古诗词 - 中国最美古诗词

寄题陈良臣颐轩四首

啼鹃底用流血，渴水犹贪饮河。tí juān dǐ yòng liú xuè，kě shuǐ yóu tān yǐn hé。勿谓山雷象浅，人生口祸常多。wù wèi shān léi xiàng qiǎn，rén shēng kǒu huò cháng duō。

梦里壶山寻二妙，不因荔子鬓丝华。mèng lǐ hú shān xún èr miào，bù yīn lì zi bìn sī huá。聊分茗碗应年例，故有筠笼来海涯。liáo fēn míng wǎn yīng nián lì，gù yǒu yún lóng lái hǎi yá。鲜苞尚想妃子笑，槁面何取西施羓。xiān bāo shàng xiǎng fēi zi xiào，gǎo miàn hé qǔ xī shī bā。老馋惟作耐久计，一瞬红紫真空花。lǎo chán wéi zuò nài jiǔ jì，yī shùn hóng zǐ zhēn kōng huā。

奇仲德华第二转语皆有旨趣致中乃谓仆操两可于其间戏成长句

宋：刘子翚

不可无诗绝盍簪，杂然嘲玩寄嘉音。bù kě wú shī jué hé zān，zá rán cháo wán jì jiā yīn。唯阿似是摸棱手，虚静初无照物心。wéi ā shì shì mō léng shǒu，xū jìng chū wú zhào wù xīn。莲荡远阴波面合，堇峰横翠雨中深。lián dàng yuǎn yīn bō miàn hé，jǐn fēng héng cuì yǔ zhōng shēn。颇能逐胜此来否，一笑又成梁甫吟。pǒ néng zhú shèng cǐ lái fǒu，yī xiào yòu chéng liáng fǔ yín。

寄致中因温前约

宋：刘子翚

故山归路岂云赊，忆对春风饯物华。gù shān guī lù qǐ yún shē，yì duì chūn fēng jiàn wù huá。尚口乃穷怜反舌，以年当废惜残花。shàng kǒu nǎi qióng lián fǎn shé，yǐ nián dāng fèi xī cán huā。勤渠载酒传非误，仓卒回舆事偶差。qín qú zài jiǔ chuán fēi wù，cāng zú huí yú shì ǒu chà。今日重来绿槐夏，已拚缬面醉君家。jīn rì zhòng lái lǜ huái xià，yǐ pàn xié miàn zuì jūn jiā。

原仲红酿甚佳尝有十壶之约小诗发一笑

宋：刘子翚

广文挟书门户闭，广文置书尊罍开。guǎng wén xié shū mén hù bì，guǎng wén zhì shū zūn léi kāi。但欣引人著胜地，岂暇问客从何来。dàn xīn yǐn rén zhù shèng dì，qǐ xiá wèn kè cóng hé lái。走浪畦风初绿稻，屑尘村雨欲黄梅。zǒu làng qí fēng chū lǜ dào，xiè chén cūn yǔ yù huáng méi。十泓琥珀今馀几，垒块非浇不可摧。shí hóng hǔ pò jīn yú jǐ，lěi kuài fēi jiāo bù kě cuī。

居仁与季言论养生方往叩之而原仲诗有金花充嗉之语乃知致中妙用如此近舍皇甫远取居易岂不迂耶以诗请事

宋：刘子翚

紫微谈道渺无津，逸步飘然叹绝尘。zǐ wēi tán dào miǎo wú jīn，yì bù piāo rán tàn jué chén。但向函关迎老子，不知郑圃有真人。dàn xiàng hán guān yíng lǎo zi，bù zhī zhèng pǔ yǒu zhēn rén。数丝雪发神弥莹，一点金花意自春。shù sī xuě fā shén mí yíng，yī diǎn jīn huā yì zì chūn。莫谓余衰难语此，胸中勇气尚轮囷。mò wèi yú shuāi nán yǔ cǐ，xiōng zhōng yǒng qì shàng lún qūn。

致中诗戏论诗棋酒辄次原韵

宋：刘子翚

只应心醉六经醇，自是陶陶晋魏人。zhǐ yīng xīn zuì liù jīng chún，zì shì táo táo jìn wèi rén。每向幽居横素榻，惟容我辈岸乌巾。měi xiàng yōu jū héng sù tà，wéi róng wǒ bèi àn wū jīn。毫端空有千题巧，枰上原无一著真。háo duān kōng yǒu qiān tí qiǎo，píng shàng yuán wú yī zhù zhēn。要得坦然怀抱稳，烦君浇泼乳泓春。yào dé tǎn rán huái bào wěn，fán jūn jiāo pō rǔ hóng chūn。

致中招原仲游武夷

宋：刘子翚

病暑冠裳与体忘，一廛幽僻得深藏。bìng shǔ guān shang yǔ tǐ wàng，yī chán yōu pì dé shēn cáng。微风时度涧光活，残日忽无山气凉。wēi fēng shí dù jiàn guāng huó，cán rì hū wú shān qì liáng。但想子綦方隐几，终惭南郭谩连墙。dàn xiǎng zi qí fāng yǐn jǐ，zhōng cán nán guō mán lián qiáng。何时九曲寻幽事，船尾应须著漫郎。hé shí jiǔ qū xún yōu shì，chuán wěi yīng xū zhù màn láng。

致中手谈见知胡漳州而奇仲未有定论

宋：刘子翚

了无胜负著胸中，三百枯棋破老慵。le wú shèng fù zhù xiōng zhōng，sān bǎi kū qí pò lǎo yōng。云陈春收花脱树，雹声夜碎月衔峰。yún chén chūn shōu huā tuō shù，báo shēng yè suì yuè xián fēng。危机每惮张颐虎，窘步休夸独眼龙。wēi jī měi dàn zhāng yí hǔ，jiǒng bù xiū kuā dú yǎn lóng。无复漳州赏新妙，只应公论付吾宗。wú fù zhāng zhōu shǎng xīn miào，zhǐ yīng gōng lùn fù wú zōng。

致中相拉游武夷有六耳不同谋之语原仲和章意似未平也再次原韵

宋：刘子翚

年衰渐涸玉池津，拟丐明窗一匕尘。nián shuāi jiàn hé yù chí jīn，nǐ gài míng chuāng yī bǐ chén。底用趋风防六耳，须知对影已三人。dǐ yòng qū fēng fáng liù ěr，xū zhī duì yǐng yǐ sān rén。高情政喜追灵运，饱学那容欠大春。gāo qíng zhèng xǐ zhuī líng yùn，bǎo xué nà róng qiàn dà chūn。右挈左提俱有赖，应怜怀抱久倾囷。yòu qiè zuǒ tí jù yǒu lài，yīng lián huái bào jiǔ qīng qūn。

奇仲和致中棋诗有玄中一著是吾宗之句

宋：刘子翚

局上深机未足穷，玄中一著若为通。jú shàng shēn jī wèi zú qióng，xuán zhōng yī zhù ruò wèi tōng。五宗惟明不是物，三语孰解将无同。wǔ zōng wéi míng bù shì wù，sān yǔ shú jiě jiāng wú tóng。常恨老怀多愦愦，每逢益友太匆匆。cháng hèn lǎo huái duō kuì kuì，měi féng yì yǒu tài cōng cōng。金篦刮眼宁无赖，况是墙西有德公。jīn bì guā yǎn níng wú lài，kuàng shì qiáng xī yǒu dé gōng。

奇仲和诗有吸尽西江说是公之句

宋：刘子翚

南邻袖手只如愚，东里谈玄亦甚都。nán lín xiù shǒu zhǐ rú yú，dōng lǐ tán xuán yì shén dōu。可是据鞍方矍铄，须防鬻璞得卢胡。kě shì jù ān fāng jué shuò，xū fáng yù pú dé lú hú。春空潮响来何自，秋浦天容落欲无。chūn kōng cháo xiǎng lái hé zì，qiū pǔ tiān róng luò yù wú。万古西江只如许，何烦呼吸费工夫。wàn gǔ xī jiāng zhǐ rú xǔ，hé fán hū xī fèi gōng fū。

吴公路作功德院记成同居安入山书丹

宋：刘子翚

净坊疏宠自吾君，盍有丰碑载策勋。jìng fāng shū chǒng zì wú jūn，hé yǒu fēng bēi zài cè xūn。方见隳崖砻翠琰，忽惊落笔散彤云。fāng jiàn huī yá lóng cuì yǎn，hū jīng luò bǐ sàn tóng yún。言言未索西山气，噩噩新摛左氏文。yán yán wèi suǒ xī shān qì，è è xīn chī zuǒ shì wén。从此拱辰非厚夜，月明钟鼓九霄闻。cóng cǐ gǒng chén fēi hòu yè，yuè míng zhōng gǔ jiǔ xiāo wén。

子静阅仆旧举子文有诗因次原韵

宋：刘子翚

雪縠乌纱气似云，摇毫不瞬已成文。xuě hú wū shā qì shì yún，yáo háo bù shùn yǐ chéng wén。儿时追逐无三捷，老去荒唐更十分。ér shí zhuī zhú wú sān jié，lǎo qù huāng táng gèng shí fēn。木里液樠将底用，韶边朋肯岂堪闻。mù lǐ yè mán jiāng dǐ yòng，sháo biān péng kěn qǐ kān wén。却惭锓板能流恶，一付焚如政赖君。què cán qǐn bǎn néng liú è，yī fù fén rú zhèng lài jūn。

寄秀峰忠老

宋：刘子翚

高钟号月掩岩扉，遥想幽人不梦时。gāo zhōng hào yuè yǎn yán fēi，yáo xiǎng yōu rén bù mèng shí。曾听微言知见妙，应怜懒我用功迟。céng tīng wēi yán zhī jiàn miào，yīng lián lǎn wǒ yòng gōng chí。帻疏种种宁相贷，窗静山山尚可疑。zé shū zhǒng zhǒng níng xiāng dài，chuāng jìng shān shān shàng kě yí。傥有一单容过客，眼中须接秀峰奇。tǎng yǒu yī dān róng guò kè，yǎn zhōng xū jiē xiù fēng qí。

转秩奉祠蒙朝佐子静庆以四六戏裁长句为谢

宋：刘子翚

一岭无情阻面谈，鸣翰忽堕得双函。yī lǐng wú qíng zǔ miàn tán，míng hàn hū duò dé shuāng hán。抽黄对白虽云妙，刻朽嘘枯只益惭。chōu huáng duì bái suī yún miào，kè xiǔ xū kū zhǐ yì cán。小转只缘官带右，雄飞无复梦图南。xiǎo zhuǎn zhǐ yuán guān dài yòu，xióng fēi wú fù mèng tú nán。借留赖有天台侣，老矣真成七不堪。jiè liú lài yǒu tiān tái lǚ，lǎo yǐ zhēn chéng qī bù kān。