古诗词 - 中国最美古诗词

秋夜雨后月色太佳中夜起坐漫成二律

淋漓一雨后，片月洗逾鲜。lín lí yī yǔ hòu，piàn yuè xǐ yú xiān。懒性虽慵起，清辉耐可怜。lǎn xìng suī yōng qǐ，qīng huī nài kě lián。酒难孤影对，茗倩小僮煎。jiǔ nán gū yǐng duì，míng qiàn xiǎo tóng jiān。谁悟尘嚣里，须眉一病禅。shuí wù chén xiāo lǐ，xū méi yī bìng chán。

入省越日即返棹韩孟郁傅贞甫欧子建李烟客诸子见留余不能待别后舟中有怀寄之

明：李孙宸

乡落一枝栖渐安，入城偏怯送迎难。xiāng luò yī zhī qī jiàn ān，rù chéng piān qiè sòng yíng nán。相留白社情何剧，可奈山阴兴己阑。xiāng liú bái shè qíng hé jù，kě nài shān yīn xīng jǐ lán。海气蒸霞帆外落，江流样月夜深寒。hǎi qì zhēng xiá fān wài luò，jiāng liú yàng yuè yè shēn hán。不堪欹枕听潮处，杯酒怀人强自宽。bù kān yī zhěn tīng cháo chù，bēi jiǔ huái rén qiáng zì kuān。

送杨学宪升任江右参藩

明：李孙宸

儒宗雅望似君稀，瓜代山公启不违。rú zōng yǎ wàng shì jūn xī，guā dài shān gōng qǐ bù wéi。大庾东西看赐履，两藩风采识褰帷。dà yǔ dōng xī kàn cì lǚ，liǎng fān fēng cǎi shí qiān wéi。怀中南海珠光满，望里丰城剑气辉。huái zhōng nán hǎi zhū guāng mǎn，wàng lǐ fēng chéng jiàn qì huī。燮理从需方岳长，玺书行召入彤扉。xiè lǐ cóng xū fāng yuè zhǎng，xǐ shū xíng zhào rù tóng fēi。

初冬载酒陶摇光宅与诸子夜集分赋

明：李孙宸

陶家三径肯常开，酒伴招携问胜来。táo jiā sān jìng kěn cháng kāi，jiǔ bàn zhāo xié wèn shèng lái。节已过秋仍看菊，客缘探旧剧为杯。jié yǐ guò qiū réng kàn jú，kè yuán tàn jiù jù wèi bēi。诗怀清比花枝瘦，酒政严同更漏催。shī huái qīng bǐ huā zhī shòu，jiǔ zhèng yán tóng gèng lòu cuī。况是风尘怜去住，可能分手不徘徊。kuàng shì fēng chén lián qù zhù，kě néng fēn shǒu bù pái huái。

楼中检阅古迹忽得刘仲起寄来兰卷赋谢兼复有索

明：李孙宸

品画临书亦自忙，得君兰卷喜如狂。pǐn huà lín shū yì zì máng，dé jūn lán juǎn xǐ rú kuáng。墨花淡洒湘皋雨，彩笔纷披大国香。mò huā dàn sǎ xiāng gāo yǔ，cǎi bǐ fēn pī dà guó xiāng。怀托风光秋色泛，韵含幽谷野情长。huái tuō fēng guāng qiū sè fàn，yùn hán yōu gǔ yě qíng zhǎng。美人倘许重贻赠，何物还夸杂佩芳。měi rén tǎng xǔ zhòng yí zèng，hé wù hái kuā zá pèi fāng。

驾海仙坛

明：李孙宸

环海丹邱镇上头，七闽佳气望中收。huán hǎi dān qiū zhèn shàng tóu，qī mǐn jiā qì wàng zhōng shōu。蜃楼晴挟千峰出，鳌柱雄争万壑流。shèn lóu qíng xié qiān fēng chū，áo zhù xióng zhēng wàn hè liú。鞭石欲看天际日，乘槎应趁海门秋。biān shí yù kàn tiān jì rì，chéng chá yīng chèn hǎi mén qiū。白云东去三山近，矫首骖鸾事可求。bái yún dōng qù sān shān jìn，jiǎo shǒu cān luán shì kě qiú。

作霖石

明：李孙宸

削成奇石倚芙蓉，乳注沧溟别有宫。xuē chéng qí shí yǐ fú róng，rǔ zhù cāng míng bié yǒu gōng。地拟傅岩霜更早，天疑娲氏补无功。dì nǐ fù yán shuāng gèng zǎo，tiān yí wā shì bǔ wú gōng。蛟龙在伏犹吹雾，石燕将飞似掠风。jiāo lóng zài fú yóu chuī wù，shí yàn jiāng fēi shì lüè fēng。共向东山占起色，谢公忧乐与人同。gòng xiàng dōng shān zhàn qǐ sè，xiè gōng yōu lè yǔ rén tóng。

山中示周日贞黄应晖应远及仁伯代骧两从弟

明：李孙宸

归来万事兴从慵，云水惟耽访逸踪。guī lái wàn shì xīng cóng yōng，yún shuǐ wéi dān fǎng yì zōng。累日可能从叔度，移文应不到周颙。lèi rì kě néng cóng shū dù，yí wén yīng bù dào zhōu yóng。自惭诸谢传池草，得似三茅驾玉龙。zì cán zhū xiè chuán chí cǎo，dé shì sān máo jià yù lóng。多恐尘缘消未尽，息心还听定林钟。duō kǒng chén yuán xiāo wèi jǐn，xī xīn hái tīng dìng lín zhōng。

登飞云绝顶

明：李孙宸

绝嶪淩空一振衣，草眠兼傍石为扉。jué yè líng kōng yī zhèn yī，cǎo mián jiān bàng shí wèi fēi。罡风不作人间籁，仙驭如逢天外归。gāng fēng bù zuò rén jiān lài，xiān yù rú féng tiān wài guī。四面星芒手可拾，三更海气日含晖。sì miàn xīng máng shǒu kě shí，sān gèng hǎi qì rì hán huī。蓬莱未隔当年梦，回首风尘愿已违。péng lái wèi gé dāng nián mèng，huí shǒu fēng chén yuàn yǐ wéi。

玉女峰

明：李孙宸

玉女峰头坐翠微，仙郎曾此度灵妃。yù nǚ fēng tóu zuò cuì wēi，xiān láng céng cǐ dù líng fēi。空岩光映如珠黍，古洞坛遗化蝶衣。kōng yán guāng yìng rú zhū shǔ，gǔ dòng tán yí huà dié yī。振袂每看晴雾举，罢妆时有落霞飞。zhèn mèi měi kàn qíng wù jǔ，bà zhuāng shí yǒu luò xiá fēi。商风向晚垂垂发，天外应逢环佩归。shāng fēng xiàng wǎn chuí chuí fā，tiān wài yīng féng huán pèi guī。

出山留题冲虚观

明：李孙宸

玄都楼阁倚云边，与客探奇几借眠。xuán dōu lóu gé yǐ yún biān，yǔ kè tàn qí jǐ jiè mián。蓬岛飞来峰未稳，丹砂炼后灶仍传。péng dǎo fēi lái fēng wèi wěn，dān shā liàn hòu zào réng chuán。壑舟不用悲人代，桑海终难变列仙。hè zhōu bù yòng bēi rén dài，sāng hǎi zhōng nán biàn liè xiān。四百清缘知有待，重来吾欲结茅椽。sì bǎi qīng yuán zhī yǒu dài，zhòng lái wú yù jié máo chuán。

增江送陆老师入觐

明：李孙宸

闽粤勋名在芾棠，春花栽得遍河阳。mǐn yuè xūn míng zài fèi táng，chūn huā zāi dé biàn hé yáng。单车行县长随雨，两袖朝天尚带香。dān chē xíng xiàn zhǎng suí yǔ，liǎng xiù cháo tiān shàng dài xiāng。岘首遗思留片石，云间仙籁忆鸣珰。xiàn shǒu yí sī liú piàn shí，yún jiān xiān lài yì míng dāng。近闻天上开阊阖，应得簪毫侍帝裳。jìn wén tiān shàng kāi chāng hé，yīng dé zān háo shì dì shang。

增江送陆老师入觐

明：李孙宸

蓬岛飞来第几山，山城如在赤城间。péng dǎo fēi lái dì jǐ shān，shān chéng rú zài chì chéng jiān。开云客自工裁锦，求令人非学驻颜。kāi yún kè zì gōng cái jǐn，qiú lìng rén fēi xué zhù yán。桃李日边栽并倚，鹤琴天路去难攀。táo lǐ rì biān zāi bìng yǐ，hè qín tiān lù qù nán pān。忧时鞅掌还封事，莫向飞凫羡独闲。yōu shí yāng zhǎng hái fēng shì，mò xiàng fēi fú xiàn dú xián。

陆老师招同湛仲立酌流杯亭

明：李孙宸

为政风流羡我师，闲同秋郭步凉飔。wèi zhèng fēng liú xiàn wǒ shī，xián tóng qiū guō bù liáng sī。亭非玄草经还授，山近朱明景自奇。tíng fēi xuán cǎo jīng hái shòu，shān jìn zhū míng jǐng zì qí。面面飞霞纷入酒，山山漱玉胜鸣丝。miàn miàn fēi xiá fēn rù jiǔ，shān shān shù yù shèng míng sī。千秋沂水成孤赏，此日登临又一时。qiān qiū yí shuǐ chéng gū shǎng，cǐ rì dēng lín yòu yī shí。

大科峰是西樵绝顶

明：李孙宸

磴道穷跻杳霭间，中天陡绝隔人寰。dèng dào qióng jī yǎo ǎi jiān，zhōng tiān dǒu jué gé rén huán。千岩风起猿馨乱，上界云归鹤驭闲。qiān yán fēng qǐ yuán xīn luàn，shàng jiè yún guī hè yù xián。独表层台疑碍汉，下窥群岫似非山。dú biǎo céng tái yí ài hàn，xià kuī qún xiù shì fēi shān。何当高揖烟霞侣，天外三山任往还。hé dāng gāo yī yān xiá lǚ，tiān wài sān shān rèn wǎng hái。

游九龙洞

明：李孙宸

层层磴道上淩空，气结真龙别有宫。céng céng dèng dào shàng líng kōng，qì jié zhēn lóng bié yǒu gōng。幻出峰峦天上下，閟开岩洞各西东。huàn chū fēng luán tiān shàng xià，bì kāi yán dòng gè xī dōng。瀑帘竟日纷鸣雨，鹤驭何年稳御风。pù lián jìng rì fēn míng yǔ，hè yù hé nián wěn yù fēng。向夕息徒无处所，山家应在白云中。xiàng xī xī tú wú chù suǒ，shān jiā yīng zài bái yún zhōng。