古诗词 - 中国最美古诗词

哭元帅宗公泽

呜呼哀哉元帅公，百世一人不易逢。wū hū āi zāi yuán shuài gōng，bǎi shì yī rén bù yì féng。堂堂天下想风采，心如铁石气如虹。táng táng tiān xià xiǎng fēng cǎi，xīn rú tiě shí qì rú hóng。正色立朝不顾死，半生常在谪籍中。zhèng sè lì cháo bù gù sǐ，bàn shēng cháng zài zhé jí zhōng。真金百鍊愈不变，流水万折归必东。zhēn jīn bǎi liàn yù bù biàn，liú shuǐ wàn zhé guī bì dōng。落落奇才世莫识，欲知劲草须疾风。luò luò qí cái shì mò shí，yù zhī jìn cǎo xū jí fēng。维时中原丁祸乱，尘氛涨天天蒙蒙。wéi shí zhōng yuán dīng huò luàn，chén fēn zhǎng tiān tiān méng méng。众人畏缩公独奋，毅然来建中兴功。zhòng rén wèi suō gōng dú fèn，yì rán lái jiàn zhōng xīng gōng。雄图一定百废举，复见南阳起卧龙。xióng tú yī dìng bǎi fèi jǔ，fù jiàn nán yáng qǐ wò lóng。呜呼哀哉元帅公，翩然遗世何匆匆。wū hū āi zāi yuán shuài gōng，piān rán yí shì hé cōng cōng。无乃天上亦乏才，故促我公还帝宫。wú nǎi tiān shàng yì fá cái，gù cù wǒ gōng hái dì gōng。公还帝宫应有用，何忍坐视四海穷。gōng hái dì gōng yīng yǒu yòng，hé rěn zuò shì sì hǎi qióng。吁哉四海正困穷，兴仆植僵赖有公。xū zāi sì hǎi zhèng kùn qióng，xīng pū zhí jiāng lài yǒu gōng。公虽居东都，天下日望公登庸。gōng suī jū dōng dōu，tiān xià rì wàng gōng dēng yōng。公今既云亡，天下不知何时康。gōng jīn jì yún wáng，tiān xià bù zhī hé shí kāng。正如济巨川，中流失舟航。zhèng rú jì jù chuān，zhōng liú shī zhōu háng。当今士夫岂无人，请问谁有公器业，谁如公忠良。dāng jīn shì fū qǐ wú rén，qǐng wèn shuí yǒu gōng qì yè，shuí rú gōng zhōng liáng。公虽不为相，德望震要荒。gōng suī bù wèi xiāng，dé wàng zhèn yào huāng。公虽非世将，威棱詟豺狼。gōng suī fēi shì jiāng，wēi léng zhé chái láng。伟哉奇节冠今古，我试一二聊铺张。wěi zāi qí jié guān jīn gǔ，wǒ shì yī èr liáo pù zhāng。靖康元年冬，敌人正披猖。jìng kāng yuán nián dōng，dí rén zhèng pī chāng。庙堂惊失色，愁睹赤白囊。miào táng jīng shī sè，chóu dǔ chì bái náng。公首慨然乞奉使，欲以口伐定扰攘。gōng shǒu kǎi rán qǐ fèng shǐ，yù yǐ kǒu fá dìng rǎo rǎng。朝廷是时未知公，公之蚤志不获偿。cháo tíng shì shí wèi zhī gōng，gōng zhī zǎo zhì bù huò cháng。忧国耿耿思自效，再乞守土河之旁。yōu guó gěng gěng sī zì xiào，zài qǐ shǒu tǔ hé zhī páng。命下得磁州，翌日径束装。mìng xià dé cí zhōu，yì rì jìng shù zhuāng。下车未三日，边骑已及疆。xià chē wèi sān rì，biān qí yǐ jí jiāng。敌人闻之亟退舍，匹马不敢临城隍。dí rén wén zhī jí tuì shě，pǐ mǎ bù gǎn lín chéng huáng。顷之得兵数十万，康邸赖公王业昌。qǐng zhī dé bīng shù shí wàn，kāng dǐ lài gōng wáng yè chāng。及公领留守，北顾宽吾王。jí gōng lǐng liú shǒu，běi gù kuān wú wáng。恩威两得所，春雨兮秋霜。ēn wēi liǎng dé suǒ，chūn yǔ xī qiū shuāng。馀刃曾不劳，危弱成安强。yú rèn céng bù láo，wēi ruò chéng ān qiáng。奸雄悉胆落，谁敢乱纪纲。jiān xióng xī dǎn luò，shuí gǎn luàn jì gāng。呜呼哀哉公死矣，民今有粟安得尝。wū hū āi zāi gōng sǐ yǐ，mín jīn yǒu sù ān dé cháng。狙诈乘我虚，近复陷洛阳。jū zhà chéng wǒ xū，jìn fù xiàn luò yáng。洛阳去东都，雉堞遥相望。luò yáng qù dōng dōu，zhì dié yáo xiāng wàng。不闻敢侵犯，岂是军无粮。bù wén gǎn qīn fàn，qǐ shì jūn wú liáng。祇畏我公霹雳手，气慑不复思南翔。qí wèi wǒ gōng pī lì shǒu，qì shè bù fù sī nán xiáng。呜呼哀哉公死矣，秋高马肥谁与防。wū hū āi zāi gōng sǐ yǐ，qiū gāo mǎ féi shuí yǔ fáng。天子久东狩，去冬幸维扬。tiān zi jiǔ dōng shòu，qù dōng xìng wéi yáng。都人心恋主，谓言何相忘。dōu rén xīn liàn zhǔ，wèi yán hé xiāng wàng。朝夕望回辇，断肠还断肠。cháo xī wàng huí niǎn，duàn cháng hái duàn cháng。公独以死请，再请意愈刚。gōng dú yǐ sǐ qǐng，zài qǐng yì yù gāng。呜呼哀哉公死矣，万乘何当归大梁。wū hū āi zāi gōng sǐ yǐ，wàn chéng hé dāng guī dà liáng。咄咄食肉人，尚踵蔡与王。duō duō shí ròu rén，shàng zhǒng cài yǔ wáng。奸谀蔽人主，痛毒流万邦。jiān yú bì rén zhǔ，tòng dú liú wàn bāng。人怨天且怒，意气犹洋洋。rén yuàn tiān qiě nù，yì qì yóu yáng yáng。所冀我公当轴日，尽死此曹膏剑铓。suǒ jì wǒ gōng dāng zhóu rì，jǐn sǐ cǐ cáo gāo jiàn máng。呜呼哀哉公死矣，始知国病在膏肓。wū hū āi zāi gōng sǐ yǐ，shǐ zhī guó bìng zài gāo huāng。我公我公经济才，设施曾未竟所长。wǒ gōng wǒ gōng jīng jì cái，shè shī céng wèi jìng suǒ zhǎng。但留英声与后世，永与日月争辉光。dàn liú yīng shēng yǔ hòu shì，yǒng yǔ rì yuè zhēng huī guāng。此死于公亦何憾，顾我但为天下伤。cǐ sǐ yú gōng yì hé hàn，gù wǒ dàn wèi tiān xià shāng。我闻天下哭公者，哀痛不翅父母丧。wǒ wén tiān xià kū gōng zhě，āi tòng bù chì fù mǔ sàng。父母生我而已耳，岂能保我身无殃。fù mǔ shēng wǒ ér yǐ ěr，qǐ néng bǎo wǒ shēn wú yāng。邦人此时失所依，波迸东下纷苍黄。bāng rén cǐ shí shī suǒ yī，bō bèng dōng xià fēn cāng huáng。我公我公不复见，秋风在处生凄凉。wǒ gōng wǒ gōng bù fù jiàn，qiū fēng zài chù shēng qī liáng。百身傥可赎，我愿先以微躯当。bǎi shēn tǎng kě shú，wǒ yuàn xiān yǐ wēi qū dāng。灵丹傥可活，我愿万金购其方。líng dān tǎng kě huó，wǒ yuàn wàn jīn gòu qí fāng。彷徨愧无起公计，安得长喙号穹苍。páng huáng kuì wú qǐ gōng jì，ān dé zhǎng huì hào qióng cāng。呜呼哀哉元帅公，太平时节君不容。wū hū āi zāi yuán shuài gōng，tài píng shí jié jūn bù róng。及至艰难君始用，民之无禄天不容。jí zhì jiān nán jūn shǐ yòng，mín zhī wú lù tiān bù róng。呜呼哀哉元帅公，古来有生皆有终。wū hū āi zāi yuán shuài gōng，gǔ lái yǒu shēng jiē yǒu zhōng。唯公存亡系休戚，千年万口长怨恫。wéi gōng cún wáng xì xiū qī，qiān nián wàn kǒu zhǎng yuàn dòng。嗟我草茅一贱士，念此抑郁气拂胸。jiē wǒ cǎo máo yī jiàn shì，niàn cǐ yì yù qì fú xiōng。衔哀挥涕何有极，愿以此诗铭鼎钟。xián āi huī tì hé yǒu jí，yuàn yǐ cǐ shī míng dǐng zhōng。

吴芾

宋台州仙居人，字明可，号湖山居士。高宗绍兴二年进士。为秘书省正字，以不附秦桧，出为处、婺、越三州通判。后除殿中侍御史，力主高宗亲征。孝宗即位，历知婺州、绍兴、临安，累迁吏部侍郎。以刚直见忌，求去。以龙图阁直学士致仕。卒谥康肃。有《湖山集》。吴芾的作品>>

猜您喜欢