古诗词 - 中国最美古诗词

即事

久病情怀已索然，况当景气似秋天。jiǔ bìng qíng huái yǐ suǒ rán，kuàng dāng jǐng qì shì qiū tiān。书窗静滴芭蕉雨，吟砌轻笼薜荔烟。shū chuāng jìng dī bā jiāo yǔ，yín qì qīng lóng bì lì yān。云结繁阴低远岫，风排白浪满平川。yún jié fán yīn dī yuǎn xiù，fēng pái bái làng mǎn píng chuān。多愁无计堪消遣，斗酒浇成一觉眠。duō chóu wú jì kān xiāo qiǎn，dòu jiǔ jiāo chéng yī jué mián。

呈馆

宋：孔平仲

磻溪莘野亦初闲，去逐功名遂不还。pán xī shēn yě yì chū xián，qù zhú gōng míng suì bù hái。岂有太平辞将相，却来高卧对湖山。qǐ yǒu tài píng cí jiāng xiāng，què lái gāo wò duì hú shān。冥心真出三千界，注想长虚第一班。míng xīn zhēn chū sān qiān jiè，zhù xiǎng zhǎng xū dì yī bān。踽踽朱门旧时客，冒寒冲雨到郊关。jǔ jǔ zhū mén jiù shí kè，mào hán chōng yǔ dào jiāo guān。

元子发龙图以程公咏三园诗见示亦成一篇

宋：孔平仲

名园有一已堪夸，胜事三园属一家。míng yuán yǒu yī yǐ kān kuā，shèng shì sān yuán shǔ yī jiā。杖策可游缘近宅，得春最久为多花。zhàng cè kě yóu yuán jìn zhái，dé chūn zuì jiǔ wèi duō huā。人居玉府真仙格，地占钱塘最物华。rén jū yù fǔ zhēn xiān gé，dì zhàn qián táng zuì wù huá。见说江湖堂更好，烟波清兴浩无涯。jiàn shuō jiāng hú táng gèng hǎo，yān bō qīng xīng hào wú yá。

赠武科胡七

宋：孔平仲

三尺青蛇丈二矛，崛然来应武科求。sān chǐ qīng shé zhàng èr máo，jué rán lái yīng wǔ kē qiú。东南近出人才美，西北当宽帝顾忧。dōng nán jìn chū rén cái měi，xī běi dāng kuān dì gù yōu。战马夜嘶榆塞月，征衣寒犯玉关秋。zhàn mǎ yè sī yú sāi yuè，zhēng yī hán fàn yù guān qiū。古今将相皆无种，好取班超万里侯。gǔ jīn jiāng xiāng jiē wú zhǒng，hǎo qǔ bān chāo wàn lǐ hóu。

和常父

宋：孔平仲

平生苦厌家为累，今日应如痛定人。píng shēng kǔ yàn jiā wèi lèi，jīn rì yīng rú tòng dìng rén。群婢喧哗宁复有，孤灯潇洒自相亲。qún bì xuān huā níng fù yǒu，gū dēng xiāo sǎ zì xiāng qīn。温寻简策评三豕，点缀文章学受辛。wēn xún jiǎn cè píng sān shǐ，diǎn zhuì wén zhāng xué shòu xīn。谁谓丹枫会愁客，深秋清思满江滨。shuí wèi dān fēng huì chóu kè，shēn qiū qīng sī mǎn jiāng bīn。

喜经父阁试第一

宋：孔平仲

决起南溟近北辰，风雷含蓄待经纶。jué qǐ nán míng jìn běi chén，fēng léi hán xù dài jīng lún。殿前欲奏三千字，阁下先为第一人。diàn qián yù zòu sān qiān zì，gé xià xiān wèi dì yī rén。擢等定如唐处厚，封侯终似汉平津。zhuó děng dìng rú táng chù hòu，fēng hóu zhōng shì hàn píng jīn。应嫌有弟真痴绝，抱瓮区区最苦辛。yīng xián yǒu dì zhēn chī jué，bào wèng qū qū zuì kǔ xīn。

喜经父制策第一

宋：孔平仲

过阁程文推首出，临轩亲策复先鸣。guò gé chéng wén tuī shǒu chū，lín xuān qīn cè fù xiān míng。大科江左未尝有，此事吾家真最荣。dà kē jiāng zuǒ wèi cháng yǒu，cǐ shì wú jiā zhēn zuì róng。独步以才高宇宙，横飞不日到蓬瀛。dú bù yǐ cái gāo yǔ zhòu，héng fēi bù rì dào péng yíng。翩翩斥鴳蒿莱下，岂识鹏抟九万程。piān piān chì yàn hāo lái xià，qǐ shí péng tuán jiǔ wàn chéng。

喜经父制策第一

宋：孔平仲

亲策贤良第一番，吾家羽翼蔚高骞。qīn cè xián liáng dì yī fān，wú jiā yǔ yì wèi gāo qiān。当时弃禄嫌民掾，此日登科胜状元。dāng shí qì lù xián mín yuàn，cǐ rì dēng kē shèng zhuàng yuán。四海望风期将相，双亲闻榜庆儿孙。sì hǎi wàng fēng qī jiāng xiāng，shuāng qīn wén bǎng qìng ér sūn。台州已有公台兆，预约当行必践言。tái zhōu yǐ yǒu gōng tái zhào，yù yuē dāng xíng bì jiàn yán。

萃胜亭

宋：孔平仲

萧洒东堂秋正皎，思寻一径上幽亭。xiāo sǎ dōng táng qiū zhèng jiǎo，sī xún yī jìng shàng yōu tíng。天生乔木为攲盖，地借群山作画屏。tiān shēng qiáo mù wèi qī gài，dì jiè qún shān zuò huà píng。有志休官头未白，多情好客眼偏青。yǒu zhì xiū guān tóu wèi bái，duō qíng hǎo kè yǎn piān qīng。知公故欲来高处，目送飞鸿在杳冥。zhī gōng gù yù lái gāo chù，mù sòng fēi hóng zài yǎo míng。

滕元发池州萧相楼

宋：孔平仲

相国当时此建旄，正如今日拥三刀。xiāng guó dāng shí cǐ jiàn máo，zhèng rú jīn rì yōng sān dāo。规摹忽起凌千尺，意气相期在一陶。guī mó hū qǐ líng qiān chǐ，yì qì xiāng qī zài yī táo。柱础下连坤轴壮，檐牙斜插斗杓高。zhù chǔ xià lián kūn zhóu zhuàng，yán yá xié chā dòu biāo gāo。观公磊落真人杰，莫向江山赋楚骚。guān gōng lěi luò zhēn rén jié，mò xiàng jiāng shān fù chǔ sāo。

再赋

宋：孔平仲

廊庙之才守一州，暮年名位等酂侯。láng miào zhī cái shǒu yī zhōu，mù nián míng wèi děng cuó hóu。簪缨七叶皆当轴，栋宇千章为起楼。zān yīng qī yè jiē dāng zhóu，dòng yǔ qiān zhāng wèi qǐ lóu。抚事萧条人已远，临风慷慨意相投。fǔ shì xiāo tiáo rén yǐ yuǎn，lín fēng kāng kǎi yì xiāng tóu。期公便握玑衡去，留取馀光照斗牛。qī gōng biàn wò jī héng qù，liú qǔ yú guāng zhào dòu niú。

西轩

宋：孔平仲

新作朱门向水开，虽临行路少尘埃。xīn zuò zhū mén xiàng shuǐ kāi，suī lín xíng lù shǎo chén āi。久藏胜境因人发，尽放青山入坐来。jiǔ cáng shèng jìng yīn rén fā，jǐn fàng qīng shān rù zuò lái。树影转檐棋未散，荷香飘枕梦初回。shù yǐng zhuǎn yán qí wèi sàn，hé xiāng piāo zhěn mèng chū huí。晚年事事皆疏懒，赖得闲官养不才。wǎn nián shì shì jiē shū lǎn，lài dé xián guān yǎng bù cái。

和唐林夫游家园

宋：孔平仲

荒园忽报枉高旌，旋设屏帷当小亭。huāng yuán hū bào wǎng gāo jīng，xuán shè píng wéi dāng xiǎo tíng。重复江山天外远，回还松竹坐中青。zhòng fù jiāng shān tiān wài yuǎn，huí hái sōng zhú zuò zhōng qīng。劝斟美酒罍频耻，看跋名书墨尚馨。quàn zhēn měi jiǔ léi pín chǐ，kàn bá míng shū mò shàng xīn。莫笑区区身未退，待公鹏击我鸿冥。mò xiào qū qū shēn wèi tuì，dài gōng péng jī wǒ hóng míng。

夏夜

宋：孔平仲

小雨初收深夜凉，杖藜徐步立回塘。xiǎo yǔ chū shōu shēn yè liáng，zhàng lí xú bù lì huí táng。一天星月清人意，四面芙蕖遗我香。yī tiān xīng yuè qīng rén yì，sì miàn fú qú yí wǒ xiāng。大隐尝闻在朝市，昔人何必濯沧浪。dà yǐn cháng wén zài cháo shì，xī rén hé bì zhuó cāng làng。应官粗了心无事，便是逍遥物外乡。yīng guān cū le xīn wú shì，biàn shì xiāo yáo wù wài xiāng。

桂堂

宋：孔平仲

团团浓绿隔窗纱，曾见丛生瘴海涯。tuán tuán nóng lǜ gé chuāng shā，céng jiàn cóng shēng zhàng hǎi yá。太守作堂真好事，谪仙题榜更增华。tài shǒu zuò táng zhēn hǎo shì，zhé xiān tí bǎng gèng zēng huá。孤根直节非今日，秀气清香自一家。gū gēn zhí jié fēi jīn rì，xiù qì qīng xiāng zì yī jiā。气候人间应较晚，月中子落此开花。qì hòu rén jiān yīng jiào wǎn，yuè zhōng zi luò cǐ kāi huā。

通判成郎中生日人凡送香合寿星皆不受独以诗献

宋：孔平仲

和似阳春静似山，讴谣千里祝公年。hé shì yáng chūn jìng shì shān，ōu yáo qiān lǐ zhù gōng nián。暂留卑湿江城地，且庆舒长夏景天。zàn liú bēi shī jiāng chéng dì，qiě qìng shū zhǎng xià jǐng tiān。盛德自当增寿考，高才行且复蕃宣。shèng dé zì dāng zēng shòu kǎo，gāo cái xíng qiě fù fān xuān。香奁画轴知无用，只有诗篇不值钱。xiāng lián huà zhóu zhī wú yòng，zhǐ yǒu shī piān bù zhí qián。