古诗词 - 中国最美古诗词

诗偈

迷时三界有，悟即出嚣缠。mí shí sān jiè yǒu，wù jí chū xiāo chán。心无六入迹，清净达本源。xīn wú liù rù jì，qīng jìng dá běn yuán。地狱成净土，招手别诸天。dì yù chéng jìng tǔ，zhāo shǒu bié zhū tiān。报语三涂宅，共你更无缘。bào yǔ sān tú zhái，gòng nǐ gèng wú yuán。非论早与晚，悟理即无边。fēi lùn zǎo yǔ wǎn，wù lǐ jí wú biān。

诗偈

唐：庞蕴

惭愧好舌根，常开大道门。cán kuì hǎo shé gēn，cháng kāi dà dào mén。世间三有事，实是不能论。shì jiān sān yǒu shì，shí shì bù néng lùn。相逢唯说道，更莫叙寒温。xiāng féng wéi shuō dào，gèng mò xù hán wēn。了知世相假，俗理也徒烦。le zhī shì xiāng jiǎ，sú lǐ yě tú fán。

诗偈

唐：庞蕴

老来无气力，房舍不能修。lǎo lái wú qì lì，fáng shě bù néng xiū。基颓柱根朽，椽梠脱差抽。jī tuí zhù gēn xiǔ，chuán lǚ tuō chà chōu。泥涂零落尽，四壁空飕飕。ní tú líng luò jǐn，sì bì kōng sōu sōu。举头看梁柱，星星见白头。jǔ tóu kàn liáng zhù，xīng xīng jiàn bái tóu。慧云降法雨，智水沃心流。huì yún jiàng fǎ yǔ，zhì shuǐ wò xīn liú。家中空豁豁，屋倒亦何忧。jiā zhōng kōng huō huō，wū dào yì hé yōu。山庄草庵破，余归大宅游。shān zhuāng cǎo ān pò，yú guī dà zhái yóu。生生不拣处，随类说无求。shēng shēng bù jiǎn chù，suí lèi shuō wú qiú。

诗偈

唐：庞蕴

爷娘闻子来，端坐见咍咍。yé niáng wén zi lái，duān zuò jiàn hāi hāi。我所有宝藏，分付钥匙开。wǒ suǒ yǒu bǎo cáng，fēn fù yào shi kāi。非论穷子富，举国免三灾。fēi lùn qióng zi fù，jǔ guó miǎn sān zāi。如意用无尽，更不受胞胎。rú yì yòng wú jǐn，gèng bù shòu bāo tāi。逍遥无障碍，终日见如来。xiāo yáo wú zhàng ài，zhōng rì jiàn rú lái。

诗偈

唐：庞蕴

无贪胜布施，无痴胜坐禅。wú tān shèng bù shī，wú chī shèng zuò chán。无瞋胜持戒，无念胜求缘。wú chēn shèng chí jiè，wú niàn shèng qiú yuán。尽见凡夫事，夜来安乐眠。jǐn jiàn fán fū shì，yè lái ān lè mián。寒时向火坐，火本实无烟。hán shí xiàng huǒ zuò，huǒ běn shí wú yān。不忌黑闇女，不求功德天。bù jì hēi àn nǚ，bù qiú gōng dé tiān。任运生方便，皆同般若船。rèn yùn shēng fāng biàn，jiē tóng bān ruò chuán。若能如是学，功德实无边。ruò néng rú shì xué，gōng dé shí wú biān。

诗偈

唐：庞蕴

先须持五戒，方始得人身。xiān xū chí wǔ jiè，fāng shǐ dé rén shēn。有财将布施，身即不穷贫。yǒu cái jiāng bù shī，shēn jí bù qióng pín。若行十善业，闻道得天人。ruò xíng shí shàn yè，wén dào dé tiān rén。天人生灭福，来去如车轮。tiān rén shēng miè fú，lái qù rú chē lún。有为接梵世，不及一毫真。yǒu wèi jiē fàn shì，bù jí yī háo zhēn。更欲谈玄妙，虑恐法王瞋。gèng yù tán xuán miào，lǜ kǒng fǎ wáng chēn。

诗偈

唐：庞蕴

世人重珍宝，我则不如然。shì rén zhòng zhēn bǎo，wǒ zé bù rú rán。名闻即知足，富贵心不缘。míng wén jí zhī zú，fù guì xīn bù yuán。唯乐箪瓢饮，无求澡镜铨。wéi lè dān piáo yǐn，wú qiú zǎo jìng quán。饥食西山稻，渴饮本源泉。jī shí xī shān dào，kě yǐn běn yuán quán。寒披无相服，热来松下眠。hán pī wú xiāng fú，rè lái sōng xià mián。知身无究竟，任运了残年。zhī shēn wú jiū jìng，rèn yùn le cán nián。

诗偈

唐：庞蕴

无念清凉寺，蕴空真五台。wú niàn qīng liáng sì，yùn kōng zhēn wǔ tái。对镜心无垢，当情心死灰。duì jìng xīn wú gòu，dāng qíng xīn sǐ huī。妙理于中现，优昙空里开。miào lǐ yú zhōng xiàn，yōu tán kōng lǐ kāi。无求真法眼，离相见如来。wú qiú zhēn fǎ yǎn，lí xiāng jiàn rú lái。若能如是学，不动出三灾。ruò néng rú shì xué，bù dòng chū sān zāi。

诗偈

唐：庞蕴

中人乐寂静，下士好威仪。zhōng rén lè jì jìng，xià shì hǎo wēi yí。菩萨心无碍，同凡凡不知。pú sà xīn wú ài，tóng fán fán bù zhī。佛是无相体，何须有相持。fú shì wú xiāng tǐ，hé xū yǒu xiāng chí。但令心了事，遮莫外人疑。dàn lìng xīn le shì，zhē mò wài rén yí。如人渴饮水，冷暖心自知。rú rén kě yǐn shuǐ，lěng nuǎn xīn zì zhī。

诗偈

唐：庞蕴

惭愧一双眼，曾见数般人。cán kuì yī shuāng yǎn，céng jiàn shù bān rén。端正亦不爱，丑陋亦不瞋。duān zhèng yì bù ài，chǒu lòu yì bù chēn。当头异国色，何须妄起尘。dāng tóu yì guó sè，hé xū wàng qǐ chén。低头自形相，都无一处真。dī tóu zì xíng xiāng，dōu wú yī chù zhēn。身心如幻化，满眼没怨亲。shēn xīn rú huàn huà，mǎn yǎn méi yuàn qīn。

诗偈

唐：庞蕴

须弥颓，五岳崩，大海竭，十方空。xū mí tuí，wǔ yuè bēng，dà hǎi jié，shí fāng kōng。乾坤尚纳毛头里，日月犹潜毫相中。qián kūn shàng nà máo tóu lǐ，rì yuè yóu qián háo xiāng zhōng。此是西国那提子，示寂不起现神通。cǐ shì xī guó nà tí zi，shì jì bù qǐ xiàn shén tōng。妙德启口问不二，忘言入理显真宗。miào dé qǐ kǒu wèn bù èr，wàng yán rù lǐ xiǎn zhēn zōng。

诗偈

唐：庞蕴

楞伽宝山高，四面无行路。léng gā bǎo shān gāo，sì miàn wú xíng lù。惟有达道人，乘空到彼处。wéi yǒu dá dào rén，chéng kōng dào bǐ chù。罗汉若悟空，掷锡腾空去。luó hàn ruò wù kōng，zhì xī téng kōng qù。缘觉若悟空，醒见三生事。yuán jué ruò wù kōng，xǐng jiàn sān shēng shì。菩萨若悟空，十方同一处。pú sà ruò wù kōng，shí fāng tóng yī chù。诸佛若悟空，妙理空中住。zhū fú ruò wù kōng，miào lǐ kōng zhōng zhù。空理真法身，法身即常住。kōng lǐ zhēn fǎ shēn，fǎ shēn jí cháng zhù。佛身祇这是，迷人自不悟。fú shēn qí zhè shì，mí rén zì bù wù。一切若不空，苦厄从何度。yī qiè ruò bù kōng，kǔ è cóng hé dù。

诗偈

唐：庞蕴

一时复一时，步步向前移。yī shí fù yī shí，bù bù xiàng qián yí。无常有限分，早晚即不知。wú cháng yǒu xiàn fēn，zǎo wǎn jí bù zhī。古人一交语，预办没贫儿。gǔ rén yī jiāo yǔ，yù bàn méi pín ér。闻小须修道，莫待衰老时。wén xiǎo xū xiū dào，mò dài shuāi lǎo shí。邂逅符到来，赚你更无疑。xiè hòu fú dào lái，zhuàn nǐ gèng wú yí。劝君不肯听，三涂真可悲。quàn jūn bù kěn tīng，sān tú zhēn kě bēi。

诗偈

唐：庞蕴

大海阔三千，巨深五六万。dà hǎi kuò sān qiān，jù shēn wǔ liù wàn。余特七尺躯，入里饮一顿。yú tè qī chǐ qū，rù lǐ yǐn yī dùn。当时枯竭尽，龙王自出现。dāng shí kū jié jǐn，lóng wáng zì chū xiàn。大阅经藏门，请为说一遍。dà yuè jīng cáng mén，qǐng wèi shuō yī biàn。依如说无法，龙王悟知见。yī rú shuō wú fǎ，lóng wáng wù zhī jiàn。卖君髻中珠，隐在如来殿。mài jūn jì zhōng zhū，yǐn zài rú lái diàn。戴将军陈头，贼降不敢战。dài jiāng jūn chén tóu，zéi jiàng bù gǎn zhàn。世上有仁人，得永离贫贱。shì shàng yǒu rén rén，dé yǒng lí pín jiàn。不贪有为身，当见如来面。bù tān yǒu wèi shēn，dāng jiàn rú lái miàn。

诗偈

唐：庞蕴

一日复一日，百年渐渐毕。yī rì fù yī rì，bǎi nián jiàn jiàn bì。急急除妄想，无念成真佛。jí jí chú wàng xiǎng，wú niàn chéng zhēn fú。更莫苦攀缘，窥他世上物。gèng mò kǔ pān yuán，kuī tā shì shàng wù。忽然无常至，累劫出不得。hū rán wú cháng zhì，lèi jié chū bù dé。

诗偈

唐：庞蕴

居士元无病，方丈现有疾。jū shì yuán wú bìng，fāng zhàng xiàn yǒu jí。唯忧二乘者，缘事不得出。wéi yōu èr chéng zhě，yuán shì bù dé chū。所以诃秽食，纯说波罗蜜。suǒ yǐ hē huì shí，chún shuō bō luó mì。上方一盂饭，气满于七日。shàng fāng yī yú fàn，qì mǎn yú qī rì。不假日月光，心王照斯室。bù jiǎ rì yuè guāng，xīn wáng zhào sī shì。文殊问不二，忘言功自毕。wén shū wèn bù èr，wàng yán gōng zì bì。过去即如然，现在还同一。guò qù jí rú rán，xiàn zài hái tóng yī。若能达此理，无求总成佛。ruò néng dá cǐ lǐ，wú qiú zǒng chéng fú。