古诗词 - 中国最美古诗词

绯桃花歌

上帝春宫思丽绝，夭桃变态求新悦。shàng dì chūn gōng sī lì jué，yāo táo biàn tài qiú xīn yuè。便是花中倾国容，牡丹露泣长门月。biàn shì huā zhōng qīng guó róng，mǔ dān lù qì zhǎng mén yuè。野树滴残龙战血，曦车碾下朝霞屑。yě shù dī cán lóng zhàn xuè，xī chē niǎn xià cháo xiá xiè。惆怅东风未解狂，争教此物芳菲歇。chóu chàng dōng fēng wèi jiě kuáng，zhēng jiào cǐ wù fāng fēi xiē。

小松歌

唐：李咸用

幽人不喜凡草生，秋锄斸得寒青青。yōu rén bù xǐ fán cǎo shēng，qiū chú zhǔ dé hán qīng qīng。庭闲土瘦根脚狞，风摇雨拂精神醒。tíng xián tǔ shòu gēn jiǎo níng，fēng yáo yǔ fú jīng shén xǐng。短影月斜不满尺，清声细入鸣蛩翼。duǎn yǐng yuè xié bù mǎn chǐ，qīng shēng xì rù míng qióng yì。天人戏剪苍龙髯，参差簇在瑶阶侧。tiān rén xì jiǎn cāng lóng rán，cān chà cù zài yáo jiē cè。金精水鬼欺不得，长与东皇逞颜色。jīn jīng shuǐ guǐ qī bù dé，zhǎng yǔ dōng huáng chěng yán sè。劲节暂因君子移，贞心不为麻中直。jìn jié zàn yīn jūn zi yí，zhēn xīn bù wèi má zhōng zhí。

大雪歌

唐：李咸用

同云惨惨如天怒，寒龙振鬣飞乾雨。tóng yún cǎn cǎn rú tiān nù，hán lóng zhèn liè fēi qián yǔ。玉圃花飘朵不匀，银河风急惊砂度。yù pǔ huā piāo duǒ bù yún，yín hé fēng jí jīng shā dù。谢客凭轩吟未住，望中顿失纵横路。xiè kè píng xuān yín wèi zhù，wàng zhōng dùn shī zòng héng lù。应是羲和倦晓昏，暂反元元归太素。yīng shì xī hé juàn xiǎo hūn，zàn fǎn yuán yuán guī tài sù。归太素，不知归得人心否？guī tài sù，bù zhī guī dé rén xīn fǒu？

塘上行

唐：李咸用

横塘日澹秋云隔，浪织轻飔罗幂幂。héng táng rì dàn qiū yún gé，làng zhī qīng sī luó mì mì。红绡撇水荡舟人，画桡掺掺柔荑白。hóng xiāo piē shuǐ dàng zhōu rén，huà ráo càn càn róu tí bái。鲤鱼虚掷无消息，花老莲疏愁未摘。lǐ yú xū zhì wú xiāo xī，huā lǎo lián shū chóu wèi zhāi。却把金钗打绿荷，懊恼露珠穿不得。què bǎ jīn chāi dǎ lǜ hé，ào nǎo lù zhū chuān bù dé。

寓意

唐：李咸用

直道荆棘生，斜径红尘起。zhí dào jīng jí shēng，xié jìng hóng chén qǐ。苍苍杳无言，麒麟回瑞趾。cāng cāng yǎo wú yán，qí lín huí ruì zhǐ。东风如未来，飞雪终不已。dōng fēng rú wèi lái，fēi xuě zhōng bù yǐ。不知姜子牙，何处钓流水。bù zhī jiāng zi yá，hé chù diào liú shuǐ。

剑喻

唐：李咸用

黯黯秋水寒，至刚非可缺。àn àn qiū shuǐ hán，zhì gāng fēi kě quē。风胡不出来，摄履人相蔑。fēng hú bù chū lái，shè lǚ rén xiāng miè。纵挺倚天形，谁是躬提挈。zòng tǐng yǐ tiān xíng，shuí shì gōng tí qiè。愿将百鍊身，助我王臣节。yuàn jiāng bǎi liàn shēn，zhù wǒ wáng chén jié。

君子行

唐：李咸用

君子慎所履，小人多所疑。jūn zi shèn suǒ lǚ，xiǎo rén duō suǒ yí。尼甫至圣贤，犹为匡所縻。ní fǔ zhì shèng xián，yóu wèi kuāng suǒ mí。

放歌行

唐：李咸用

蠢蠢荼蓼虫，薨薨避葵荠。chǔn chǔn tú liǎo chóng，hōng hōng bì kuí jì。悠悠狷者心，寂寂厌清世。yōu yōu juàn zhě xīn，jì jì yàn qīng shì。如何不食甘，命合苦其噬。rú hé bù shí gān，mìng hé kǔ qí shì。如何不趣时，分合辱其体。rú hé bù qù shí，fēn hé rǔ qí tǐ。至哉先哲言，于物不凝滞。zhì zāi xiān zhé yán，yú wù bù níng zhì。

巫山高

唐：李咸用

通蜀连秦山十二，中有妖灵会人意。tōng shǔ lián qín shān shí èr，zhōng yǒu yāo líng huì rén yì。斗艳传情世不知，楚王魂梦春风里。dòu yàn chuán qíng shì bù zhī，chǔ wáng hún mèng chūn fēng lǐ。雨态云容多似是，色荒见物皆成媚。yǔ tài yún róng duō shì shì，sè huāng jiàn wù jiē chéng mèi。露泫烟愁岩上花，至今犹滴相思泪。lù xuàn yān chóu yán shàng huā，zhì jīn yóu dī xiāng sī lèi。西眉南脸人中美，或者皆闻无所利。xī méi nán liǎn rén zhōng měi，huò zhě jiē wén wú suǒ lì。忍听凭虚巧佞言，不求万寿翻求死。rěn tīng píng xū qiǎo nìng yán，bù qiú wàn shòu fān qiú sǐ。

公无渡河

唐：李咸用

有叟有叟何清狂，行搔短发提壶浆。yǒu sǒu yǒu sǒu hé qīng kuáng，xíng sāo duǎn fā tí hú jiāng。乱流直涉神洋洋，妻止不听追沈湘。luàn liú zhí shè shén yáng yáng，qī zhǐ bù tīng zhuī shěn xiāng。偕老不偕死，箜篌遗凄凉。xié lǎo bù xié sǐ，kōng hóu yí qī liáng。刳松轻稳琅玕长，连呼急榜庸何妨。kū sōng qīng wěn láng gān zhǎng，lián hū jí bǎng yōng hé fáng。见溺不援能语狼，忍听丽玉传悲伤。jiàn nì bù yuán néng yǔ láng，rěn tīng lì yù chuán bēi shāng。

短歌行

唐：李咸用

一樽绿酒绿于染，拍手高歌天地险。yī zūn lǜ jiǔ lǜ yú rǎn，pāi shǒu gāo gē tiān dì xiǎn。上得青云下不难，下在黄埃上须渐。shàng dé qīng yún xià bù nán，xià zài huáng āi shàng xū jiàn。少年欢乐须及时，莫学懦夫长泣岐。shǎo nián huān lè xū jí shí，mò xué nuò fū zhǎng qì qí。白日欲沈犹未沈，片月已来天半垂。bái rì yù shěn yóu wèi shěn，piàn yuè yǐ lái tiān bàn chuí。坎鼓锵钟杀愁贼，挼碎是非佯不识。kǎn gǔ qiāng zhōng shā chóu zéi，ruá suì shì fēi yáng bù shí。长短高卑不可求，莫叹人生头雪色。zhǎng duǎn gāo bēi bù kě qiú，mò tàn rén shēng tóu xuě sè。

自君之出矣

唐：李咸用

自君之出矣，鸾镜空尘生。zì jūn zhī chū yǐ，luán jìng kōng chén shēng。思君如明月，明月逐君行。sī jūn rú míng yuè，míng yuè zhú jūn xíng。

妾薄命

唐：李咸用

妾命何太薄，不及宫中水。qiè mìng hé tài báo，bù jí gōng zhōng shuǐ。时时对天颜，声声入君耳。shí shí duì tiān yán，shēng shēng rù jūn ěr。

空城雀

唐：李咸用

啾啾空城雀，一啄数跳跃。jiū jiū kōng chéng què，yī zhuó shù tiào yuè。宁寻覆辙馀，岂比巢危幕。níng xún fù zhé yú，qǐ bǐ cháo wēi mù。茫茫九万鹏，百雉且为乐。máng máng jiǔ wàn péng，bǎi zhì qiě wèi lè。

猛虎行

唐：李咸用

猛虎不怯敌，烈士无虚言。měng hǔ bù qiè dí，liè shì wú xū yán。怯敌辱其班，虚言负其恩。qiè dí rǔ qí bān，xū yán fù qí ēn。爪牙欺白刃，果敢无前阵。zhǎo yá qī bái rèn，guǒ gǎn wú qián zhèn。须知易水歌，至死无悔吝。xū zhī yì shuǐ gē，zhì sǐ wú huǐ lìn。

关山月

唐：李咸用

离离天际云，皎皎关山月。lí lí tiān jì yún，jiǎo jiǎo guān shān yuè。羌笛一声来，白尽征人发。qiāng dí yī shēng lái，bái jǐn zhēng rén fā。嘹唳孤鸿高，萧索悲风发。liáo lì gū hóng gāo，xiāo suǒ bēi fēng fā。雪压塞尘清，雕落沙场阔。xuě yā sāi chén qīng，diāo luò shā chǎng kuò。何当胡无人，荷戈朝凤阙。hé dāng hú wú rén，hé gē cháo fèng quē。

江南曲

唐：李咸用

江南四月薰风低，江南女儿芳步齐。jiāng nán sì yuè xūn fēng dī，jiāng nán nǚ ér fāng bù qí。晚云接水共渺弥，远沙叠草空萋萋。wǎn yún jiē shuǐ gòng miǎo mí，yuǎn shā dié cǎo kōng qī qī。白苎不堪论古意，数花犹可醉前溪。bái zhù bù kān lùn gǔ yì，shù huā yóu kě zuì qián xī。孤舟有客归未得，乡梦欲成山鸟啼。gū zhōu yǒu kè guī wèi dé，xiāng mèng yù chéng shān niǎo tí。

水仙操

唐：李咸用

大波相拍流水鸣，蓬山鸟兽多奇形。dà bō xiāng pāi liú shuǐ míng，péng shān niǎo shòu duō qí xíng。琴心不喜亦不惊，安弦缓爪何泠泠。qín xīn bù xǐ yì bù jīng，ān xián huǎn zhǎo hé líng líng。水仙缥缈来相迎，伯牙从此留嘉名。shuǐ xiān piāo miǎo lái xiāng yíng，bó yá cóng cǐ liú jiā míng。峄阳散木虚且轻，重华斧下知其声。yì yáng sàn mù xū qiě qīng，zhòng huá fǔ xià zhī qí shēng。檿丝相纠成凄清，调和引得薰风生。yǎn sī xiāng jiū chéng qī qīng，diào hé yǐn dé xūn fēng shēng。指底先王长养情，曲终天下称太平。zhǐ dǐ xiān wáng zhǎng yǎng qíng，qū zhōng tiān xià chēng tài píng。后人好事传其曲，有时声足意不足。hòu rén hǎo shì chuán qí qū，yǒu shí shēng zú yì bù zú。始峨峨兮复洋洋，但见山青兼水绿。shǐ é é xī fù yáng yáng，dàn jiàn shān qīng jiān shuǐ lǜ。成连入海移人情，岂是本来无嗜欲。chéng lián rù hǎi yí rén qíng，qǐ shì běn lái wú shì yù。琴兮琴兮在自然，不在徽金将轸玉。qín xī qín xī zài zì rán，bù zài huī jīn jiāng zhěn yù。