古诗词 - 中国最美古诗词

诗古诗词品读经典 · 传承文明

诗词作者名句古籍

诗

常饮三毒酒，昏昏都不知。cháng yǐn sān dú jiǔ，hūn hūn dōu bù zhī。将钱作梦事，梦事成铁围。jiāng qián zuò mèng shì，mèng shì chéng tiě wéi。以苦欲舍苦，舍苦无出期。yǐ kǔ yù shě kǔ，shě kǔ wú chū qī。应须早觉悟，觉悟自归依。yīng xū zǎo jué wù，jué wù zì guī yī。

唐代丰干禅师，住在天台山国清寺，一天，在松林漫步，山道旁忽然传来小孩啼哭声音，他寻声一看，原来是一个稚龄的小孩，衣服虽不整，但相貌奇伟，问了附近村庄人家，没有人知道这是谁家的孩子，丰干禅师不得已，只好把这男孩带回国清寺，等待人家来认领。因他是丰干禅师捡回来的，所以大家都叫他“拾得”。于唐代贞观年间由天台山至苏州妙利普明塔院任住持，此院遂改名为闻名中外的苏州寒山寺。诗人张继据此留下脍炙人口的《枫桥夜泊》。拾得的作品>>

猜您喜欢

诗

闲入天台洞，访人人不知。xián rù tiān tái dòng，fǎng rén rén bù zhī。寒山为伴侣，松下啖灵芝。hán shān wèi bàn lǚ，sōng xià dàn líng zhī。每谈今古事，嗟见世愚痴。měi tán jīn gǔ shì，jiē jiàn shì yú chī。个个入地狱，早晚出头时。gè gè rù dì yù，zǎo wǎn chū tóu shí。

诗

古佛路凄凄，愚人到却迷。gǔ fú lù qī qī，yú rén dào què mí。只缘前业重，所以不能知。zhǐ yuán qián yè zhòng，suǒ yǐ bù néng zhī。欲识无为理，心中不挂丝。yù shí wú wèi lǐ，xīn zhōng bù guà sī。生生勤苦学，必定睹天师。shēng shēng qín kǔ xué，bì dìng dǔ tiān shī。

诗

各有天真佛，号之为宝王。gè yǒu tiān zhēn fú，hào zhī wèi bǎo wáng。珠光日夜照，玄妙卒难量。zhū guāng rì yè zhào，xuán miào zú nán liàng。盲人常兀兀，那肯怕灾殃。máng rén cháng wù wù，nà kěn pà zāi yāng。唯贪淫泆业，此辈实堪伤。wéi tān yín yì yè，cǐ bèi shí kān shāng。

诗

出家求出离，哀念苦众生。chū jiā qiú chū lí，āi niàn kǔ zhòng shēng。助佛为扬化，令教选路行。zhù fú wèi yáng huà，lìng jiào xuǎn lù xíng。何曾解救苦，恣意乱纵横。hé céng jiě jiù kǔ，zì yì luàn zòng héng。一时同受溺，俱落大深坑。yī shí tóng shòu nì，jù luò dà shēn kēng。

诗

云山叠叠几千重，幽谷路深绝人踪。yún shān dié dié jǐ qiān zhòng，yōu gǔ lù shēn jué rén zōng。碧涧清流多胜境，时来鸟语合人心。bì jiàn qīng liú duō shèng jìng，shí lái niǎo yǔ hé rén xīn。

诗

后来出家子，论情入骨痴。hòu lái chū jiā zi，lùn qíng rù gǔ chī。本来求解脱，却见受驱驰。běn lái qiú jiě tuō，què jiàn shòu qū chí。终朝游俗舍，礼念作威仪。zhōng cháo yóu sú shě，lǐ niàn zuò wēi yí。博钱沽酒吃，翻成客作儿。bó qián gū jiǔ chī，fān chéng kè zuò ér。

诗

若论常快活，唯有隐居人。ruò lùn cháng kuài huó，wéi yǒu yǐn jū rén。林花长似锦，四季色常新。lín huā zhǎng shì jǐn，sì jì sè cháng xīn。或向岩间坐，旋瞻见桂轮。huò xiàng yán jiān zuò，xuán zhān jiàn guì lún。虽然身畅逸，却念世间人。suī rán shēn chàng yì，què niàn shì jiān rén。

诗

我见出家人，总爱吃酒肉。wǒ jiàn chū jiā rén，zǒng ài chī jiǔ ròu。此合上天堂，却沈归地狱。cǐ hé shàng tiān táng，què shěn guī dì yù。念得两卷经，欺他道廛俗。niàn dé liǎng juǎn jīng，qī tā dào chán sú。岂知廛俗士，大有根性熟。qǐ zhī chán sú shì，dà yǒu gēn xìng shú。

诗

我见顽钝人，灯心柱须弥。wǒ jiàn wán dùn rén，dēng xīn zhù xū mí。蚁子啮大树，焉知气力微。yǐ zi niè dà shù，yān zhī qì lì wēi。学咬两茎菜，言与祖师齐。xué yǎo liǎng jīng cài，yán yǔ zǔ shī qí。火急求忏悔，从今辄莫迷。huǒ jí qiú chàn huǐ，cóng jīn zhé mò mí。

诗

若见月光明，照烛四天下。ruò jiàn yuè guāng míng，zhào zhú sì tiān xià。圆晖挂太虚，莹净能萧洒。yuán huī guà tài xū，yíng jìng néng xiāo sǎ。人道有亏盈，我见无衰谢。rén dào yǒu kuī yíng，wǒ jiàn wú shuāi xiè。状似摩尼珠，光明无昼夜。zhuàng shì mó ní zhū，guāng míng wú zhòu yè。

诗

余住无方所，盘泊无为理。yú zhù wú fāng suǒ，pán pō wú wèi lǐ。时陟涅槃山，或玩香林寺。shí zhì niè pán shān，huò wán xiāng lín sì。寻常只是闲，言不干名利。xún cháng zhǐ shì xián，yán bù gàn míng lì。东海变桑田，我心谁管你。dōng hǎi biàn sāng tián，wǒ xīn shuí guǎn nǐ。

诗

左手握骊珠，右手执慧剑。zuǒ shǒu wò lí zhū，yòu shǒu zhí huì jiàn。先破无明贼，神珠自吐燄。xiān pò wú míng zéi，shén zhū zì tǔ yàn。伤嗟愚痴人，贪爱那生厌。shāng jiē yú chī rén，tān ài nà shēng yàn。一堕三途间，始觉前程险。yī duò sān tú jiān，shǐ jué qián chéng xiǎn。

诗

般若酒泠泠，饮多人易醒。bān ruò jiǔ líng líng，yǐn duō rén yì xǐng。余住天台山，凡愚那见形。yú zhù tiān tái shān，fán yú nà jiàn xíng。常游深谷洞，终不逐时情。cháng yóu shēn gǔ dòng，zhōng bù zhú shí qíng。无思亦无虑，无辱也无荣。wú sī yì wú lǜ，wú rǔ yě wú róng。

诗

平生何所忧，此世随缘过。píng shēng hé suǒ yōu，cǐ shì suí yuán guò。日月如逝波，光阴石中火。rì yuè rú shì bō，guāng yīn shí zhōng huǒ。任他天地移，我畅岩中坐。rèn tā tiān dì yí，wǒ chàng yán zhōng zuò。

诗

嗟见多知汉，终日枉用心。jiē jiàn duō zhī hàn，zhōng rì wǎng yòng xīn。岐路逞喽啰，欺谩一切人。qí lù chěng lóu luō，qī mán yī qiè rén。唯作地狱滓，不修来世因。wéi zuò dì yù zǐ，bù xiū lái shì yīn。忽尔无常到，定知乱纷纷。hū ěr wú cháng dào，dìng zhī luàn fēn fēn。

总54条‹1 234 ›