古诗词 - 中国最美古诗词

北征

皇帝二载秋，闰八月初吉。huáng dì èr zài qiū，rùn bā yuè chū jí。杜子将北征，苍茫问家室。dù zi jiāng běi zhēng，cāng máng wèn jiā shì。维时遭艰虞，朝野少暇日。wéi shí zāo jiān yú，cháo yě shǎo xiá rì。顾惭恩私被，诏许归蓬荜。gù cán ēn sī bèi，zhào xǔ guī péng bì。拜辞诣阙下，怵惕久未出。bài cí yì quē xià，chù tì jiǔ wèi chū。虽乏谏诤姿，恐君有遗失。suī fá jiàn zhèng zī，kǒng jūn yǒu yí shī。君诚中兴主，经纬固密勿。jūn chéng zhōng xīng zhǔ，jīng wěi gù mì wù。东胡反未已，臣甫愤所切。dōng hú fǎn wèi yǐ，chén fǔ fèn suǒ qiè。挥涕恋行在，道途犹恍惚。huī tì liàn xíng zài，dào tú yóu huǎng hū。乾坤含疮痍，忧虞何时毕！qián kūn hán chuāng yí，yōu yú hé shí bì！靡靡逾阡陌，人烟眇萧瑟。mí mí yú qiān mò，rén yān miǎo xiāo sè。所遇多被伤，呻吟更流血。suǒ yù duō bèi shāng，shēn yín gèng liú xuè。回首凤翔县，旌旗晚明灭。huí shǒu fèng xiáng xiàn，jīng qí wǎn míng miè。前登寒山重，屡得饮马窟。qián dēng hán shān zhòng，lǚ dé yǐn mǎ kū。邠郊入地底，泾水中荡潏。bīn jiāo rù dì dǐ，jīng shuǐ zhōng dàng yù。猛虎立我前，苍崖吼时裂。měng hǔ lì wǒ qián，cāng yá hǒu shí liè。菊垂今秋花，石戴古车辙。jú chuí jīn qiū huā，shí dài gǔ chē zhé。青云动高兴，幽事亦可悦。qīng yún dòng gāo xīng，yōu shì yì kě yuè。山果多琐细，罗生杂橡栗。shān guǒ duō suǒ xì，luó shēng zá xiàng lì。或红如丹砂，或黑如点漆。huò hóng rú dān shā，huò hēi rú diǎn qī。雨露之所濡，甘苦齐结实。yǔ lù zhī suǒ rú，gān kǔ qí jié shí。缅思桃源内，益叹身世拙。miǎn sī táo yuán nèi，yì tàn shēn shì zhuō。坡陀望鄜畤，岩谷互出没。pō tuó wàng fū zhì，yán gǔ hù chū méi。我行已水滨，我仆犹木末。wǒ xíng yǐ shuǐ bīn，wǒ pū yóu mù mò。鸱鸟鸣黄桑，野鼠拱乱穴。chī niǎo míng huáng sāng，yě shǔ gǒng luàn xué。夜深经战场，寒月照白骨。yè shēn jīng zhàn chǎng，hán yuè zhào bái gǔ。潼关百万师，往者散何卒？tóng guān bǎi wàn shī，wǎng zhě sàn hé zú？遂令半秦民，残害为异物。suì lìng bàn qín mín，cán hài wèi yì wù。况我堕胡尘，及归尽华发。kuàng wǒ duò hú chén，jí guī jǐn huá fā。经年至茅屋，妻子衣百结。jīng nián zhì máo wū，qī zi yī bǎi jié。恸哭松声回，悲泉共幽咽。tòng kū sōng shēng huí，bēi quán gòng yōu yàn。平生所娇儿，颜色白胜雪。píng shēng suǒ jiāo ér，yán sè bái shèng xuě。见爷背面啼，垢腻脚不袜。jiàn yé bèi miàn tí，gòu nì jiǎo bù wà。床前两小女，补绽才过膝。chuáng qián liǎng xiǎo nǚ，bǔ zhàn cái guò xī。海图坼波涛，旧绣移曲折。hǎi tú chè bō tāo，jiù xiù yí qū zhé。天吴及紫凤，颠倒在裋褐。tiān wú jí zǐ fèng，diān dào zài shù hè。老夫情怀恶，呕泄卧数日。lǎo fū qíng huái è，ǒu xiè wò shù rì。那无囊中帛，救汝寒凛栗。nà wú náng zhōng bó，jiù rǔ hán lǐn lì。粉黛亦解包，衾裯稍罗列。fěn dài yì jiě bāo，qīn chóu shāo luó liè。瘦妻面复光，痴女头自栉。shòu qī miàn fù guāng，chī nǚ tóu zì zhì。学母无不为，晓妆随手抹。xué mǔ wú bù wèi，xiǎo zhuāng suí shǒu mǒ。移时施朱铅，狼藉画眉阔。yí shí shī zhū qiān，láng jí huà méi kuò。生还对童稚，似欲忘饥渴。shēng hái duì tóng zhì，shì yù wàng jī kě。问事竞挽鬚，谁能即嗔喝？wèn shì jìng wǎn xū，shuí néng jí chēn hē？翻思在贼愁，甘受杂乱聒。fān sī zài zéi chóu，gān shòu zá luàn guā。新归且慰意，生理焉得说！xīn guī qiě wèi yì，shēng lǐ yān dé shuō！至尊尚蒙尘，几日休练卒？zhì zūn shàng méng chén，jǐ rì xiū liàn zú？仰观天色改，坐觉妖氛豁。yǎng guān tiān sè gǎi，zuò jué yāo fēn huō。阴风西北来，惨澹随回纥。yīn fēng xī běi lái，cǎn dàn suí huí gē。其王愿助顺，其俗善驰突。qí wáng yuàn zhù shùn，qí sú shàn chí tū。送兵五千人，驱马一万匹。sòng bīng wǔ qiān rén，qū mǎ yī wàn pǐ。此辈少为贵，四方服勇决。cǐ bèi shǎo wèi guì，sì fāng fú yǒng jué。所用皆鹰腾，破敌过箭疾。suǒ yòng jiē yīng téng，pò dí guò jiàn jí。圣心颇虚伫，时议气欲夺。shèng xīn pǒ xū zhù，shí yì qì yù duó。伊洛指掌收，西京不足拔。yī luò zhǐ zhǎng shōu，xī jīng bù zú bá。官军请深入，蓄锐伺俱发。guān jūn qǐng shēn rù，xù ruì cì jù fā。此举开青徐，旋瞻略恒碣。cǐ jǔ kāi qīng xú，xuán zhān lüè héng jié。昊天积霜露，正气有肃杀。hào tiān jī shuāng lù，zhèng qì yǒu sù shā。祸转亡胡岁，势成擒胡月。huò zhuǎn wáng hú suì，shì chéng qín hú yuè。胡命其能久，皇纲未宜绝。hú mìng qí néng jiǔ，huáng gāng wèi yí jué。忆昨狼狈初，事与古先别。yì zuó láng bèi chū，shì yǔ gǔ xiān bié。奸臣竟菹醢，同恶随荡析。jiān chén jìng jū hǎi，tóng è suí dàng xī。不闻夏殷衰，中自诛褒妲。bù wén xià yīn shuāi，zhōng zì zhū bāo dá。周汉获再兴，宣光果明哲。zhōu hàn huò zài xīng，xuān guāng guǒ míng zhé。桓桓陈将军，仗钺奋忠烈。huán huán chén jiāng jūn，zhàng yuè fèn zhōng liè。微尔人尽非，于今国犹活。wēi ěr rén jǐn fēi，yú jīn guó yóu huó。凄凉大同殿，寂寞白兽闼。qī liáng dà tóng diàn，jì mò bái shòu tà。都人望翠华，佳气向金阙。dōu rén wàng cuì huá，jiā qì xiàng jīn quē。园陵固有神，扫洒数不缺。yuán líng gù yǒu shén，sǎo sǎ shù bù quē。煌煌太宗业，树立甚宏达。huáng huáng tài zōng yè，shù lì shén hóng dá。

杜甫

杜甫（712－770），字子美，自号少陵野老，世称“杜工部”、“杜少陵”等，汉族，河南府巩县（今河南省巩义市）人，唐代伟大的现实主义诗人，杜甫被世人尊为“诗圣”，其诗被称为“诗史”。杜甫与李白合称“李杜”，为了跟另外两位诗人李商隐与杜牧即“小李杜”区别开来，杜甫与李白又合称“大李杜”。他忧国忧民，人格高尚，他的约1400余首诗被保留了下来，诗艺精湛，在中国古典诗歌中备受推崇，影响深远。759-766年间曾居成都，后世有杜甫草堂纪念。杜甫的作品>>

猜您喜欢