古诗词 - 中国最美古诗词

赠浮屠有则

我老不能诗，其穷类诗人。wǒ lǎo bù néng shī，qí qióng lèi shī rén。多谢二三子，强以穷相亲。duō xiè èr sān zi，qiáng yǐ qióng xiāng qīn。师从何方来，过听误失真。shī cóng hé fāng lái，guò tīng wù shī zhēn。袖携诸公诗，丐我踵后尘。xiù xié zhū gōng shī，gài wǒ zhǒng hòu chén。顾我虽不能，欲辞恐师嗔。gù wǒ suī bù néng，yù cí kǒng shī chēn。勉作数句偈，拙恶惭无伦。miǎn zuò shù jù jì，zhuō è cán wú lún。

题澄上人颐庵

宋：王之道

我生困语言，老大犹栖迟。wǒ shēng kùn yǔ yán，lǎo dà yóu qī chí。咄哉一言失，虽悔何能追。duō zāi yī yán shī，suī huǐ hé néng zhuī。常欲说向人，到口还忸怩。cháng yù shuō xiàng rén，dào kǒu hái niǔ ní。不如静中坐，此理吾所知。bù rú jìng zhōng zuò，cǐ lǐ wú suǒ zhī。春风入城郭，古寺花开时。chūn fēng rù chéng guō，gǔ sì huā kāi shí。广庭积雨过，红紫初纷披。guǎng tíng jī yǔ guò，hóng zǐ chū fēn pī。偶逢颐庵人，强丐颐庵诗。ǒu féng yí ān rén，qiáng gài yí ān shī。是庵清而虚，底事名为颐。shì ān qīng ér xū，dǐ shì míng wèi yí。南陵有徐子，顷尝吏于斯。nán líng yǒu xú zi，qǐng cháng lì yú sī。作字妙羲献，学易深坎离。zuò zì miào xī xiàn，xué yì shēn kǎn lí。慎言与节饮，卦象不可欺。shèn yán yǔ jié yǐn，guà xiàng bù kě qī。君看命名意，往往只在兹。jūn kàn mìng míng yì，wǎng wǎng zhǐ zài zī。

追和游谢氏山亭赠贤上人

宋：王之道

春旱久不雨，既雨风日清。chūn hàn jiǔ bù yǔ，jì yǔ fēng rì qīng。桑麻被膏润，往往争欣荣。sāng má bèi gāo rùn，wǎng wǎng zhēng xīn róng。花鸟发诗思，湖山欢野情。huā niǎo fā shī sī，hú shān huān yě qíng。驾言南亩游，遂有西塔行。jià yán nán mǔ yóu，suì yǒu xī tǎ xíng。云光郁在望，地僻路亦生。yún guāng yù zài wàng，dì pì lù yì shēng。贤公方外交，别来莺再鸣。xián gōng fāng wài jiāo，bié lái yīng zài míng。相逢话畴昔，茗碗喜屡倾。xiāng féng huà chóu xī，míng wǎn xǐ lǚ qīng。多谢二三子，壶浆竞邀迎。duō xiè èr sān zi，hú jiāng jìng yāo yíng。

黄梅东禅寺

宋：王之道

南晋今黄梅，东禅旧青莲。nán jìn jīn huáng méi，dōng chán jiù qīng lián。曹溪竟何许，龙朔知几年。cáo xī jìng hé xǔ，lóng shuò zhī jǐ nián。我闻二祖师，属袂兹褊褼。wǒ wén èr zǔ shī，shǔ mèi zī biǎn xiān。片言道有契，千古衣相传。piàn yán dào yǒu qì，qiān gǔ yī xiāng chuán。栽松与舂硙，为此一大缘。zāi sōng yǔ chōng wéi，wèi cǐ yī dà yuán。朝追固若迫，夜度亦大遄。cháo zhuī gù ruò pò，yè dù yì dà chuán。迩来五百载，兵火数变迁。ěr lái wǔ bǎi zài，bīng huǒ shù biàn qiān。惟馀坠腰石，绳窍徒空穿。wéi yú zhuì yāo shí，shéng qiào tú kōng chuān。堂堂吴生画，笔法世所贤。táng táng wú shēng huà，bǐ fǎ shì suǒ xián。绢素虽朽蠹，丹青尚依然。juàn sù suī xiǔ dù，dān qīng shàng yī rán。嗟予二三子，平生慕真诠。jiē yǔ èr sān zi，píng shēng mù zhēn quán。来游获瞻仰，投老当周旋。lái yóu huò zhān yǎng，tóu lǎo dāng zhōu xuán。独恨走俗状，明朝又加鞭。dú hèn zǒu sú zhuàng，míng cháo yòu jiā biān。临池更徘徊，圆荷泛漪涟。lín chí gèng pái huái，yuán hé fàn yī lián。

题智果寺

宋：王之道

吕侯妙章句，珠玉走邻境。lǚ hóu miào zhāng jù，zhū yù zǒu lín jìng。想当落笔时，豪迈不淹顷。xiǎng dāng luò bǐ shí，háo mài bù yān qǐng。智果古精舍，松篁转冈岭。zhì guǒ gǔ jīng shě，sōng huáng zhuǎn gāng lǐng。幽人所盘礴，俗客作远屏。yōu rén suǒ pán bó，sú kè zuò yuǎn píng。春云忽解剥，林日光炯炯。chūn yún hū jiě bō，lín rì guāng jiǒng jiǒng。门迎有高僧，乌用赋渴井。mén yíng yǒu gāo sēng，wū yòng fù kě jǐng。开缄读数过，令我发深省。kāi jiān dú shù guò，lìng wǒ fā shēn shěng。老来习懒放，万事废不整。lǎo lái xí lǎn fàng，wàn shì fèi bù zhěng。犹怜闲中趣，日月颇增永。yóu lián xián zhōng qù，rì yuè pǒ zēng yǒng。何当遂浮家，百口具舴艋。hé dāng suì fú jiā，bǎi kǒu jù zé měng。不见六一翁，梦寐在清颍。bù jiàn liù yī wēng，mèng mèi zài qīng yǐng。人生会如意，岁晚果得请。rén shēng huì rú yì，suì wǎn guǒ dé qǐng。

菩提院

宋：王之道

菩提古精舍，兵馀但茅茨。pú tí gǔ jīng shě，bīng yú dàn máo cí。我行倦午暑，少憩容奴炊。wǒ xíng juàn wǔ shǔ，shǎo qì róng nú chuī。山僧老无子，养蚕如养儿。shān sēng lǎo wú zi，yǎng cán rú yǎng ér。奈何煮白茧，乃欲缫青丝。nài hé zhǔ bái jiǎn，nǎi yù sāo qīng sī。燕泥固可恶，覆巢似非宜。yàn ní gù kě è，fù cháo shì fēi yí。不闻两足尊，顶鹊安无隳。bù wén liǎng zú zūn，dǐng què ān wú huī。我亦学佛者，言之为兴悲。wǒ yì xué fú zhě，yán zhī wèi xīng bēi。作诗书壁间，以为浮屠规。zuò shī shū bì jiān，yǐ wèi fú tú guī。

黄顿琅玕山永福院

宋：王之道

我从明光来，十里得永福。wǒ cóng míng guāng lái，shí lǐ dé yǒng fú。山中何所有，离离见疏竹。shān zhōng hé suǒ yǒu，lí lí jiàn shū zhú。前人目琅玕，用意良不俗。qián rén mù láng gān，yòng yì liáng bù sú。谁能对此君，蔬饭贱粱肉。shuí néng duì cǐ jūn，shū fàn jiàn liáng ròu。

成相院

宋：王之道

山前罗万松，邀我行数里。shān qián luó wàn sōng，yāo wǒ xíng shù lǐ。不知幽人居，但爱乱峰峙。bù zhī yōu rén jū，dàn ài luàn fēng zhì。新晴翠似泼，乍热汗如洗。xīn qíng cuì shì pō，zhà rè hàn rú xǐ。幸获听潺湲，何妨濯清泚。xìng huò tīng chán yuán，hé fáng zhuó qīng cǐ。

吊魏敏功赠住庵通老

宋：王之道

一别异生死，三年能几时。yī bié yì shēng sǐ，sān nián néng jǐ shí。埋玉不可见，拱木徒兴悲。mái yù bù kě jiàn，gǒng mù tú xīng bēi。通老奉香火，坐阅岁月移。tōng lǎo fèng xiāng huǒ，zuò yuè suì yuè yí。圆颅点飞霜，夷旷真吾师。yuán lú diǎn fēi shuāng，yí kuàng zhēn wú shī。

和因老游水寨府治东轩二首

宋：王之道

市井从东州，水竹自西府。shì jǐng cóng dōng zhōu，shuǐ zhú zì xī fǔ。我来与公偕，盘礴日攲午。wǒ lái yǔ gōng xié，pán bó rì qī wǔ。从容河底鱼，乐哉得其所。cóng róng hé dǐ yú，lè zāi dé qí suǒ。此意与谁论，相看默无语。cǐ yì yǔ shuí lùn，xiāng kàn mò wú yǔ。

和因老游水寨府治东轩二首

宋：王之道

买山荷叠钱，照天水开府。mǎi shān hé dié qián，zhào tiān shuǐ kāi fǔ。幽花有馀香，谁复为贾午。yōu huā yǒu yú xiāng，shuí fù wèi jiǎ wǔ。胜句须斯人，清游更何所。shèng jù xū sī rén，qīng yóu gèng hé suǒ。临深未能还，我欲作危语。lín shēn wèi néng hái，wǒ yù zuò wēi yǔ。

题崇因院信上人宿云轩

宋：王之道

秋声入高梧，暝色上疏竹。qiū shēng rù gāo wú，míng sè shàng shū zhú。南山拢青螺，过已净如沐。nán shān lǒng qīng luó，guò yǐ jìng rú mù。悠然孤飞云，窈窕转林麓。yōu rán gū fēi yún，yǎo tiǎo zhuǎn lín lù。自疑归去晚，意欲窗下宿。zì yí guī qù wǎn，yì yù chuāng xià sù。道人等虚空，去来断追逐。dào rén děng xū kōng，qù lái duàn zhuī zhú。云来不吾拒，云去不吾速。yún lái bù wú jù，yún qù bù wú sù。相从一息顷，便觉静缘熟。xiāng cóng yī xī qǐng，biàn jué jìng yuán shú。何以照我心，老蟾挂枯木。hé yǐ zhào wǒ xīn，lǎo chán guà kū mù。

宿彰教寺

宋：王之道

过市欲投宿，秽隘非所安。guò shì yù tóu sù，huì ài fēi suǒ ān。人言五里馀，有寺洁且宽。rén yán wǔ lǐ yú，yǒu sì jié qiě kuān。驱驽犯泥淖，敢惮风雨寒。qū nú fàn ní nào，gǎn dàn fēng yǔ hán。稻塍与兔径，萦纡度千盘。dào chéng yǔ tù jìng，yíng yū dù qiān pán。衣裘被沾湿，脚膝加蹒跚。yī qiú bèi zhān shī，jiǎo xī jiā pán shān。因思圣人语，后获当先难。yīn sī shèng rén yǔ，hòu huò dāng xiān nán。壮哉古道场，翚飞映层峦。zhuàng zāi gǔ dào chǎng，huī fēi yìng céng luán。秀色蔼松桧，清香馥芝兰。xiù sè ǎi sōng guì，qīng xiāng fù zhī lán。我心大有得，岂惟厌游观。wǒ xīn dà yǒu dé，qǐ wéi yàn yóu guān。行行勿踌躇，霁日升云端。xíng xíng wù chóu chú，jì rì shēng yún duān。

赠六安文殊亮老

宋：王之道

我从东蓼来，水竹遂幽讨。wǒ cóng dōng liǎo lái，shuǐ zhú suì yōu tǎo。崎岖至于六，获见文殊老。qí qū zhì yú liù，huò jiàn wén shū lǎo。文殊方外友，僧门素称宝。wén shū fāng wài yǒu，sēng mén sù chēng bǎo。平生首肯处，可嗣布禅皓。píng shēng shǒu kěn chù，kě sì bù chán hào。寤寐思棒喝，邂逅得倾倒。wù mèi sī bàng hē，xiè hòu dé qīng dào。何妨萃高人，坐上识吾葆。hé fáng cuì gāo rén，zuò shàng shí wú bǎo。会胜索枝撑，得师恨不早。huì shèng suǒ zhī chēng，dé shī hèn bù zǎo。勉为云山留，未可止中道。miǎn wèi yún shān liú，wèi kě zhǐ zhōng dào。

赠僧辨端

宋：王之道

南僧如竹苇，在处即成林。nán sēng rú zhú wěi，zài chù jí chéng lín。虽去常人发，不异常人心。suī qù cháng rén fā，bù yì cháng rén xīn。邈哉端上人，所得趣向深。miǎo zāi duān shàng rén，suǒ dé qù xiàng shēn。云泉香火里，日夕长苦吟。yún quán xiāng huǒ lǐ，rì xī zhǎng kǔ yín。为我有时名，踏雪来相寻。wèi wǒ yǒu shí míng，tà xuě lái xiāng xún。相寻缘底事，论诗复鸣琴。xiāng xún yuán dǐ shì，lùn shī fù míng qín。我是折腰吏，衣带尘土侵。wǒ shì zhé yāo lì，yī dài chén tǔ qīn。何以谢吾师，恨无虞师金。hé yǐ xiè wú shī，hèn wú yú shī jīn。

送尚老之江西

宋：王之道

道人野鹤姿，昂昂在鸡群。dào rén yě hè zī，áng áng zài jī qún。谁能恋场粟，俯仰劳骸筋。shuí néng liàn chǎng sù，fǔ yǎng láo hái jīn。飘然欲何之，驻目西山云。piāo rán yù hé zhī，zhù mù xī shān yún。西山甲南昌，雄胜天下闻。xī shān jiǎ nán chāng，xióng shèng tiān xià wén。翠岩为之冠，有客许见分。cuì yán wèi zhī guān，yǒu kè xǔ jiàn fēn。旋酌秀溪月，煮茗特劝君。xuán zhuó xiù xī yuè，zhǔ míng tè quàn jūn。寄言翠岩老，吾将谢纷纭。jì yán cuì yán lǎo，wú jiāng xiè fēn yún。尚有鼻端垩，须烦为挥斤。shàng yǒu bí duān è，xū fán wèi huī jīn。

赠浮屠勤上人

宋：王之道

隔宿不问道，此语幼所闻。gé sù bù wèn dào，cǐ yǔ yòu suǒ wén。汨没尘土中，岁晚方得君。mì méi chén tǔ zhōng，suì wǎn fāng dé jūn。学道戒怠惰，成功在精勤。xué dào jiè dài duò，chéng gōng zài jīng qín。勤哉勤道者，取名不徒云。qín zāi qín dào zhě，qǔ míng bù tú yún。别来十二秋，东游遍温鄞。bié lái shí èr qiū，dōng yóu biàn wēn yín。持咒动至暮，坐禅常达昕。chí zhòu dòng zhì mù，zuò chán cháng dá xīn。寸阴古所惜，君今惜馀分。cùn yīn gǔ suǒ xī，jūn jīn xī yú fēn。兢兢穷昼夜，直欲忘斋薰。jīng jīng qióng zhòu yè，zhí yù wàng zhāi xūn。轩昂冲天鹤，那容混鸡群。xuān áng chōng tiān hè，nà róng hùn jī qún。我老懒成癖，见君但欢欣。wǒ lǎo lǎn chéng pǐ，jiàn jūn dàn huān xīn。茅斋无一物，坐对柏子焚。máo zhāi wú yī wù，zuò duì bǎi zi fén。忽然舍我去，翩若风中云。hū rán shě wǒ qù，piān ruò fēng zhōng yún。

龙门呈心老

宋：王之道

千山倚天高，一径穿云斜。qiān shān yǐ tiān gāo，yī jìng chuān yún xié。忽然见楼阁，知是佛子家。hū rán jiàn lóu gé，zhī shì fú zi jiā。苍松老不死，夭矫如龙蛇。cāng sōng lǎo bù sǐ，yāo jiǎo rú lóng shé。霜皮自鳞皴，风梢互槎牙。shuāng pí zì lín cūn，fēng shāo hù chá yá。幽花似薝卜，清绝不可加。yōu huā shì zhān bo，qīng jué bù kě jiā。过庭送好音，异哉碧鸰伽。guò tíng sòng hǎo yīn，yì zāi bì líng gā。我来不忍去，一步三咨嗟。wǒ lái bù rěn qù，yī bù sān zī jiē。终当解冠裳，从师卧烟霞。zhōng dāng jiě guān shang，cóng shī wò yān xiá。

国清化人示寒山

宋：王之道

师从天台来，示我一集诗。shī cóng tiān tái lái，shì wǒ yī jí shī。开编未及读，涕泪已交颐。kāi biān wèi jí dú，tì lèi yǐ jiāo yí。纷纷世间人，迷妄觉者谁。fēn fēn shì jiān rén，mí wàng jué zhě shuí。浮沉苦海中，欲出无端涯。fú chén kǔ hǎi zhōng，yù chū wú duān yá。寒山与拾得，旁观为兴悲。hán shān yǔ shí dé，páng guān wèi xīng bēi。作诗三百篇，劝戒仍嘲嗤。zuò shī sān bǎi piān，quàn jiè réng cháo chī。觉此未觉者，当下成牟尼。jué cǐ wèi jué zhě，dāng xià chéng móu ní。此意亦良厚，柰何人罕知。cǐ yì yì liáng hòu，nài hé rén hǎn zhī。师持国清钵，欲救云堂饥。shī chí guó qīng bō，yù jiù yún táng jī。赠言亦安用，聊以报所贻。zèng yán yì ān yòng，liáo yǐ bào suǒ yí。

奉送果上人住开先寺

宋：王之道

我昔游成均，年少心犹童。wǒ xī yóu chéng jūn，nián shǎo xīn yóu tóng。倒床即甘寝，宁问达与穷。dào chuáng jí gān qǐn，níng wèn dá yǔ qióng。精爽忽飞越，梦到庐山中。jīng shuǎng hū fēi yuè，mèng dào lú shān zhōng。庐山最佳处，二林占西东。lú shān zuì jiā chù，èr lín zhàn xī dōng。开先在其间，泉石清而雄。kāi xiān zài qí jiān，quán shí qīng ér xióng。分明我所记，古刹磨碑丰。fēn míng wǒ suǒ jì，gǔ shā mó bēi fēng。长衔似持节，觉来梦还空。zhǎng xián shì chí jié，jué lái mèng hái kōng。俯仰殆三绝，蹭蹬老更癃。fǔ yǎng dài sān jué，cèng dēng lǎo gèng lóng。贵贱等梦尔，觉梦一理同。guì jiàn děng mèng ěr，jué mèng yī lǐ tóng。持节何足道，得时可三公。chí jié hé zú dào，dé shí kě sān gōng。说梦乃梦语，笑杀懒散翁。shuō mèng nǎi mèng yǔ，xiào shā lǎn sàn wēng。翁今往开先，凭何警盲聋。wēng jīn wǎng kāi xiān，píng hé jǐng máng lóng。将此一转语，截断双石谼。jiāng cǐ yī zhuǎn yǔ，jié duàn shuāng shí hóng。源源自何来，其去何所终。yuán yuán zì hé lái，qí qù hé suǒ zhōng。