古诗词 - 中国最美古诗词

悼友篇

建炎三年冬，胡骑方南驱。jiàn yán sān nián dōng，hú qí fāng nán qū。王师一败绩，列戍如惊乌。wáng shī yī bài jì，liè shù rú jīng wū。贼将招叛亡，操戈横道隅。zéi jiāng zhāo pàn wáng，cāo gē héng dào yú。坐令江乡地，化作盗贼区。zuò lìng jiāng xiāng dì，huà zuò dào zéi qū。平生金兰友，之子真吾徒。píng shēng jīn lán yǒu，zhī zi zhēn wú tú。避地出三物，夷险两不渝。bì dì chū sān wù，yí xiǎn liǎng bù yú。岂谓仓惶间，遂有生死殊。qǐ wèi cāng huáng jiān，suì yǒu shēng sǐ shū。始时群盗来，未识安所趋。shǐ shí qún dào lái，wèi shí ān suǒ qū。但闻戛金革，门外争喧呼。dàn wén jiá jīn gé，mén wài zhēng xuān hū。扪萝得微径，密雪方纷敷。mén luó dé wēi jìng，mì xuě fāng fēn fū。子时索我急，出门冲贼涂。zi shí suǒ wǒ jí，chū mén chōng zéi tú。迟子久不至，得报日已晡。chí zi jiǔ bù zhì，dé bào rì yǐ bū。夫妇俱见执，担簦入军俘。fū fù jù jiàn zhí，dān dēng rù jūn fú。累累五儿女，饮泣声呱呱。lèi lèi wǔ ér nǚ，yǐn qì shēng gū gū。小雏从物故，踉跄走大雏。xiǎo chú cóng wù gù，liáng qiāng zǒu dà chú。长女留军中，继释二小姝。zhǎng nǚ liú jūn zhōng，jì shì èr xiǎo shū。藉草已信宿，脱死许可图。jí cǎo yǐ xìn sù，tuō sǐ xǔ kě tú。贼意欲解缚，小试聊踌躇。zéi yì yù jiě fù，xiǎo shì liáo chóu chú。时方羽书至，招谕陈嘉谟。shí fāng yǔ shū zhì，zhāo yù chén jiā mó。渠奸立授辞，抗论苦未俞。qú jiān lì shòu cí，kàng lùn kǔ wèi yú。命子使草檄，操笔徒嗟吁。mìng zi shǐ cǎo xí，cāo bǐ tú jiē xū。谓言不事贼，高目扪髯须。wèi yán bù shì zéi，gāo mù mén rán xū。丈夫贱苟活，请就斧钺诛。zhàng fū jiàn gǒu huó，qǐng jiù fǔ yuè zhū。袒裼蒙殊死，肥白惊瓠壶。tǎn tì méng shū sǐ，féi bái jīng hù hú。其妻始就擒，抱子俱沉濡。qí qī shǐ jiù qín，bào zi jù chén rú。牵挽负残息，冻凌生罗襦。qiān wǎn fù cán xī，dòng líng shēng luó rú。时方燎湿薪，四座围诸孤。shí fāng liáo shī xīn，sì zuò wéi zhū gū。可怜玉雪姿，不受蛇豕污。kě lián yù xuě zī，bù shòu shé shǐ wū。须臾有健卒，提刀血模糊。xū yú yǒu jiàn zú，tí dāo xuè mó hú。声言杀稿砧，忧愤搅郁纡。shēng yán shā gǎo zhēn，yōu fèn jiǎo yù yū。抚掌发浩叹，陨越不复苏。fǔ zhǎng fā hào tàn，yǔn yuè bù fù sū。夫义妇亦烈，此事知久无。fū yì fù yì liè，cǐ shì zhī jiǔ wú。自古肉食者，未必非奸谀。zì gǔ ròu shí zhě，wèi bì fēi jiān yú。生无骨鲠资，含死馀金珠。shēng wú gǔ gěng zī，hán sǐ yú jīn zhū。石麟高嵯峨，丰碑树龟趺。shí lín gāo cuó é，fēng bēi shù guī fū。生无征战功，祁连巧规摹。shēng wú zhēng zhàn gōng，qí lián qiǎo guī mó。谁知草棘中，高义属竖儒。shuí zhī cǎo jí zhōng，gāo yì shǔ shù rú。蔡琰既两聘，生子留单于。cài yǎn jì liǎng pìn，shēng zi liú dān yú。晚岁遭阿暪，爱惜存微躯。wǎn suì zāo ā mèn，ài xī cún wēi qū。蔚宗作佳传，浪与烈女俱。wèi zōng zuò jiā chuán，làng yǔ liè nǚ jù。世无采诗官，盛事恐湮芜。shì wú cǎi shī guān，shèng shì kǒng yān wú。子死不足惜，会当逢董狐。zi sǐ bù zú xī，huì dāng féng dǒng hú。

周紫芝

周紫芝（1082-1155），南宋文学家。字少隐，号竹坡居士，宣城（今安徽宣州市）人。绍兴进士。高宗绍兴十五年，为礼、兵部架阁文字。高宗绍兴十七年（1147）为右迪功郎敕令所删定官。历任枢密院编修官、右司员外郎。绍兴二十一年（1151）出知兴国军（治今湖北阳新），后退隐庐山。交游的人物主要有李之仪、吕好问吕本中父子、葛立方以及秦桧等，曾向秦桧父子献谀诗。约卒于绍兴末年。著有《太仓稊米集》、《竹坡诗话》、《竹坡词》。有子周畴。周紫芝的作品>>

猜您喜欢