古诗词 - 中国最美古诗词

题海盐南馆

故人营此地，台馆尚依依。gù rén yíng cǐ dì，tái guǎn shàng yī yī。黑夜山魈语，黄昏海燕归。hēi yè shān xiāo yǔ，huáng hūn hǎi yàn guī。旧阴杨叶在，残雨槿花稀。jiù yīn yáng yè zài，cán yǔ jǐn huā xī。无复南亭赏，高檐红烛辉。wú fù nán tíng shǎng，gāo yán hóng zhú huī。

听简上人吹芦管三首

唐：张祜

月落江城树绕鸦，一声芦管是天涯。yuè luò jiāng chéng shù rào yā，yī shēng lú guǎn shì tiān yá。分明西国人来说，赤佛堂西是汉家。fēn míng xī guó rén lái shuō，chì fú táng xī shì hàn jiā。

听岳州徐员外弹琴

唐：张祜

玉律潜符一古琴，哲人心见圣人心。yù lǜ qián fú yī gǔ qín，zhé rén xīn jiàn shèng rén xīn。尽日南风似遗意，九疑猿鸟满山吟。jǐn rì nán fēng shì yí yì，jiǔ yí yuán niǎo mǎn shān yín。

钩弋夫人词

唐：张祜

惆怅云陵事不回，万金重更筑仙台。chóu chàng yún líng shì bù huí，wàn jīn zhòng gèng zhù xiān tái。莫言天上无消息，犹是夫人作鸟来。mò yán tiān shàng wú xiāo xī，yóu shì fū rén zuò niǎo lái。

鸿沟

唐：张祜

龙蛇百战争天下，各制雄心指此沟。lóng shé bǎi zhàn zhēng tiān xià，gè zhì xióng xīn zhǐ cǐ gōu。宁似九州分国土，地图初割海中流。níng shì jiǔ zhōu fēn guó tǔ，dì tú chū gē hǎi zhōng liú。

悲纳铁

唐：张祜

长闻为政古诸侯，使佩刀人尽佩牛。zhǎng wén wèi zhèng gǔ zhū hóu，shǐ pèi dāo rén jǐn pèi niú。谁谓今来正耕垦，却销农器作戈矛。shuí wèi jīn lái zhèng gēng kěn，què xiāo nóng qì zuò gē máo。

妓席与杜牧之同咏

唐：张祜

骰子逡巡裹手拈，无因得见玉纤纤。tóu zi qūn xún guǒ shǒu niān，wú yīn dé jiàn yù xiān xiān。但知报道金钗落，仿佛还应露指尖。dàn zhī bào dào jīn chāi luò，fǎng fú hái yīng lù zhǐ jiān。

题杭州天竺寺

唐：张祜

西南山最胜，一界是诸天。xī nán shān zuì shèng，yī jiè shì zhū tiān。上路穿岩竹，分流入寺泉。shàng lù chuān yán zhú，fēn liú rù sì quán。蹑云丹井畔，望月石桥边。niè yún dān jǐng pàn，wàng yuè shí qiáo biān。洞壑江声远，楼台海气连。dòng hè jiāng shēng yuǎn，lóu tái hǎi qì lián。塔明春岭雪，钟散暮松烟。tǎ míng chūn lǐng xuě，zhōng sàn mù sōng yān。何处去犹恨，更看峰顶莲。hé chù qù yóu hèn，gèng kàn fēng dǐng lián。

题杭州灵隐寺

唐：张祜

峰峦开一掌，朱槛几环延。fēng luán kāi yī zhǎng，zhū kǎn jǐ huán yán。佛地花分界，僧房竹引泉。fú dì huā fēn jiè，sēng fáng zhú yǐn quán。五更楼下月，十里郭中烟。wǔ gèng lóu xià yuè，shí lǐ guō zhōng yān。后塔耸亭后，前山横阁前。hòu tǎ sǒng tíng hòu，qián shān héng gé qián。溪沙涵水静，涧石点苔鲜。xī shā hán shuǐ jìng，jiàn shí diǎn tái xiān。好是呼猿久，西岩深响连。hǎo shì hū yuán jiǔ，xī yán shēn xiǎng lián。

中秋夜杭州玩月

唐：张祜

万古太阴精，中秋海上生。wàn gǔ tài yīn jīng，zhōng qiū hǎi shàng shēng。鬼愁缘辟照，人爱为高明。guǐ chóu yuán pì zhào，rén ài wèi gāo míng。历历华星远，霏霏薄晕萦。lì lì huá xīng yuǎn，fēi fēi báo yūn yíng。影流江不尽，轮曳谷无声。yǐng liú jiāng bù jǐn，lún yè gǔ wú shēng。似镜当楼晓，如珠出浦盈。shì jìng dāng lóu xiǎo，rú zhū chū pǔ yíng。岸沙全借白，山木半含清。àn shā quán jiè bái，shān mù bàn hán qīng。小槛循环看，长堤蹋阵行。xiǎo kǎn xún huán kàn，zhǎng dī tà zhèn xíng。殷勤未归客，烟水夜来情。yīn qín wèi guī kè，yān shuǐ yè lái qíng。

高闲上人

唐：张祜

座上辞安国，禅房恋沃州。zuò shàng cí ān guó，chán fáng liàn wò zhōu。道心黄叶老，诗思碧云秋。dào xīn huáng yè lǎo，shī sī bì yún qiū。卷轴朝廷饯，书函内库收。juǎn zhóu cháo tíng jiàn，shū hán nèi kù shōu。陶欣入社叟，生怯论经俦。táo xīn rù shè sǒu，shēng qiè lùn jīng chóu。日色屏初揭，风声笔未休。rì sè píng chū jiē，fēng shēng bǐ wèi xiū。长波溢海岸，大点出嵩丘。zhǎng bō yì hǎi àn，dà diǎn chū sōng qiū。不绝羲之法，难穷智永流。bù jué xī zhī fǎ，nán qióng zhì yǒng liú。殷勤一笺在，留着看银钩。yīn qín yī jiān zài，liú zhe kàn yín gōu。

题灵隐寺师一上人十韵

唐：张祜

八十空门子，深山土木骸。bā shí kōng mén zi，shēn shān tǔ mù hái。片衣闲自衲，单食老长斋。piàn yī xián zì nà，dān shí lǎo zhǎng zhāi。道性终能遣，人情少不乖。dào xìng zhōng néng qiǎn，rén qíng shǎo bù guāi。樔枸居上院，薜荔俯层阶。cháo gǒu jū shàng yuàn，bì lì fǔ céng jiē。洗钵前临水，窥门外有柴。xǐ bō qián lín shuǐ，kuī mén wài yǒu chái。朗吟挥竹拂，高楫曳芒鞋。lǎng yín huī zhú fú，gāo jí yè máng xié。迸笋斜穿坞，飞泉下喷崖。bèng sǔn xié chuān wù，fēi quán xià pēn yá。种花忻土润，拨石虑沙埋。zhǒng huā xīn tǔ rùn，bō shí lǜ shā mái。旧往师招隐，初临我咏怀。jiù wǎng shī zhāo yǐn，chū lín wǒ yǒng huái。何当缘兴玩，更为表新牌。hé dāng yuán xīng wán，gèng wèi biǎo xīn pái。

投常州从兄中丞

唐：张祜

扁舟何所往，言入善人邦。biǎn zhōu hé suǒ wǎng，yán rù shàn rén bāng。旧爱鹏抟海，今闻虎渡江。jiù ài péng tuán hǎi，jīn wén hǔ dù jiāng。士因为政乐，儒为说诗降。shì yīn wèi zhèng lè，rú wèi shuō shī jiàng。素履冰容静，新词玉润枞。sù lǚ bīng róng jìng，xīn cí yù rùn cōng。金鱼聊解带，画鹢稍移桩。jīn yú liáo jiě dài，huà yì shāo yí zhuāng。邀妓思逃席，留宾命倒缸。yāo jì sī táo xí，liú bīn mìng dào gāng。史材谁是伍，经术世无双。shǐ cái shuí shì wǔ，jīng shù shì wú shuāng。广厦当宏构，洪钟并待撞。guǎng shà dāng hóng gòu，hóng zhōng bìng dài zhuàng。成龙须讲邴，展骥莫先庞。chéng lóng xū jiǎng bǐng，zhǎn jì mò xiān páng。应念宗中末，秋萤照一窗。yīng niàn zōng zhōng mò，qiū yíng zhào yī chuāng。

送王昌涉侍御

唐：张祜

十里指东平，军前首出征。shí lǐ zhǐ dōng píng，jūn qián shǒu chū zhēng。诸侯青服旧，御史紫衣荣。zhū hóu qīng fú jiù，yù shǐ zǐ yī róng。入阵枭心死，分围虎力生。rù zhèn xiāo xīn sǐ，fēn wéi hǔ lì shēng。画时安楚塞，刻日下齐城。huà shí ān chǔ sāi，kè rì xià qí chéng。号令朝移幕，偷踪夜斫营。hào lìng cháo yí mù，tōu zōng yè zhuó yíng。云梯曾险上，地道惯深行。yún tī céng xiǎn shàng，dì dào guàn shēn xíng。举旆招降将，投戈趁败兵。jǔ pèi zhāo jiàng jiāng，tóu gē chèn bài bīng。自惭居虏者，当此立功名。zì cán jū lǔ zhě，dāng cǐ lì gōng míng。

观泗州李常侍打毬

唐：张祜

日出树烟红，开场画鼓雄。rì chū shù yān hóng，kāi chǎng huà gǔ xióng。骤骑鞍上月，轻拨镫前风。zhòu qí ān shàng yuè，qīng bō dèng qián fēng。斗转时乘势，旁捎乍迸空。dòu zhuǎn shí chéng shì，páng shāo zhà bèng kōng。等来低背手，争得旋分騣。děng lái dī bèi shǒu，zhēng dé xuán fēn zōng。远射门斜入，深排马迥通。yuǎn shè mén xié rù，shēn pái mǎ jiǒng tōng。遥知三殿下，长恨出征东。yáo zhī sān diàn xià，zhǎng hèn chū zhēng dōng。

少年乐

唐：张祜

二十便封侯，名居第一流。èr shí biàn fēng hóu，míng jū dì yī liú。绿鬟深小院，清管下高楼。lǜ huán shēn xiǎo yuàn，qīng guǎn xià gāo lóu。醉把金船掷，闲敲玉镫游。zuì bǎ jīn chuán zhì，xián qiāo yù dèng yóu。带盘红鼹鼠，袍砑紫犀牛。dài pán hóng yǎn shǔ，páo yà zǐ xī niú。锦袋归调箭，罗鞋起拨毬。jǐn dài guī diào jiàn，luó xié qǐ bō qiú。眼前长贵盛，那信世间愁。yǎn qián zhǎng guì shèng，nà xìn shì jiān chóu。