古诗词 - 中国最美古诗词

麻姑山诗

青红变芙蓉，各是天然色。qīng hóng biàn fú róng，gè shì tiān rán sè。时情苦贱眼，每叹今非昔。shí qíng kǔ jiàn yǎn，měi tàn jīn fēi xī。人心与物态，自古有更易。rén xīn yǔ wù tài，zì gǔ yǒu gèng yì。只使碧莲开，游人果何得。zhǐ shǐ bì lián kāi，yóu rén guǒ hé dé。

麻姑山诗

宋：吕南公

南峰枕崇坂，径路荆榛稠。nán fēng zhěn chóng bǎn，jìng lù jīng zhēn chóu。遗坛在其巅，名为仙翁留。yí tán zài qí diān，míng wèi xiān wēng liú。石角已剥泐，林芳自春秋。shí jiǎo yǐ bō lè，lín fāng zì chūn qiū。谁无骨中尘，来继冲霄游。shuí wú gǔ zhōng chén，lái jì chōng xiāo yóu。

麻姑山诗

宋：吕南公

何年炼金丹，旧井穴田腹。hé nián liàn jīn dān，jiù jǐng xué tián fù。飞升谁羽翼，腐尽贪人肉。fēi shēng shuí yǔ yì，fǔ jǐn tān rén ròu。幽草蘸寒泉，田禽时下浴。yōu cǎo zhàn hán quán，tián qín shí xià yù。

麻姑山诗

宋：吕南公

灵仙心无累，会合祗偶然。líng xiān xīn wú lèi，huì hé zhī ǒu rán。当时玉酒杯，放旷随清涟。dāng shí yù jiǔ bēi，fàng kuàng suí qīng lián。不知枯池上，遂有无穷传。bù zhī kū chí shàng，suì yǒu wú qióng chuán。

麻姑山诗

宋：吕南公

仙山古秀拔，百里见遭匝。xiān shān gǔ xiù bá，bǎi lǐ jiàn zāo zā。楼殿出其中，鼓钟日镗鞳。lóu diàn chū qí zhōng，gǔ zhōng rì tāng tà。 ??云间鹤，下取芝菌噆。xiáo xiáo yún jiān hè，xià qǔ zhī jūn zǎn。道人锄药归，月色满畚锸。dào rén chú yào guī，yuè sè mǎn běn chā。夜眠依松槛，清思逼睡榻。yè mián yī sōng kǎn，qīng sī bī shuì tà。起咏步虚声，倾觞煮蔬甲。qǐ yǒng bù xū shēng，qīng shāng zhǔ shū jiǎ。事有属外念，寄之以评商。shì yǒu shǔ wài niàn，jì zhī yǐ píng shāng。何由使我心，浩浩上羲皇。hé yóu shǐ wǒ xīn，hào hào shàng xī huáng。

麻姑山诗

宋：吕南公

腾腾六尺碣，标置羽客坟。téng téng liù chǐ jié，biāo zhì yǔ kè fén。龟螭尚坚完，字画稍破分。guī chī shàng jiān wán，zì huà shāo pò fēn。道士惜故物，编扶使长存。dào shì xī gù wù，biān fú shǐ zhǎng cún。前已三百年，后当几何春。qián yǐ sān bǎi nián，hòu dāng jǐ hé chūn。昔诵八哀咏，颇推李邕文。xī sòng bā āi yǒng，pǒ tuī lǐ yōng wén。披襟喜此逢，再读目愈昏。pī jīn xǐ cǐ féng，zài dú mù yù hūn。道固难洞达，辞犹不雄浑。dào gù nán dòng dá，cí yóu bù xióng hún。岂殊沸鸣蛙，见谓鼓吹繁。qǐ shū fèi míng wā，jiàn wèi gǔ chuī fán。惜哉开元盛，乃乏史笔人。xī zāi kāi yuán shèng，nǎi fá shǐ bǐ rén。复疑少陵翁，赏识或失真。fù yí shǎo líng wēng，shǎng shí huò shī zhēn。凡例竟何有，占招仅成言。fán lì jìng hé yǒu，zhàn zhāo jǐn chéng yán。当时干谒儿，误听一走门。dāng shí gàn yè ér，wù tīng yī zǒu mén。富贵世所擅，文章我知论。fù guì shì suǒ shàn，wén zhāng wǒ zhī lùn。忼慨韩柳思，不返撰述魂。kāng kǎi hán liǔ sī，bù fǎn zhuàn shù hún。

麻姑山诗

宋：吕南公

稽首香案下，索火续新烟。jī shǒu xiāng àn xià，suǒ huǒ xù xīn yān。徘徊想功行，缅尽千载前。pái huái xiǎng gōng xíng，miǎn jǐn qiān zài qián。念昔魏晋间，士流罕身全。niàn xī wèi jìn jiān，shì liú hǎn shēn quán。高人乐遗世，学者习虚玄。gāo rén lè yí shì，xué zhě xí xū xuán。往往迷至道，琅琅漫清言。wǎng wǎng mí zhì dào，láng láng màn qīng yán。真君当此时，岂以口吻贤。zhēn jūn dāng cǐ shí，qǐ yǐ kǒu wěn xián。独持济众术，敢论名后先。dú chí jì zhòng shù，gǎn lùn míng hòu xiān。阴骘竟感格，飞升遂联翩。yīn zhì jìng gǎn gé，fēi shēng suì lián piān。严严白玉京，侍从皆群仙。yán yán bái yù jīng，shì cóng jiē qún xiān。旧宅入祀典，列祠更他巅。jiù zhái rù sì diǎn，liè cí gèng tā diān。平生岂有意，德在名自传。píng shēng qǐ yǒu yì，dé zài míng zì chuán。浩浩一气游，萧萧诸象专。hào hào yī qì yóu，xiāo xiāo zhū xiàng zhuān。孰能知真君，庸俗但告虔。shú néng zhī zhēn jūn，yōng sú dàn gào qián。

麻姑山诗

宋：吕南公

香像坏已久，虚名在金石。xiāng xiàng huài yǐ jiǔ，xū míng zài jīn shí。深知无穷传，须以托文墨。shēn zhī wú qióng chuán，xū yǐ tuō wén mò。穆卿刚直者，公论触权戚。mù qīng gāng zhí zhě，gōng lùn chù quán qī。至于祸福间，亦有随俗迹。zhì yú huò fú jiān，yì yǒu suí sú jì。端知守财虏，倚此销罪慝。duān zhī shǒu cái lǔ，yǐ cǐ xiāo zuì tè。只今蚩蚩流，持论能引掖。zhǐ jīn chī chī liú，chí lùn néng yǐn yē。凭谁致我语，解彼蚩蚩惑。píng shuí zhì wǒ yǔ，jiě bǐ chī chī huò。欲慕穆卿贤，当充穆卿德。yù mù mù qīng xián，dāng chōng mù qīng dé。区区建香像，是乃卿瑕谪。qū qū jiàn xiāng xiàng，shì nǎi qīng xiá zhé。用此而希卿，何殊以耳食。yòng cǐ ér xī qīng，hé shū yǐ ěr shí。

麻姑山诗

宋：吕南公

岩岩寥阳殿，东有蔽牛杉。yán yán liáo yáng diàn，dōng yǒu bì niú shān。下无萝薜拘，上有云雾参。xià wú luó bì jū，shàng yǒu yún wù cān。灵根不纳老，秀色长如添。líng gēn bù nà lǎo，xiù sè zhǎng rú tiān。已据烟霞都，更带星斗衔。yǐ jù yān xiá dōu，gèng dài xīng dòu xián。成名在图籍，匠手安得芟。chéng míng zài tú jí，jiàng shǒu ān dé shān。由来非自谋，时值本不凡。yóu lái fēi zì móu，shí zhí běn bù fán。鸾鹤岂无侣，栖翔倚䰐鬖。luán hè qǐ wú lǚ，qī xiáng yǐ lán sān。讵知高古林，大用有所堪。jù zhī gāo gǔ lín，dà yòng yǒu suǒ kān。

麻姑山诗

宋：吕南公

人言此峰峻，谓与浮云齐。rén yán cǐ fēng jùn，wèi yǔ fú yún qí。浮云虽满空，势自有高低。fú yún suī mǎn kōng，shì zì yǒu gāo dī。惊名不察实，世论所以迷。jīng míng bù chá shí，shì lùn suǒ yǐ mí。为君上峰头，旷望穷东西。wèi jūn shàng fēng tóu，kuàng wàng qióng dōng xī。杳缭城下涧，遥遥线环堤。yǎo liáo chéng xià jiàn，yáo yáo xiàn huán dī。人烟众邑屋，蒙密乱町畦。rén yān zhòng yì wū，méng mì luàn tīng qí。想彼平地眠，仰如遇昏鸡。xiǎng bǐ píng dì mián，yǎng rú yù hūn jī。应论峰头人，已尽天路梯。yīng lùn fēng tóu rén，yǐ jǐn tiān lù tī。古士说高广，中州抵仓稊。gǔ shì shuō gāo guǎng，zhōng zhōu dǐ cāng tí。岂尝骇嵚岑，隘若坐一闺。qǐ cháng hài qīn cén，ài ruò zuò yī guī。安得千尺翼，翻身逐飞霓。ān dé qiān chǐ yì，fān shēn zhú fēi ní。扶摇过丹山，饱听鸣凤嘶。fú yáo guò dān shān，bǎo tīng míng fèng sī。

麻姑山诗

宋：吕南公

日脚退前楹，崇堂豁明净。rì jiǎo tuì qián yíng，chóng táng huō míng jìng。缣缃出百函，翰墨睹三圣。jiān xiāng chū bǎi hán，hàn mò dǔ sān shèng。舒张溢墙壁，灿烂累签㡠。shū zhāng yì qiáng bì，càn làn lèi qiān zhèng。鸾龙交飞翻，金石避坚硬。luán lóng jiāo fēi fān，jīn shí bì jiān yìng。毫无半分弱，大至袤丈劲。háo wú bàn fēn ruò，dà zhì mào zhàng jìn。真行体兼精，篆籀法毕正。zhēn xíng tǐ jiān jīng，zhuàn zhòu fǎ bì zhèng。篇章入题写，作者一何幸。piān zhāng rù tí xiě，zuò zhě yī hé xìng。伟哉天纵能，岂谓学成性。wěi zāi tiān zòng néng，qǐ wèi xué chéng xìng。名山遍藏蓄，终古得辉映。míng shān biàn cáng xù，zhōng gǔ dé huī yìng。墨客徒醉心，黄冠荷覃庆。mò kè tú zuì xīn，huáng guān hé tán qìng。尝思八世主，覆焘足仁政。cháng sī bā shì zhǔ，fù dào zú rén zhèng。诗书所敷扬，乃独蔑此命。shī shū suǒ fū yáng，nǎi dú miè cǐ mìng。将非史官略，纪叙非尽并。jiāng fēi shǐ guān lüè，jì xù fēi jǐn bìng。不然天日资，肯特记名姓。bù rán tiān rì zī，kěn tè jì míng xìng。或应淳古治，不以馀艺竞。huò yīng chún gǔ zhì，bù yǐ yú yì jìng。肤浅难考评，随群但称盛。fū qiǎn nán kǎo píng，suí qún dàn chēng shèng。

麻姑山诗

宋：吕南公

山风吹春来，仙花靓如面。shān fēng chuī chūn lái，xiān huā jìng rú miàn。芳馨岂不美，俗耳未肯贱。fāng xīn qǐ bù měi，sú ěr wèi kěn jiàn。吾闻西州地，薪以牡丹爨。wú wén xī zhōu dì，xīn yǐ mǔ dān cuàn。何嫌此中花，开落无人看。hé xián cǐ zhōng huā，kāi luò wú rén kàn。

麻姑山诗

宋：吕南公

此地去秦中，赢粮每三月。cǐ dì qù qín zhōng，yíng liáng měi sān yuè。秦人不厌远，期以一死脱。qín rén bù yàn yuǎn，qī yǐ yī sǐ tuō。何言幸可数，久竟各存活。hé yán xìng kě shù，jiǔ jìng gè cún huó。得非潜逃心，世爱多洗割。dé fēi qián táo xīn，shì ài duō xǐ gē。迥然深林岭，云气长不灭。jiǒng rán shēn lín lǐng，yún qì zhǎng bù miè。避俗可成仙，斯言盖疏阔。bì sú kě chéng xiān，sī yán gài shū kuò。余来翠峰地，把酒望深樾。yú lái cuì fēng dì，bǎ jiǔ wàng shēn yuè。不见云霞身，山禽但惊聒。bù jiàn yún xiá shēn，shān qín dàn jīng guā。

麻姑山诗

宋：吕南公

弄水石桥西，退荫百尺松。nòng shuǐ shí qiáo xī，tuì yīn bǎi chǐ sōng。看山同羽人，初问五星峰。kàn shān tóng yǔ rén，chū wèn wǔ xīng fēng。为我袖手指，当前秀蒙笼。wèi wǒ xiù shǒu zhǐ，dāng qián xiù méng lóng。平排五青尖，似拱寥阳宫。píng pái wǔ qīng jiān，shì gǒng liáo yáng gōng。自外虽峛崺，其高莫能同。zì wài suī lǐ yǐ，qí gāo mò néng tóng。固知天下名，有以形类通。gù zhī tiān xià míng，yǒu yǐ xíng lèi tōng。不然天精纬，讵或聚此中。bù rán tiān jīng wěi，jù huò jù cǐ zhōng。他山冈阜名，顿拔亦俊雄。tā shān gāng fù míng，dùn bá yì jùn xióng。民耕牛羊践，称谓谁与宗。mín gēng niú yáng jiàn，chēng wèi shuí yǔ zōng。维此古洞府，群仙屡从容。wéi cǐ gǔ dòng fǔ，qún xiān lǚ cóng róng。烟霞庇草木，题号更峻崇。yān xiá bì cǎo mù，tí hào gèng jùn chóng。融结俱土石，灵凡异遭蒙。róng jié jù tǔ shí，líng fán yì zāo méng。想当有初物，岂自知所从。xiǎng dāng yǒu chū wù，qǐ zì zhī suǒ cóng。嗟嗟蓬荜士，何用羡帝公。jiē jiē péng bì shì，hé yòng xiàn dì gōng。

麻姑山诗

宋：吕南公

陂陀土中石，含彩若龟贝。bēi tuó tǔ zhōng shí，hán cǎi ruò guī bèi。伊谁攻取之，传玩诧奇怪。yī shuí gōng qǔ zhī，chuán wán chà qí guài。山家厌搜凿，养草事蔽盖。shān jiā yàn sōu záo，yǎng cǎo shì bì gài。闲名偶流闻，尚自困酬对。xián míng ǒu liú wén，shàng zì kùn chóu duì。咨嗟人间世，岂直文为害。zī jiē rén jiān shì，qǐ zhí wén wèi hài。大有可用姿，难能免侵败。dà yǒu kě yòng zī，nán néng miǎn qīn bài。他山石不美，粗杂等顽块。tā shān shí bù měi，cū zá děng wán kuài。奈何亦争求，烂漫入磨扢。nài hé yì zhēng qiú，làn màn rù mó gǔ。情知既有物，顺以除恶爱。qíng zhī jì yǒu wù，shùn yǐ chú è ài。不然悠悠生，孰在形器外。bù rán yōu yōu shēng，shú zài xíng qì wài。

麻姑山诗

宋：吕南公

名山一境镇，水土本深厚。míng shān yī jìng zhèn，shuǐ tǔ běn shēn hòu。谁令虎来跑，应爪泉飞透。shuí lìng hǔ lái pǎo，yīng zhǎo quán fēi tòu。吾知变化物，持气异群畜。wú zhī biàn huà wù，chí qì yì qún chù。惭愧刚猛身，堂堂负文绣。cán kuì gāng měng shēn，táng táng fù wén xiù。仙乡既游历，不忍无所就。xiān xiāng jì yóu lì，bù rěn wú suǒ jiù。怒掌发灵踪，山祇助喷溜。nù zhǎng fā líng zōng，shān qí zhù pēn liū。乾坤任陈故，称号长芬富。qián kūn rèn chén gù，chēng hào zhǎng fēn fù。叹息泯泯人，平生不如兽。tàn xī mǐn mǐn rén，píng shēng bù rú shòu。

麻姑山诗

宋：吕南公

霞光满西山，古洞在其下。xiá guāng mǎn xī shān，gǔ dòng zài qí xià。石老只嵌空，泉寒亦飞泻。shí lǎo zhǐ qiàn kōng，quán hán yì fēi xiè。有居容冠褐，无路纵车马。yǒu jū róng guān hè，wú lù zòng chē mǎ。游人务周遍，强往不敢舍。yóu rén wù zhōu biàn，qiáng wǎng bù gǎn shě。森森南荣树，飘叶扑香灺。sēn sēn nán róng shù，piāo yè pū xiāng xiè。过尽去来人，谁为爱闲者。guò jǐn qù lái rén，shuí wèi ài xián zhě。

麻姑山诗

宋：吕南公

偶随爱山客，亦赋看山诗。ǒu suí ài shān kè，yì fù kàn shān shī。方为昔日登，又作今日归。fāng wèi xī rì dēng，yòu zuò jīn rì guī。劳生竟何有，清赏不可期。láo shēng jìng hé yǒu，qīng shǎng bù kě qī。故惭康乐侯，万里穷攀跻。gù cán kāng lè hóu，wàn lǐ qióng pān jī。

答道先难交困新知二首

宋：吕南公

难交困新知，触事得晚悔。nán jiāo kùn xīn zhī，chù shì dé wǎn huǐ。人方趋势富，我独居老大。rén fāng qū shì fù，wǒ dú jū lǎo dà。悠悠强衰颜，耿耿堕末界。yōu yōu qiáng shuāi yán，gěng gěng duò mò jiè。岂无相于迹，襟腑殊恶爱。qǐ wú xiāng yú jì，jīn fǔ shū è ài。羞同复多嫌，乐与翻自坏。xiū tóng fù duō xián，lè yǔ fān zì huài。谭高递互笑，饮勇周旋怪。tán gāo dì hù xiào，yǐn yǒng zhōu xuán guài。嘉荣徒染濡，程孔肯倾盖。jiā róng tú rǎn rú，chéng kǒng kěn qīng gài。闭门当止矣，非敢事闲退。bì mén dāng zhǐ yǐ，fēi gǎn shì xián tuì。

答道先难交困新知二首

宋：吕南公

孤坐念平昔，悽然垂涕洟。gū zuò niàn píng xī，qī rán chuí tì tì。他乡二十游，故里四十归。tā xiāng èr shí yóu，gù lǐ sì shí guī。父老略已尽，后来异襟期。fù lǎo lüè yǐ jǐn，hòu lái yì jīn qī。卑躬揖我进，反顾问我谁。bēi gōng yī wǒ jìn，fǎn gù wèn wǒ shuí。譬彼古器物，形模漫瑰奇。pì bǐ gǔ qì wù，xíng mó màn guī qí。尧冠落战国，不贵理亦宜。yáo guān luò zhàn guó，bù guì lǐ yì yí。嘿塞习蹇吃，迟徊避横飞。hēi sāi xí jiǎn chī，chí huái bì héng fēi。秋风吹我须，萧飒近素丝。qiū fēng chuī wǒ xū，xiāo sà jìn sù sī。多感属暮齿，难交困新知。duō gǎn shǔ mù chǐ，nán jiāo kùn xīn zhī。