古诗词 - 中国最美古诗词

食鳆

风流东武鳆，三月已看花。fēng liú dōng wǔ fù，sān yuè yǐ kàn huā。及冬稍稍盛，来自沧海涯。jí dōng shāo shāo shèng，lái zì cāng hǎi yá。味腴半附石，体洁不藏沙。wèi yú bàn fù shí，tǐ jié bù cáng shā。被之以火光，何幸挂齿牙。bèi zhī yǐ huǒ guāng，hé xìng guà chǐ yá。一举连十头，不复录鱼虾。yī jǔ lián shí tóu，bù fù lù yú xiā。海物类多毒，惟汝性则佳。hǎi wù lèi duō dú，wéi rǔ xìng zé jiā。清水洗病眸，七九为等差。qīng shuǐ xǐ bìng móu，qī jiǔ wèi děng chà。况今咀其肉，课效想更加。kuàng jīn jǔ qí ròu，kè xiào xiǎng gèng jiā。刘邕最可怪，辛苦剥疮痂。liú yōng zuì kě guài，xīn kǔ bō chuāng jiā。

食梨

宋：孔平仲

东方早寒雪霜挚，新梨十月已满市。dōng fāng zǎo hán xuě shuāng zhì，xīn lí shí yuè yǐ mǎn shì。削成黄蜡圆且长，味甘骨冷体有香。xuē chéng huáng là yuán qiě zhǎng，wèi gān gǔ lěng tǐ yǒu xiāng。芳尊命友先众果，百十磊砢升君堂。fāng zūn mìng yǒu xiān zhòng guǒ，bǎi shí lěi kē shēng jūn táng。赠君玉壶层冰之皎洁，副以金茎皓露之清凉。zèng jūn yù hú céng bīng zhī jiǎo jié，fù yǐ jīn jīng hào lù zhī qīng liáng。奈何拨火取煨栗，梨虽至美或不尝。nài hé bō huǒ qǔ wēi lì，lí suī zhì měi huò bù cháng。颦眉三咽手摩腹，谓此发病为第一，夺之儿口饧止哭。pín méi sān yàn shǒu mó fù，wèi cǐ fā bìng wèi dì yī，duó zhī ér kǒu táng zhǐ kū。君不记南方无此物，五更酒渴唤水时，思此千里莫致之。jūn bù jì nán fāng wú cǐ wù，wǔ gèng jiǔ kě huàn shuǐ shí，sī cǐ qiān lǐ mò zhì zhī。及今乃以多见贱，南方橘柚东方梨。jí jīn nǎi yǐ duō jiàn jiàn，nán fāng jú yòu dōng fāng lí。

十月二十一日夜

宋：孔平仲

紞紞有如打两鼓，星河漫漫参在户。dǎn dǎn yǒu rú dǎ liǎng gǔ，xīng hé màn màn cān zài hù。百鸟已栖人不行，西南汹汹有异声。bǎi niǎo yǐ qī rén bù xíng，xī nán xiōng xiōng yǒu yì shēng。有若鬼神移山岳，又如战败百万兵。yǒu ruò guǐ shén yí shān yuè，yòu rú zhàn bài bǎi wàn bīng。出门望见乃火起，椽落瓦裂咫尺鸣。chū mén wàng jiàn nǎi huǒ qǐ，chuán luò wǎ liè zhǐ chǐ míng。问之相去一里间，红光烁烁侵天明。wèn zhī xiāng qù yī lǐ jiān，hóng guāng shuò shuò qīn tiān míng。长烟涌波月魄死，其间有物如撒星。zhǎng yān yǒng bō yuè pò sǐ，qí jiān yǒu wù rú sā xīng。是时久旱水泉竭，高屋一燎如毛翎。shì shí jiǔ hàn shuǐ quán jié，gāo wū yī liáo rú máo líng。小儿但知聚看笑，不知扰扰人纵横。xiǎo ér dàn zhī jù kàn xiào，bù zhī rǎo rǎo rén zòng héng。皇皇奔走最可念，耿耿不寝心飞惊。huáng huáng bēn zǒu zuì kě niàn，gěng gěng bù qǐn xīn fēi jīng。明朝出视火起处，焦木颓垣不知数。míng cháo chū shì huǒ qǐ chù，jiāo mù tuí yuán bù zhī shù。白头老姥啼向天，叹息之声满行路。bái tóu lǎo lǎo tí xiàng tiān，tàn xī zhī shēng mǎn xíng lù。

观马骑

宋：孔平仲

马军上马挟角弓，东西排列次第同。mǎ jūn shàng mǎ xié jiǎo gōng，dōng xī pái liè cì dì tóng。鸣金一敲驰且射，七十二疋如旋风。míng jīn yī qiāo chí qiě shè，qī shí èr pǐ rú xuán fēng。黄尘纷纷有杀气，得隽呼声动天地。huáng chén fēn fēn yǒu shā qì，dé juàn hū shēng dòng tiān dì。想见阴山血战时，出没飞腾千万骑。xiǎng jiàn yīn shān xuè zhàn shí，chū méi fēi téng qiān wàn qí。

会食

宋：孔平仲

学官不置酒，相聚惟一饭。xué guān bù zhì jiǔ，xiāng jù wéi yī fàn。公家事何多，客至日已晚。gōng jiā shì hé duō，kè zhì rì yǐ wǎn。乘饥骋大嚼，美恶宁复拣。chéng jī chěng dà jué，měi è níng fù jiǎn。仆夫无所馀，顾我色不满。pū fū wú suǒ yú，gù wǒ sè bù mǎn。泼茶旋煎汤，就火自哄盏。pō chá xuán jiān tāng，jiù huǒ zì hǒng zhǎn。从容共谈谑，熟视笑而睆。cóng róng gòng tán xuè，shú shì xiào ér huàn。昌龄岂其愠，策马独先返。chāng líng qǐ qí yùn，cè mǎ dú xiān fǎn。

集于昌龄之舍

宋：孔平仲

初筵悄无语，良久欢且发。chū yán qiāo wú yǔ，liáng jiǔ huān qiě fā。就炉自温杯，觉此饮量阔。jiù lú zì wēn bēi，jué cǐ yǐn liàng kuò。既观舞袖垂，又听歌声阕。jì guān wǔ xiù chuí，yòu tīng gē shēng què。醉心渐纷纭，醉眼成恍惚。zuì xīn jiàn fēn yún，zuì yǎn chéng huǎng hū。勿轻柏直狗，所负尚可悦。wù qīng bǎi zhí gǒu，suǒ fù shàng kě yuè。当年入绩事，今日逼华发。dāng nián rù jì shì，jīn rì bī huá fā。愈令坐客心，感叹惜时节。yù lìng zuò kè xīn，gǎn tàn xī shí jié。夜长更恐晓，起挽青天月。yè zhǎng gèng kǒng xiǎo，qǐ wǎn qīng tiān yuè。

常山四诗迎神

宋：孔平仲

木摵摵兮若有闻，风回回兮吹尘。mù shè shè xī ruò yǒu wén，fēng huí huí xī chuī chén。神之来兮何暮，斗斜月落兮夜将向晨。shén zhī lái xī hé mù，dòu xié yuè luò xī yè jiāng xiàng chén。跪捧香兮谨以俟，久注目兮山云。guì pěng xiāng xī jǐn yǐ qí，jiǔ zhù mù xī shān yún。

常山四诗迎神

宋：孔平仲

不敢告劳兮山之盘盘，祀事孔修兮诚心亦殚。bù gǎn gào láo xī shān zhī pán pán，sì shì kǒng xiū xī chéng xīn yì dān。陈肴羞兮堂下，奠旨酒兮石之间。chén yáo xiū xī táng xià，diàn zhǐ jiǔ xī shí zhī jiān。神庶几兮享此，既醉且饱兮留听余言。shén shù jǐ xī xiǎng cǐ，jì zuì qiě bǎo xī liú tīng yú yán。

常山四诗迎神

宋：孔平仲

岁且大旱兮田事甚荒，疫疠将作兮火菑流行。suì qiě dà hàn xī tián shì shén huāng，yì lì jiāng zuò xī huǒ zāi liú xíng。循神之名兮其德有常，灵鉴不远兮照此忱诚。xún shén zhī míng xī qí dé yǒu cháng，líng jiàn bù yuǎn xī zhào cǐ chén chéng。出云泄泄兮灵雨其雱，庶几此民兮不乏粢盛。chū yún xiè xiè xī líng yǔ qí pāng，shù jǐ cǐ mín xī bù fá zī shèng。

常山四诗迎神

宋：孔平仲

巫伛偻兮告神将归，屏息再拜兮俨若初来。wū yǔ lóu xī gào shén jiāng guī，píng xī zài bài xī yǎn ruò chū lái。神之乐兮游衍，风为车兮云为旗。shén zhī lè xī yóu yǎn，fēng wèi chē xī yún wèi qí。槁者待苏兮瘠者需肥，自今已往兮余日望之。gǎo zhě dài sū xī jí zhě xū féi，zì jīn yǐ wǎng xī yú rì wàng zhī。

大风吟

宋：孔平仲

昨宵月晕大如轮，邪气来逼金波浑。zuó xiāo yuè yūn dà rú lún，xié qì lái bī jīn bō hún。嫦娥怨泣帝所闻，飞符北方起风神。cháng é yuàn qì dì suǒ wén，fēi fú běi fāng qǐ fēng shén。声如驱涛洗阴云，欲以快意乃自昏。shēng rú qū tāo xǐ yīn yún，yù yǐ kuài yì nǎi zì hūn。纷纷欲尽江南土，散作弥天万里尘。fēn fēn yù jǐn jiāng nán tǔ，sàn zuò mí tiān wàn lǐ chén。

兄长舟次会稽以十月九日发书清江亲故以此日遣使仍以十一月十二日同到去岁会稽书清江人亦同日到尝有诗记其事

宋：孔平仲

清江在何处，限以龙王大孤彭浪之险阻，鄱阳彭蠡淮海之波涛。qīng jiāng zài hé chù，xiàn yǐ lóng wáng dà gū péng làng zhī xiǎn zǔ，pó yáng péng lí huái hǎi zhī bō tāo。会稽在何处，钱塘江边风浪恶，金山寺下鼋鼍骄。huì jī zài hé chù，qián táng jiāng biān fēng làng è，jīn shān sì xià yuán tuó jiāo。大冬雪霜道路塞，饥年往往多盗贼。dà dōng xuě shuāng dào lù sāi，jī nián wǎng wǎng duō dào zéi。如何两处发书日月同，至此亦不差顷刻。rú hé liǎng chù fā shū rì yuè tóng，zhì cǐ yì bù chà qǐng kè。开缄读讫更反复，两处久不通消息。kāi jiān dú qì gèng fǎn fù，liǎng chù jiǔ bù tōng xiāo xī。丁宁劳问若相见，满堂欢喜动颜色。dīng níng láo wèn ruò xiāng jiàn，mǎn táng huān xǐ dòng yán sè。枝间鹊噪今几日，总报平安岂非吉。zhī jiān què zào jīn jǐ rì，zǒng bào píng ān qǐ fēi jí。年年岁晏享异味，牛狸黄雀并金橘。nián nián suì yàn xiǎng yì wèi，niú lí huáng què bìng jīn jú。从容进仆问乡闾，归心倏起成萧瑟。cóng róng jìn pū wèn xiāng lǘ，guī xīn shū qǐ chéng xiāo sè。

十一月二十日德音

宋：孔平仲

敕书夜半至，主者不能发。chì shū yè bàn zhì，zhǔ zhě bù néng fā。星辰稍低回，万里收落月。xīng chén shāo dī huí，wàn lǐ shōu luò yuè。平明宣帝词，轸虑极惨怛。píng míng xuān dì cí，zhěn lǜ jí cǎn dá。所忧在愆阳，雨泽嗟久竭。suǒ yōu zài qiān yáng，yǔ zé jiē jiǔ jié。周王望云汉，汤后讼女谒。zhōu wáng wàng yún hàn，tāng hòu sòng nǚ yè。又闻泰一驭，已驻黄金阙。yòu wén tài yī yù，yǐ zhù huáng jīn quē。所至为福祥，行当扫灾孽。suǒ zhì wèi fú xiáng，xíng dāng sǎo zāi niè。因兹肆大眚，洗涤如海阔。yīn zī sì dà shěng，xǐ dí rú hǎi kuò。上刑脱窀穸，轻系弛缧绁。shàng xíng tuō zhūn xī，qīng xì chí léi xiè。生还今可期，向者或长诀。shēng hái jīn kě qī，xiàng zhě huò zhǎng jué。欢呼满行道，感泣有白发。huān hū mǎn xíng dào，gǎn qì yǒu bái fā。苟非皇恩深，安得汝辈活。gǒu fēi huáng ēn shēn，ān dé rǔ bèi huó。千城聚和气，散作连天雪。qiān chéng jù hé qì，sàn zuò lián tiān xuě。

宿涝泽

宋：孔平仲

出城云物好，更听歌声发。chū chéng yún wù hǎo，gèng tīng gē shēng fā。行路已微阴，暮村逢霰雪。xíng lù yǐ wēi yīn，mù cūn féng xiàn xuě。衾寒不成寐，奄奄残灯灭。qīn hán bù chéng mèi，yǎn yǎn cán dēng miè。

召伯水落

宋：孔平仲

朝落一寸水，暮落一寸水。cháo luò yī cùn shuǐ，mù luò yī cùn shuǐ。卷水去入湖，更值南风起。juǎn shuǐ qù rù hú，gèng zhí nán fēng qǐ。舟行意虽急，滞碍乃如此。zhōu xíng yì suī jí，zhì ài nǎi rú cǐ。矗矗在吾前，千艘正衔尾。chù chù zài wú qián，qiān sōu zhèng xián wěi。

舟行却回

宋：孔平仲

清晨移舟出沙嘴，宿氛卷尽天如洗。qīng chén yí zhōu chū shā zuǐ，sù fēn juǎn jǐn tiān rú xǐ。日高五丈行十里，白云之中黑云起。rì gāo wǔ zhàng xíng shí lǐ，bái yún zhī zhōng hēi yún qǐ。回舟急趋旧泊处，四山沉沉日色死。huí zhōu jí qū jiù pō chù，sì shān chén chén rì sè sǐ。逆风飒飒初尚微，浪头已高白参差。nì fēng sà sà chū shàng wēi，làng tóu yǐ gāo bái cān chà。又闻西北崩崖陷谷有异声，大风横击波如陵。yòu wén xī běi bēng yá xiàn gǔ yǒu yì shēng，dà fēng héng jī bō rú líng。操舟之子虽习贯，掣柁才开又投岸。cāo zhōu zhī zi suī xí guàn，chè duò cái kāi yòu tóu àn。有如磁石引针去，时时飐扑愁中断。yǒu rú cí shí yǐn zhēn qù，shí shí zhǎn pū chóu zhōng duàn。长篙劲橹不易胜，仅得入口如再生。zhǎng gāo jìn lǔ bù yì shèng，jǐn dé rù kǒu rú zài shēng。回望后舟尚出没，使人泪落肝胆惊。huí wàng hòu zhōu shàng chū méi，shǐ rén lèi luò gān dǎn jīng。昨日庙中奠旨酒，巫语甚吉许我行。zuó rì miào zhōng diàn zhǐ jiǔ，wū yǔ shén jí xǔ wǒ xíng。奈何中路辄反覆，欺诞何者为神明。nài hé zhōng lù zhé fǎn fù，qī dàn hé zhě wèi shén míng。岂非风者天号令，必欲逆知非汝能。qǐ fēi fēng zhě tiān hào lìng，bì yù nì zhī fēi rǔ néng。浪传消息得醉饱，万一犹足为威灵。làng chuán xiāo xī dé zuì bǎo，wàn yī yóu zú wèi wēi líng。

长芦咏蝗

宋：孔平仲

飞蝗乎，飞蝗乎，谁使汝为飞蝗，而如此之孽也。fēi huáng hū，fēi huáng hū，shuí shǐ rǔ wèi fēi huáng，ér rú cǐ zhī niè yě。一气所生乃自然，百虫之中何为者。yī qì suǒ shēng nǎi zì rán，bǎi chóng zhī zhōng hé wèi zhě。若岁大旱汝则多，人虽畏之可奈何。ruò suì dà hàn rǔ zé duō，rén suī wèi zhī kě nài hé。来时漫不见首尾，往往蔽日连数里。lái shí màn bù jiàn shǒu wěi，wǎng wǎng bì rì lián shù lǐ。河南却集河北岸，东村西村闹如蚁。hé nán què jí hé běi àn，dōng cūn xī cūn nào rú yǐ。捕逐百千才十一，入地如锥又生子。bǔ zhú bǎi qiān cái shí yī，rù dì rú zhuī yòu shēng zi。山林所过为一空，万口飒飒如雨风。shān lín suǒ guò wèi yī kōng，wàn kǒu sà sà rú yǔ fēng。稻粱黍稷复何有，田畴已尽腹未充。dào liáng shǔ jì fù hé yǒu，tián chóu yǐ jǐn fù wèi chōng。农夫去岁望得雪，千耦辈作乘春发。nóng fū qù suì wàng dé xuě，qiān ǒu bèi zuò chéng chūn fā。耕耘喜及苗已长，与汝何冤乃遭啮。gēng yún xǐ jí miáo yǐ zhǎng，yǔ rǔ hé yuān nǎi zāo niè。忍见深冬瘦如腊，徵赋繁兴蓄积缺。rěn jiàn shēn dōng shòu rú là，zhēng fù fán xīng xù jī quē。我有薄田在江州，五岁之中三不收。wǒ yǒu báo tián zài jiāng zhōu，wǔ suì zhī zhōng sān bù shōu。流灾得无及彼土，搏手安敢期高秋。liú zāi dé wú jí bǐ tǔ，bó shǒu ān gǎn qī gāo qiū。阴阳调和非我事，冻馁逼迫同民忧。yīn yáng diào hé fēi wǒ shì，dòng něi bī pò tóng mín yōu。有生所往随有累，不及饮啄波中鸥。yǒu shēng suǒ wǎng suí yǒu lèi，bù jí yǐn zhuó bō zhōng ōu。

金陵观雨

宋：孔平仲

丞相初下车，忧勤到南亩。chéng xiāng chū xià chē，yōu qín dào nán mǔ。旱乾为祈祷，甘雨辄盈缶。hàn qián wèi qí dǎo，gān yǔ zhé yíng fǒu。气从钟山发，浪入秦淮吼。qì cóng zhōng shān fā，làng rù qín huái hǒu。奔腾与摆蹙，执热复何有。bēn téng yǔ bǎi cù，zhí rè fù hé yǒu。我时在舟中，清爽浮户牖。wǒ shí zài zhōu zhōng，qīng shuǎng fú hù yǒu。垢衣得浣濯，快意一搔首。gòu yī dé huàn zhuó，kuài yì yī sāo shǒu。深宵对明月，灭烛坐更久。shēn xiāo duì míng yuè，miè zhú zuò gèng jiǔ。昨日见投龙，于今慰枯朽。zuó rì jiàn tóu lóng，yú jīn wèi kū xiǔ。至诚必有答，况乃调元手。zhì chéng bì yǒu dá，kuàng nǎi diào yuán shǒu。

观暴

宋：孔平仲

怒雷殷殷西南天，黑气一抹如长烟。nù léi yīn yīn xī nán tiān，hēi qì yī mǒ rú zhǎng yān。鲸嘘鳌噫蛟吐涎，龙呼其俦相后先。jīng xū áo yī jiāo tǔ xián，lóng hū qí chóu xiāng hòu xiān。散为飞云盖蜿蜒，以尾卷海洒百川。sàn wèi fēi yún gài wān yán，yǐ wěi juǎn hǎi sǎ bǎi chuān。河伯乃在坎底眠，震惊掉动忧不全。hé bó nǎi zài kǎn dǐ mián，zhèn jīng diào dòng yōu bù quán。白浪涌起高于船，冈驰隰舞山回旋。bái làng yǒng qǐ gāo yú chuán，gāng chí xí wǔ shān huí xuán。崩冲摆落蔚高骞，声势烈烈孰使然。bēng chōng bǎi luò wèi gāo qiān，shēng shì liè liè shú shǐ rán。须臾寂静又改前，馀氛倚汉犹青玄。xū yú jì jìng yòu gǎi qián，yú fēn yǐ hàn yóu qīng xuán。小虾奋头如自贤，神龙归宫鱼出泉。xiǎo xiā fèn tóu rú zì xián，shén lóng guī gōng yú chū quán。

太平

宋：孔平仲

长江卷波作沙色，中有数顷如泼墨。zhǎng jiāng juǎn bō zuò shā sè，zhōng yǒu shù qǐng rú pō mò。是为望夫之高山，沉沉影落江心黑。shì wèi wàng fū zhī gāo shān，chén chén yǐng luò jiāng xīn hēi。操篙下探不见底，侧行牵挽难为力。cāo gāo xià tàn bù jiàn dǐ，cè xíng qiān wǎn nán wèi lì。疾风为我西北来，打鼓张帆何快哉。jí fēng wèi wǒ xī běi lái，dǎ gǔ zhāng fān hé kuài zāi。百夫呼噪绝水府，心胆壮敌山崔嵬。bǎi fū hū zào jué shuǐ fǔ，xīn dǎn zhuàng dí shān cuī wéi。须臾已入大信口，回听怒浪声如雷。xū yú yǐ rù dà xìn kǒu，huí tīng nù làng shēng rú léi。姑孰堂前溪水清，扁舟夜泊已三更。gū shú táng qián xī shuǐ qīng，biǎn zhōu yè pō yǐ sān gèng。微微雨过有秋意，漠漠云开对月明。wēi wēi yǔ guò yǒu qiū yì，mò mò yún kāi duì yuè míng。