十年客。yǒu jiǔ gèng pín lái，kuān zuò shí nián kè。

祸福

宋：姜特立

君子多短拙，动或福随之。jūn zi duō duǎn zhuō，dòng huò fú suí zhī。小人最狡狯，往往触祸机。xiǎo rén zuì jiǎo kuài，wǎng wǎng chù huò jī。巧者极人力，拙者无所为。qiǎo zhě jí rén lì，zhuō zhě wú suǒ wèi。巧拙不必问，天道自平夷。qiǎo zhuō bù bì wèn，tiān dào zì píng yí。

寄方叔

宋：姜特立

落叶满沧湾，坠露湿疏柳。luò yè mǎn cāng wān，zhuì lù shī shū liǔ。幽人晓无事，杖策经林阜。yōu rén xiǎo wú shì，zhàng cè jīng lín fù。忽焉若有省，怀此山中友。hū yān ruò yǒu shěng，huái cǐ shān zhōng yǒu。便欲借风翰，翩翩插双肘。biàn yù jiè fēng hàn，piān piān chā shuāng zhǒu。

古风送行陈省元

宋：姜特立

梅山老人头雪白，摸索曹刘还认得。méi shān lǎo rén tóu xuě bái，mō suǒ cáo liú hái rèn dé。平生鹿鹿视馀子，谁是诗中真巨擘。píng shēng lù lù shì yú zi，shuí shì shī zhōng zhēn jù bāi。踵门忽得天下士，慕我虚声远相觅。zhǒng mén hū dé tiān xià shì，mù wǒ xū shēng yuǎn xiāng mì。袖中磊磈出奇语，和璧随珠暗相射。xiù zhōng lěi wěi chū qí yǔ，hé bì suí zhū àn xiāng shè。对之坐久神气定，言下分明箭锋直。duì zhī zuò jiǔ shén qì dìng，yán xià fēn míng jiàn fēng zhí。傍观如堵相骇愕，颇复见我有此客。bàng guān rú dǔ xiāng hài è，pǒ fù jiàn wǒ yǒu cǐ kè。雄篇累日费酬答，但怪笔端飞霹雳。xióng piān lèi rì fèi chóu dá，dàn guài bǐ duān fēi pī lì。君才自是千里驹，鞭影不摇何待策。jūn cái zì shì qiān lǐ jū，biān yǐng bù yáo hé dài cè。古人妙处应自知，悟解多端难指画。gǔ rén miào chù yīng zì zhī，wù jiě duō duān nán zhǐ huà。请君更去勘诸方，莫道梅山得消息。qǐng jūn gèng qù kān zhū fāng，mò dào méi shān dé xiāo xī。

曳杖

宋：姜特立

曳杖度林樾，晴光破衰颜。yè zhàng dù lín yuè，qíng guāng pò shuāi yán。好鸟忽相鸣，觉我身世闲。hǎo niǎo hū xiāng míng，jué wǒ shēn shì xián。身世谁自觉，此妙吾独观。shēn shì shuí zì jué，cǐ miào wú dú guān。正以静得之，乐哉天地宽。zhèng yǐ jìng dé zhī，lè zāi tiān dì kuān。

寄题杨先辈雾隐

宋：姜特立

猛虎树摩痒，更为虫所蚀。měng hǔ shù mó yǎng，gèng wèi chóng suǒ shí。玄熊掷崖木，正坐勇与力。xuán xióng zhì yá mù，zhèng zuò yǒng yǔ lì。尔豹居其间，而复有二德。ěr bào jū qí jiān，ér fù yǒu èr dé。既不眩文采，亦知身足惜。jì bù xuàn wén cǎi，yì zhī shēn zú xī。衣锦贵尚褧，桐梓恶戕贼。yī jǐn guì shàng jiǒng，tóng zǐ è qiāng zéi。含章大臣体，深居君子识。hán zhāng dà chén tǐ，shēn jū jūn zi shí。室以雾隐名，兹士有典则。shì yǐ wù yǐn míng，zī shì yǒu diǎn zé。韬养日以久，何患不辉赫。tāo yǎng rì yǐ jiǔ，hé huàn bù huī hè。而况数钜公，铭诗播金石。ér kuàng shù jù gōng，míng shī bō jīn shí。只恐难久藏，却为人所即。zhǐ kǒng nán jiǔ cáng，què wèi rén suǒ jí。

对镜

宋：姜特立

少年鉴止水，自喜颜色好。shǎo nián jiàn zhǐ shuǐ，zì xǐ yán sè hǎo。如今对明镜，但觉增老丑。rú jīn duì míng jìng，dàn jué zēng lǎo chǒu。老丑将奈何，行当就枯朽。lǎo chǒu jiāng nài hé，xíng dāng jiù kū xiǔ。古来圣与达，阅世谁长久。gǔ lái shèng yǔ dá，yuè shì shuí zhǎng jiǔ。仙药不可求，红颜复何有。xiān yào bù kě qiú，hóng yán fù hé yǒu。嵇阮真可人，沉冥一杯酒。jī ruǎn zhēn kě rén，chén míng yī bēi jiǔ。

送虞察院

宋：姜特立

岳牧用词人，古今诚罕有。yuè mù yòng cí rén，gǔ jīn chéng hǎn yǒu。君侯东南隽，锦心仍绣口。jūn hóu dōng nán juàn，jǐn xīn réng xiù kǒu。生从谢脁城，日对敬亭阜。shēng cóng xiè tiǎo chéng，rì duì jìng tíng fù。梅翁丈人行，味古若玄酒。méi wēng zhàng rén xíng，wèi gǔ ruò xuán jiǔ。君能兼众作，活法参已久。jūn néng jiān zhòng zuò，huó fǎ cān yǐ jiǔ。今兹守双溪，诗思如河剖。jīn zī shǒu shuāng xī，shī sī rú hé pōu。前追东阳侯，近继南涧叟。qián zhuī dōng yáng hóu，jìn jì nán jiàn sǒu。璀璨珊瑚钩，盘屈蛟螭钮。cuǐ càn shān hú gōu，pán qū jiāo chī niǔ。往来互酬赠，觉我殊秽丑。wǎng lái hù chóu zèng，jué wǒ shū huì chǒu。砂砾投公筐，珠玑落吾手。shā lì tóu gōng kuāng，zhū jī luò wú shǒu。苏李隔遥天，王刘同魏圃。sū lǐ gé yáo tiān，wáng liú tóng wèi pǔ。风骚难并世，道义况有取。fēng sāo nán bìng shì，dào yì kuàng yǒu qǔ。高篇许编缀，泰华侪部娄。gāo piān xǔ biān zhuì，tài huá chái bù lóu。不辞附冥鸿，庶以图不朽。bù cí fù míng hóng，shù yǐ tú bù xiǔ。君王爱其才，复易吴门守。jūn wáng ài qí cái，fù yì wú mén shǒu。韦郎五字句，寂寞今其耦。wéi láng wǔ zì jù，jì mò jīn qí ǒu。森㦸尚高门，凝香犹故牖。sēn jǐ shàng gāo mén，níng xiāng yóu gù yǒu。想当吟哦时，妙思出齑臼。xiǎng dāng yín ó shí，miào sī chū jī jiù。只恐凤诏催，去作仙班首。zhǐ kǒng fèng zhào cuī，qù zuò xiān bān shǒu。载赓清庙颂，千古换星斗。zài gēng qīng miào sòng，qiān gǔ huàn xīng dòu。得句勿相忘，时寄山中友。dé jù wù xiāng wàng，shí jì shān zhōng yǒu。

余方悼亡适山圃牡丹芍药盛开赋长句

宋：姜特立

白巾对红艳，哀乐自不同。bái jīn duì hóng yàn，āi lè zì bù tóng。缅彼古之人，拔去礼法中。miǎn bǐ gǔ zhī rén，bá qù lǐ fǎ zhōng。亲丧至呕血，悲涕固无从。qīn sàng zhì ǒu xuè，bēi tì gù wú cóng。不哭即饮酒，陶然醉为乡。bù kū jí yǐn jiǔ，táo rán zuì wèi xiāng。吾爱蒙庄子，鼓盆歌慨慷。wú ài méng zhuāng zi，gǔ pén gē kǎi kāng。吾笑潘河阳，忍泪赋悼亡。wú xiào pān hé yáng，rěn lèi fù dào wáng。自古皆有死，生灭固其常。zì gǔ jiē yǒu sǐ，shēng miè gù qí cháng。生也根一气，死焉归渺茫。shēng yě gēn yī qì，sǐ yān guī miǎo máng。钟情虽我辈，达节圣所臧。zhōng qíng suī wǒ bèi，dá jié shèng suǒ zāng。且日饮无何，久久永相忘。qiě rì yǐn wú hé，jiǔ jiǔ yǒng xiāng wàng。

闲吟

宋：姜特立

富贵悬诸天，祸福人所召。fù guì xuán zhū tiān，huò fú rén suǒ zhào。但于平处行，福轻祸亦少。dàn yú píng chù xíng，fú qīng huò yì shǎo。贪夫只竞前，而不顾其后。tān fū zhǐ jìng qián，ér bù gù qí hòu。忽焉一失脚，千佛不可救。hū yān yī shī jiǎo，qiān fú bù kě jiù。

赋潘叔玠皆山楼

宋：姜特立

环滁皆名山，正以醉翁重。huán chú jiē míng shān，zhèng yǐ zuì wēng zhòng。翁时方在郡，朱墨犹遮拥。wēng shí fāng zài jùn，zhū mò yóu zhē yōng。君今建斯楼，再食祠官俸。jūn jīn jiàn sī lóu，zài shí cí guān fèng。雅契醉翁心，而无醉翁冗。yǎ qì zuì wēng xīn，ér wú zuì wēng rǒng。看山应更真，物物皆净供。kàn shān yīng gèng zhēn，wù wù jiē jìng gōng。便寻庐霍期，莫作京洛梦。biàn xún lú huò qī，mò zuò jīng luò mèng。只恐难久闲，移文北山讽。zhǐ kǒng nán jiǔ xián，yí wén běi shān fěng。愿坚仁者守，用静以观动。yuàn jiān rén zhě shǒu，yòng jìng yǐ guān dòng。

次石鱼

宋：姜特立

君不见陇州石鱼生地下，中有鳅鲫皆同化。jūn bù jiàn lǒng zhōu shí yú shēng dì xià，zhōng yǒu qiū jì jiē tóng huà。又不见衡湘石鱼生山中，鱼身鳞鬣俱如画。yòu bù jiàn héng xiāng shí yú shēng shān zhōng，yú shēn lín liè jù rú huà。世间何独此石为鱼形，石蛇石蟹皆如生。shì jiān hé dú cǐ shí wèi yú xíng，shí shé shí xiè jiē rú shēng。虾蟆口吻酷肖似，螬蛴蠕动几能行。xiā má kǒu wěn kù xiào shì，cáo qí rú dòng jǐ néng xíng。悠悠荒怪不可考，吾意造物初无情。yōu yōu huāng guài bù kě kǎo，wú yì zào wù chū wú qíng。阴阳融结亦偶尔，俗智讵可窥杳冥。yīn yáng róng jié yì ǒu ěr，sú zhì jù kě kuī yǎo míng。叶君得此不足惜，君自川岳储英灵。yè jūn dé cǐ bù zú xī，jūn zì chuān yuè chǔ yīng líng。来春禹浪忽变化，头角天上看峥嵘。lái chūn yǔ làng hū biàn huà，tóu jiǎo tiān shàng kàn zhēng róng。此时回首视此石，弃置殆与砂砾并。cǐ shí huí shǒu shì cǐ shí，qì zhì dài yǔ shā lì bìng。

有感

宋：姜特立

少年如晓行，志意多闲佚。shǎo nián rú xiǎo xíng，zhì yì duō xián yì。老如夜还家，行李自迫怵。lǎo rú yè hái jiā，xíng lǐ zì pò chù。向来轻寸阴，此去惜馀日。xiàng lái qīng cùn yīn，cǐ qù xī yú rì。已往不可追，未来嗟莫失。yǐ wǎng bù kě zhuī，wèi lái jiē mò shī。昔人秉烛游，不为杯中物。xī rén bǐng zhú yóu，bù wèi bēi zhōng wù。

长句赠弟邦达主簿

宋：姜特立

有弟辞我去，明日隔风烟。yǒu dì cí wǒ qù，míng rì gé fēng yān。茭青岭头云，忆别二十年。jiāo qīng lǐng tóu yún，yì bié èr shí nián。上有古峰峦，下有深涧川。shàng yǒu gǔ fēng luán，xià yǒu shēn jiàn chuān。我昔去家时，过此涕泪涟。wǒ xī qù jiā shí，guò cǐ tì lèi lián。汝今复经行，岂不念鸰原。rǔ jīn fù jīng xíng，qǐ bù niàn líng yuán。人生皆有别，此别有何言。rén shēng jiē yǒu bié，cǐ bié yǒu hé yán。我年七十四，去日箭脱弦。wǒ nián qī shí sì，qù rì jiàn tuō xián。汝虽后十年，鬓发已苍然。rǔ suī hòu shí nián，bìn fā yǐ cāng rán。世味只如此，恩义以为先。shì wèi zhǐ rú cǐ，ēn yì yǐ wèi xiān。会少别良多，杯酒且留连。huì shǎo bié liáng duō，bēi jiǔ qiě liú lián。何以寿卯君，赠之新诗篇。hé yǐ shòu mǎo jūn，zèng zhī xīn shī piān。

余年六十始入侍禁庭数月又直春宫

宋：姜特立

新年出小劫，今日直储宫。xīn nián chū xiǎo jié，jīn rì zhí chǔ gōng。天道周必复，物情穷则通。tiān dào zhōu bì fù，wù qíng qióng zé tōng。春丛无寒荣，秋畬得晚丰。chūn cóng wú hán róng，qiū shē dé wǎn fēng。勿悲夕阳句，犹胜吾家翁。wù bēi xī yáng jù，yóu shèng wú jiā wēng。

秋来喜雨

宋：姜特立

西风吹雨洗林庐，夜深凉气生庭除。xī fēng chuī yǔ xǐ lín lú，yè shēn liáng qì shēng tíng chú。呼童为我扫籧篨，便欲拂拭红氍毹。hū tóng wèi wǒ sǎo qú chú，biàn yù fú shì hóng qú shū。冠巾三肃傅头颅，絺绤轻利体不濡。guān jīn sān sù fù tóu lú，chī xì qīng lì tǐ bù rú。似觉礼法由吾徒，寝甘食美增腹腴。shì jué lǐ fǎ yóu wú tú，qǐn gān shí měi zēng fù yú。床头有酒不用沽，更烦黄菊催红萸。chuáng tóu yǒu jiǔ bù yòng gū，gèng fán huáng jú cuī hóng yú。一秋办取三百壶，二三佳友不可无。yī qiū bàn qǔ sān bǎi hú，èr sān jiā yǒu bù kě wú。

甲辰岁以诗一编进孝宗圣语且许其清新骤蒙擢用暇日感孟襄阳事聊赋数语

宋：姜特立

襄阳孟浩然，床下谒至尊。xiāng yáng mèng hào rán，chuáng xià yè zhì zūn。一语不合意，放还归里门。yī yǔ bù hé yì，fàng hái guī lǐ mén。我诗虽不工，骑马入帝阍。wǒ shī suī bù gōng，qí mǎ rù dì hūn。饱暖自兹始，永怀明主恩。bǎo nuǎn zì zī shǐ，yǒng huái míng zhǔ ēn。

喜仲春有闰

宋：姜特立

仲春闰月天气佳，天岂有意迟群葩。zhòng chūn rùn yuè tiān qì jiā，tiān qǐ yǒu yì chí qún pā。天公正为老人设，剩添一月延韶华。tiān gōng zhèng wèi lǎo rén shè，shèng tiān yī yuè yán sháo huá。今春计日百二十，不比严霜烈日空增加。jīn chūn jì rì bǎi èr shí，bù bǐ yán shuāng liè rì kōng zēng jiā。良辰好景不易得，此日讵可容易过。liáng chén hǎo jǐng bù yì dé，cǐ rì jù kě róng yì guò。汉家天子赐甲子，所见殆可儿童夸。hàn jiā tiān zi cì jiǎ zi，suǒ jiàn dài kě ér tóng kuā。直须烂醉答造物，秉烛列炬惊林鸦。zhí xū làn zuì dá zào wù，bǐng zhú liè jù jīng lín yā。