古诗词 - 中国最美古诗词

浩歌行

浩然一气古到今，古人无愧惟此心。hào rán yī qì gǔ dào jīn，gǔ rén wú kuì wéi cǐ xīn。青天为幕地为席，醉里聊作乌乌吟。qīng tiān wèi mù dì wèi xí，zuì lǐ liáo zuò wū wū yín。君不见人生所重独名谥，一代简书耀青史。jūn bù jiàn rén shēng suǒ zhòng dú míng shì，yī dài jiǎn shū yào qīng shǐ。当时命名偶然耳，蹠圣丘愚果谁是。dāng shí mìng míng ǒu rán ěr，zhí shèng qiū yú guǒ shuí shì。又不见人生所愿在贵豪，汾阳钟鼎颜箪瓢。yòu bù jiàn rén shēng suǒ yuàn zài guì háo，fén yáng zhōng dǐng yán dān piáo。只今等是一堆土，宁识生前时所遭。zhǐ jīn děng shì yī duī tǔ，níng shí shēng qián shí suǒ zāo。或言惟势可凌物，旦作参军暮苍鹘。huò yán wéi shì kě líng wù，dàn zuò cān jūn mù cāng gǔ。富方炼炭贫牛衣，上下升沉总飘忽。fù fāng liàn tàn pín niú yī，shàng xià shēng chén zǒng piāo hū。又言有才堪动人，文章不过纸上尘。yòu yán yǒu cái kān dòng rén，wén zhāng bù guò zhǐ shàng chén。卿云复生鲍谢作，我亦不识知谁真。qīng yún fù shēng bào xiè zuò，wǒ yì bù shí zhī shuí zhēn。书函阖开古所患，万札千缄漫堆案。shū hán hé kāi gǔ suǒ huàn，wàn zhá qiān jiān màn duī àn。当年京洛驿走尘，未见远官救刘晏。dāng nián jīng luò yì zǒu chén，wèi jiàn yuǎn guān jiù liú yàn。人情炎凉今所同，鞠?却彗寿乃公。rén qíng yán liáng jīn suǒ tóng，jū què huì shòu nǎi gōng。小儿坐睡触屏风，亦复谄语无所容。xiǎo ér zuò shuì chù píng fēng，yì fù chǎn yǔ wú suǒ róng。回思一拙胜百巧，囊粟侏儒先亦饱。huí sī yī zhuō shèng bǎi qiǎo，náng sù zhū rú xiān yì bǎo。才从扫轨学?门，边上锄犁不相保。cái cóng sǎo guǐ xué dù mén，biān shàng chú lí bù xiāng bǎo。又思三窟寄一身，东来入浙南入闽。yòu sī sān kū jì yī shēn，dōng lái rù zhè nán rù mǐn。已惭下车冯妇笑，又恐顾影痴儿嗔。yǐ cán xià chē féng fù xiào，yòu kǒng gù yǐng chī ér chēn。一壶一锸醒复醉，便作刘伶藉糟计。yī hú yī chā xǐng fù zuì，biàn zuò liú líng jí zāo jì。易园蓊蔚棠湖清，席上老兵未渠异。yì yuán wěng wèi táng hú qīng，xí shàng lǎo bīng wèi qú yì。一花一柳春复秋，更效凝式东西游。yī huā yī liǔ chūn fù qiū，gèng xiào níng shì dōng xī yóu。池荷渐衰枣红近，恤纬那免孤嫠忧。chí hé jiàn shuāi zǎo hóng jìn，xù wěi nà miǎn gū lí yōu。噫嚱人生万事大似茧抽缕，百绪千端无物不如许。yī xì rén shēng wàn shì dà shì jiǎn chōu lǚ，bǎi xù qiān duān wú wù bù rú xǔ。归欤一曲浩浩歌，尧舜揖逊汤武兴干戈。guī yú yī qū hào hào gē，yáo shùn yī xùn tāng wǔ xīng gàn gē。从来剑佩常相磨，天地万物如予何。cóng lái jiàn pèi cháng xiāng mó，tiān dì wàn wù rú yǔ hé。渊明嗜酒称第一，不知寄傲义熙除酒更何术。yuān míng shì jiǔ chēng dì yī，bù zhī jì ào yì xī chú jiǔ gèng hé shù。雍端但爱栗与梨，借使无此未应对酒成白痴。yōng duān dàn ài lì yǔ lí，jiè shǐ wú cǐ wèi yīng duì jiǔ chéng bái chī。乐天仅识庐山奇，肯信琴书泉石不堪引妻儿。lè tiān jǐn shí lú shān qí，kěn xìn qín shū quán shí bù kān yǐn qī ér。青山独往苦不早，自是金谷白首同归有何好。qīng shān dú wǎng kǔ bù zǎo，zì shì jīn gǔ bái shǒu tóng guī yǒu hé hǎo。浩歌对山开酒樽，看到月堕黄金盆。hào gē duì shān kāi jiǔ zūn，kàn dào yuè duò huáng jīn pén。往来正尔劳季布，贤佞岂必关王尊。wǎng lái zhèng ěr láo jì bù，xián nìng qǐ bì guān wáng zūn。胸中浩浩顾所存，贯珠击节何足论。xiōng zhōng hào hào gù suǒ cún，guàn zhū jī jié hé zú lùn。我不能苦身刻骨为名抵死求媚妩，又不能南柯北牖指梦所历为喜怒。wǒ bù néng kǔ shēn kè gǔ wèi míng dǐ sǐ qiú mèi wǔ，yòu bù néng nán kē běi yǒu zhǐ mèng suǒ lì wèi xǐ nù。权势文章共生死，谀书呓语相推许。quán shì wén zhāng gòng shēng sǐ，yú shū yì yǔ xiāng tuī xǔ。为身择地已为累，随戏逢场亦何补。wèi shēn zé dì yǐ wèi lèi，suí xì féng chǎng yì hé bǔ。凛然浩气天地间，眇视万古同人寰。lǐn rán hào qì tiān dì jiān，miǎo shì wàn gǔ tóng rén huán。沧溟易狭杯芥宽，北斗柄烂银河乾。cāng míng yì xiá bēi jiè kuān，běi dòu bǐng làn yín hé qián。浩歌正尔吐天籁，风月笙竽均一噫。hào gē zhèng ěr tǔ tiān lài，fēng yuè shēng yú jūn yī yī。来者浩浩不可期，指此无愧惟心知。lái zhě hào hào bù kě qī，zhǐ cǐ wú kuì wéi xīn zhī。青山白云随所之，浩歌更赋归来兮。qīng shān bái yún suí suǒ zhī，hào gē gèng fù guī lái xī。

岳珂

岳珂(公元1183～公元1243) ，南宋文学家。字肃之，号亦斋，晚号倦翁。相州汤阴（今属河南）人。寓居嘉兴（今属浙江）。岳飞之孙，岳霖之子。宋宁宗时，以奉议郎权发遣嘉兴军府兼管内劝农事，有惠政。自此家居嘉兴，住宅在金佗坊。嘉泰末为承务郎监镇江府户部大军仓，历光禄丞、司农寺主簿、军器监丞、司农寺丞。嘉定十年（公元1217），出知嘉兴。十二年，为承议郎、江南东路转运判官。十四年，除军器监、淮东总领。宝庆三年（公元1227），为户部侍郎、淮东总领兼制置使。岳珂的作品>>

猜您喜欢