古诗词 - 中国最美古诗词

罗汉寺

半空紫翠隔微茫，隐隐钟声落下方。bàn kōng zǐ cuì gé wēi máng，yǐn yǐn zhōng shēng luò xià fāng。名胜直同天地老，青山不管古今忙。míng shèng zhí tóng tiān dì lǎo，qīng shān bù guǎn gǔ jīn máng。散分瀑布烟霞润，点检苍松岁月长。sàn fēn pù bù yān xiá rùn，diǎn jiǎn cāng sōng suì yuè zhǎng。绝顶好云如恋客，尽教怡阅到斜阳。jué dǐng hǎo yún rú liàn kè，jǐn jiào yí yuè dào xié yáng。

溪上

宋：戴复古

山腰有路穿修竹，水面无桥涉浅沙。shān yāo yǒu lù chuān xiū zhú，shuǐ miàn wú qiáo shè qiǎn shā。夹岸人家尽农圃，秋风吹老木棉花。jiā àn rén jiā jǐn nóng pǔ，qiū fēng chuī lǎo mù mián huā。

题尹惟晓芙蓉翠羽图

宋：戴复古

何人妙笔起秋风，吹破枝头烂漫红。hé rén miào bǐ qǐ qiū fēng，chuī pò zhī tóu làn màn hóng。翠羽飞来又飞去，一心只在蓼花丛。cuì yǔ fēi lái yòu fēi qù，yī xīn zhǐ zài liǎo huā cóng。

庐山马上

宋：戴复古

青松路径白云关，有客来寻半日闲。qīng sōng lù jìng bái yún guān，yǒu kè lái xún bàn rì xián。十载灞桥驴子上，争如骑马看庐山。shí zài bà qiáo lǘ zi shàng，zhēng rú qí mǎ kàn lú shān。

海棠

宋：戴复古

十月园林不雨霜，朝曦赫赫似秋阳。shí yuè yuán lín bù yǔ shuāng，cháo xī hè hè shì qiū yáng。夜来听得游人语，不见梅花见海棠。yè lái tīng dé yóu rén yǔ，bù jiàn méi huā jiàn hǎi táng。

新岁

宋：戴复古

新年试笔欲题诗，老去才衰得句迟。xīn nián shì bǐ yù tí shī，lǎo qù cái shuāi dé jù chí。春事未容桃李觉，梅花开到北边枝。chūn shì wèi róng táo lǐ jué，méi huā kāi dào běi biān zhī。

画山

宋：戴复古

几簇云烟几段山，画成烟雨渺茫间。jǐ cù yún yān jǐ duàn shān，huà chéng yān yǔ miǎo máng jiān。扁舟三两溪桥上，一路更无人往还。biǎn zhōu sān liǎng xī qiáo shàng，yī lù gèng wú rén wǎng hái。

山村

宋：戴复古

雨过山村六月凉，田田流水稻花香。yǔ guò shān cūn liù yuè liáng，tián tián liú shuǐ dào huā xiāng。松边一石平如榻，坐听风蝉送夕阳。sōng biān yī shí píng rú tà，zuò tīng fēng chán sòng xī yáng。

泉广载铜钱入外国

宋：戴复古

人望南风贾舶归，利通中国海南夷。rén wàng nán fēng jiǎ bó guī，lì tōng zhōng guó hǎi nán yí。珠珍犀象来无限，但恐青钱有尽时。zhū zhēn xī xiàng lái wú xiàn，dàn kǒng qīng qián yǒu jǐn shí。

求先人墨迹呈表兄黄季文

宋：戴复古

我翁本诗仙，游戏沧海上。wǒ wēng běn shī xiān，yóu xì cāng hǎi shàng。引手掣鲸鲵，失脚堕尘网。yǐn shǒu chè jīng ní，shī jiǎo duò chén wǎng。身穷道则腴，年高气弥壮。shēn qióng dào zé yú，nián gāo qì mí zhuàng。平生无长物，饮尽千斛酿。píng shēng wú zhǎng wù，yǐn jǐn qiān hú niàng。传家古锦囊，自作金玉想。chuán jiā gǔ jǐn náng，zì zuò jīn yù xiǎng。篇章久零落，人间眇馀响。piān zhāng jiǔ líng luò，rén jiān miǎo yú xiǎng。搜求二十年，痛泪湿黄壤。sōu qiú èr shí nián，tòng lèi shī huáng rǎng。君家图书府，墨色照青嶂。jūn jiā tú shū fǔ，mò sè zhào qīng zhàng。我翁有遗迹，数纸古田样。wǒ wēng yǒu yí jì，shù zhǐ gǔ tián yàng。仿佛钟王体，吟句更豪放。fǎng fú zhōng wáng tǐ，yín jù gèng háo fàng。把玩竹林间，寒风凛悽怆。bǎ wán zhú lín jiān，hán fēng lǐn qī chuàng。昂昂野鹤姿，愧无中散状。áng áng yě hè zī，kuì wú zhōng sàn zhuàng。儿孤襁褓中，家风随扫荡。ér gū qiǎng bǎo zhōng，jiā fēng suí sǎo dàng。于兹见笔法，可想翁无恙。yú zī jiàn bǐ fǎ，kě xiǎng wēng wú yàng。幽居寂寞乡，风月共来往。yōu jū jì mò xiāng，fēng yuè gòng lái wǎng。众丑成独妍，群喑怪孤唱。zhòng chǒu chéng dú yán，qún yīn guài gū chàng。一生既蹉跎，人琴遂俱丧。yī shēng jì cuō tuó，rén qín suì jù sàng。托君名不朽，斯文岂天相。tuō jūn míng bù xiǔ，sī wén qǐ tiān xiāng。旧作忽新传，识者动慨赏。jiù zuò hū xīn chuán，shí zhě dòng kǎi shǎng。嗟予忝厥嗣，朝夕愧俯仰。jiē yǔ tiǎn jué sì，cháo xī kuì fǔ yǎng。敢坠显扬思，幽光发草莽。gǎn zhuì xiǎn yáng sī，yōu guāng fā cǎo mǎng。假此见诸公，丐铭松柏圹。jiǎ cǐ jiàn zhū gōng，gài míng sōng bǎi kuàng。君其启惠心，慰彼九泉望。jūn qí qǐ huì xīn，wèi bǐ jiǔ quán wàng。

梦中亦役役

宋：戴复古

半夜群动息，五更百梦残。bàn yè qún dòng xī，wǔ gèng bǎi mèng cán。天鸡啼一声，万枕不遑安。tiān jī tí yī shēng，wàn zhěn bù huáng ān。一日一百刻，能得几刻闲。yī rì yī bǎi kè，néng dé jǐ kè xián。当其闲睡时，作梦更多端。dāng qí xián shuì shí，zuò mèng gèng duō duān。穷者梦富贵，达者梦神仙。qióng zhě mèng fù guì，dá zhě mèng shén xiān。梦中亦役役，人生良鲜欢。mèng zhōng yì yì yì，rén shēng liáng xiān huān。

饮马长城窟

宋：戴复古

朔风凛高秋，黑雾翳白日。shuò fēng lǐn gāo qiū，hēi wù yì bái rì。汉兵来伐胡，饮马长城窟。hàn bīng lái fá hú，yǐn mǎ zhǎng chéng kū。古来长城窟，中有战士骨。gǔ lái zhǎng chéng kū，zhōng yǒu zhàn shì gǔ。骨久化为泉，马来吃不得。gǔ jiǔ huà wèi quán，mǎ lái chī bù dé。闻说华山阳，水甘春草长。wén shuō huá shān yáng，shuǐ gān chūn cǎo zhǎng。

白苎歌

宋：戴复古

雪为纬，玉为经。xuě wèi wěi，yù wèi jīng。一织三涤手，织成一片冰。yī zhī sān dí shǒu，zhī chéng yī piàn bīng。清如夷齐，可以为衣。qīng rú yí qí，kě yǐ wèi yī。陟彼西山，于以采薇。zhì bǐ xī shān，yú yǐ cǎi wēi。

罗敷词

宋：戴复古

妾本秦氏女，今春嫁王郎。qiè běn qín shì nǚ，jīn chūn jià wáng láng。夫家重蚕事，出采陌上桑。fū jiā zhòng cán shì，chū cǎi mò shàng sāng。低枝采易残，高枝手难扳。dī zhī cǎi yì cán，gāo zhī shǒu nán bān。踏踏竹梯登树杪，心思蚕多苦叶少。tà tà zhú tī dēng shù miǎo，xīn sī cán duō kǔ yè shǎo。举头桑枝挂鬓唇，转身桑枝勾破裙。jǔ tóu sāng zhī guà bìn chún，zhuǎn shēn sāng zhī gōu pò qún。辛苦事蚕桑，实为良家人。xīn kǔ shì cán sāng，shí wèi liáng jiā rén。使君奚所为，见妾驻车轮。shǐ jūn xī suǒ wèi，jiàn qiè zhù chē lún。使君口有言，罗敷耳无闻。shǐ jūn kǒu yǒu yán，luó fū ěr wú wén。蚕饥蚕饥，采叶急归。cán jī cán jī，cǎi yè jí guī。

题陈毅甫家壁

宋：戴复古

朱门金叵罗，九酝葡萄春。zhū mén jīn pǒ luó，jiǔ yùn pú táo chūn。酌贵不酌贱，酌富不酌贫。zhuó guì bù zhuó jiàn，zhuó fù bù zhuó pín。君家破茅屋，飘摇河水滨。jūn jiā pò máo wū，piāo yáo hé shuǐ bīn。中有一樽渌，醉尽天下人。zhōng yǒu yī zūn lù，zuì jǐn tiān xià rén。

答妇词

宋：戴复古

江山阻且长，矫首乡关隔。jiāng shān zǔ qiě zhǎng，jiǎo shǒu xiāng guān gé。空闺泣幼妇，憔悴失颜色。kōng guī qì yòu fù，qiáo cuì shī yán sè。隐闵鹳鸣篇，寄彼西飞翼。yǐn mǐn guàn míng piān，jì bǐ xī fēi yì。剥封览情素，既喜复凄恻。bō fēng lǎn qíng sù，jì xǐ fù qī cè。别时梅始花，伤今食梅实。bié shí méi shǐ huā，shāng jīn shí méi shí。览古帝王州，结交游侠窟。lǎn gǔ dì wáng zhōu，jié jiāo yóu xiá kū。千金沽美酒，一饮连十日。qiān jīn gū měi jiǔ，yī yǐn lián shí rì。春风吹酒醒，始知身是客。chūn fēng chuī jiǔ xǐng，shǐ zhī shēn shì kè。杜宇啼一声，行人泪横臆。dù yǔ tí yī shēng，xíng rén lèi héng yì。衣破谁与纫，发垢孰与栉。yī pò shuí yǔ rèn，fā gòu shú yǔ zhì。勿谓游子心，而不念家室。wù wèi yóu zi xīn，ér bù niàn jiā shì。新交握臂行，肝胆犹楚越。xīn jiāo wò bì xíng，gān dǎn yóu chǔ yuè。丑妇隔江山，千里情弗绝。chǒu fù gé jiāng shān，qiān lǐ qíng fú jué。殷勤挥报章，归计何时决。yīn qín huī bào zhāng，guī jì hé shí jué。今夕知何夕，睹此纤纤月。jīn xī zhī hé xī，dǔ cǐ xiān xiān yuè。此月再圆时，门前候归辙。cǐ yuè zài yuán shí，mén qián hòu guī zhé。