古诗词 - 中国最美古诗词

登龙昌上寺望江南山怀钱舍人

骑马出西郭，悠悠欲何之。qí mǎ chū xī guō，yōu yōu yù hé zhī。独上高寺去，一与白云期。dú shàng gāo sì qù，yī yǔ bái yún qī。虚槛晚潇洒，前山碧参差。xū kǎn wǎn xiāo sǎ，qián shān bì cān chà。忽似青龙閤，同望玉峰时。hū shì qīng lóng gé，tóng wàng yù fēng shí。因咏松雪句，永怀鸾鹤姿。yīn yǒng sōng xuě jù，yǒng huái luán hè zī。六年不相见，况乃隔荣衰。liù nián bù xiāng jiàn，kuàng nǎi gé róng shuāi。

郊下

唐：白居易

西日照高树，树头子规鸣。xī rì zhào gāo shù，shù tóu zi guī míng。东风吹野水，水畔江蓠生。dōng fēng chuī yě shuǐ，shuǐ pàn jiāng lí shēng。尽日看山立，有时寻涧行。jǐn rì kàn shān lì，yǒu shí xún jiàn xíng。兀兀长如此，何许似专城。wù wù zhǎng rú cǐ，hé xǔ shì zhuān chéng。

遣怀

唐：白居易

乐往必悲生，泰来由否极。lè wǎng bì bēi shēng，tài lái yóu fǒu jí。谁言此数然，吾道何终塞。shuí yán cǐ shù rán，wú dào hé zhōng sāi。尝求詹尹卜，拂龟竟默默。cháng qiú zhān yǐn bo，fú guī jìng mò mò。亦曾仰问天，天但苍苍色。yì céng yǎng wèn tiān，tiān dàn cāng cāng sè。自兹唯委命，名利心双息。zì zī wéi wěi mìng，míng lì xīn shuāng xī。近日转安闲，乡园亦休忆。jìn rì zhuǎn ān xián，xiāng yuán yì xiū yì。回看世间苦，苦在求不得。huí kàn shì jiān kǔ，kǔ zài qiú bù dé。我今无所求，庶离忧悲域。wǒ jīn wú suǒ qiú，shù lí yōu bēi yù。

负冬日

唐：白居易

杲杲冬日出，照我屋南隅。gǎo gǎo dōng rì chū，zhào wǒ wū nán yú。负暄闭目坐，和气生肌肤。fù xuān bì mù zuò，hé qì shēng jī fū。初似饮醇醪，又如蛰者苏。chū shì yǐn chún láo，yòu rú zhé zhě sū。外融百骸畅，中适一念无。wài róng bǎi hái chàng，zhōng shì yī niàn wú。旷然忘所在，心与虚空俱。kuàng rán wàng suǒ zài，xīn yǔ xū kōng jù。

委顺

唐：白居易

山城虽荒芜，竹树有嘉色。shān chéng suī huāng wú，zhú shù yǒu jiā sè。郡俸诚不多，亦足充衣食。jùn fèng chéng bù duō，yì zú chōng yī shí。外累由心起，心宁累自息。wài lèi yóu xīn qǐ，xīn níng lèi zì xī。尚欲忘家乡，谁能算官职。shàng yù wàng jiā xiāng，shuí néng suàn guān zhí。宜怀齐远近，委顺随南北。yí huái qí yuǎn jìn，wěi shùn suí nán běi。归去诚可怜，天涯住亦得。guī qù chéng kě lián，tiān yá zhù yì dé。

宿溪翁

唐：白居易

众心爱金玉，众口贪酒肉。zhòng xīn ài jīn yù，zhòng kǒu tān jiǔ ròu。何如此溪翁，饮瓢亦自足。hé rú cǐ xī wēng，yǐn piáo yì zì zú。溪南刈薪草，溪北修墙屋。xī nán yì xīn cǎo，xī běi xiū qiáng wū。岁种一顷田，春驱两黄犊。suì zhǒng yī qǐng tián，chūn qū liǎng huáng dú。于中甚安适，此外无营欲。yú zhōng shén ān shì，cǐ wài wú yíng yù。溪畔偶相逢，庵中遂同宿。xī pàn ǒu xiāng féng，ān zhōng suì tóng sù。醉翁向朝市，问我何官禄。zuì wēng xiàng cháo shì，wèn wǒ hé guān lù。虚言笑杀翁，郎官应列宿。xū yán xiào shā wēng，láng guān yīng liè sù。

重过寿泉忆与杨九别时因题店壁

唐：白居易

商州南十里，有水名寿泉。shāng zhōu nán shí lǐ，yǒu shuǐ míng shòu quán。涌出石崖下，流经山店前。yǒng chū shí yá xià，liú jīng shān diàn qián。忆昔相送日，我去君言还。yì xī xiāng sòng rì，wǒ qù jūn yán hái。寒波与老泪，此地共潺湲。hán bō yǔ lǎo lèi，cǐ dì gòng chán yuán。一去历万里，再来经六年。yī qù lì wàn lǐ，zài lái jīng liù nián。形容已变改，处所犹依然。xíng róng yǐ biàn gǎi，chù suǒ yóu yī rán。他日君过此，殷勤吟此篇。tā rì jūn guò cǐ，yīn qín yín cǐ piān。

西掖早秋直夜书意

唐：白居易

凉风起禁掖，新月生宫沼。liáng fēng qǐ jìn yē，xīn yuè shēng gōng zhǎo。夜半秋闇来，万年枝袅袅。yè bàn qiū àn lái，wàn nián zhī niǎo niǎo。炎凉递时节，钟鼓交昏晓。yán liáng dì shí jié，zhōng gǔ jiāo hūn xiǎo。遇圣惜年衰，报恩愁力小。yù shèng xī nián shuāi，bào ēn chóu lì xiǎo。素餐无补益，朱绶虚缠绕。sù cān wú bǔ yì，zhū shòu xū chán rào。冠盖栖野云，稻粱养山鸟。guān gài qī yě yún，dào liáng yǎng shān niǎo。量能私自省，所得已非少。liàng néng sī zì shěng，suǒ dé yǐ fēi shǎo。五品不为贱，五十不为夭。wǔ pǐn bù wèi jiàn，wǔ shí bù wèi yāo。若无知足心，贪求何日了。ruò wú zhī zú xīn，tān qiú hé rì le。

庭松

唐：白居易

堂下何所有，十松当我阶。táng xià hé suǒ yǒu，shí sōng dāng wǒ jiē。乱立无行次，高下亦不齐。luàn lì wú xíng cì，gāo xià yì bù qí。高者三丈长，下者十尺低。gāo zhě sān zhàng zhǎng，xià zhě shí chǐ dī。有如野生物，不知何人栽。yǒu rú yě shēng wù，bù zhī hé rén zāi。接以青瓦屋，承之白沙台。jiē yǐ qīng wǎ wū，chéng zhī bái shā tái。朝昏有风月，燥湿无尘泥。cháo hūn yǒu fēng yuè，zào shī wú chén ní。疏韵秋槭槭，凉阴夏凄凄。shū yùn qiū qī qī，liáng yīn xià qī qī。春深微雨夕，满叶珠蓑蓑。chūn shēn wēi yǔ xī，mǎn yè zhū suō suō。岁暮大雪天，压枝玉皑皑。suì mù dà xuě tiān，yā zhī yù ái ái。四时各有趣，万木非其侪。sì shí gè yǒu qù，wàn mù fēi qí chái。去年买此宅，多为人所咍。qù nián mǎi cǐ zhái，duō wèi rén suǒ hāi。一家二十口，移转就松来。yī jiā èr shí kǒu，yí zhuǎn jiù sōng lái。移来有何得，但得烦襟开。yí lái yǒu hé dé，dàn dé fán jīn kāi。即此是益友，岂必交贤才。jí cǐ shì yì yǒu，qǐ bì jiāo xián cái。顾我犹俗士，冠带走尘埃。gù wǒ yóu sú shì，guān dài zǒu chén āi。未称为松主，时时一愧怀。wèi chēng wèi sōng zhǔ，shí shí yī kuì huái。

竹窗

唐：白居易

常爱辋川寺，竹窗东北廊。cháng ài wǎng chuān sì，zhú chuāng dōng běi láng。一别十馀载，见竹未曾忘。yī bié shí yú zài，jiàn zhú wèi céng wàng。今春二月初，卜居在新昌。jīn chūn èr yuè chū，bo jū zài xīn chāng。未暇作厩库，且先营一堂。wèi xiá zuò jiù kù，qiě xiān yíng yī táng。开窗不糊纸，种竹不依行。kāi chuāng bù hú zhǐ，zhǒng zhú bù yī xíng。意取北檐下，窗与竹相当。yì qǔ běi yán xià，chuāng yǔ zhú xiāng dāng。绕屋声淅淅，逼人色苍苍。rào wū shēng xī xī，bī rén sè cāng cāng。烟通杳蔼气，月透玲珑光。yān tōng yǎo ǎi qì，yuè tòu líng lóng guāng。是时三伏天，天气热如汤。shì shí sān fú tiān，tiān qì rè rú tāng。独此竹窗下，朝回解衣裳。dú cǐ zhú chuāng xià，cháo huí jiě yī shang。轻纱一幅巾，小簟六尺床。qīng shā yī fú jīn，xiǎo diàn liù chǐ chuáng。无客尽日静，有风终夜凉。wú kè jǐn rì jìng，yǒu fēng zhōng yè liáng。乃知前古人，言事颇谙详。nǎi zhī qián gǔ rén，yán shì pǒ ān xiáng。清风北窗卧，可以傲羲皇。qīng fēng běi chuāng wò，kě yǐ ào xī huáng。

同韩侍郎游郑家池吟诗小饮

唐：白居易

野艇容三人，晚池流浼浼。yě tǐng róng sān rén，wǎn chí liú měi měi。悠然依棹坐，水思如江海。yōu rán yī zhào zuò，shuǐ sī rú jiāng hǎi。宿雨洗沙尘，晴风荡烟霭。sù yǔ xǐ shā chén，qíng fēng dàng yān ǎi。残阳上竹树，枝叶生光彩。cán yáng shàng zhú shù，zhī yè shēng guāng cǎi。我本偶然来，景物如相待。wǒ běn ǒu rán lái，jǐng wù rú xiāng dài。白鸥惊不起，绿芡行堪采。bái ōu jīng bù qǐ，lǜ qiàn xíng kān cǎi。齿发虽已衰，性灵未云改。chǐ fā suī yǐ shuāi，xìng líng wèi yún gǎi。逢诗遇杯酒，尚有心情在。féng shī yù bēi jiǔ，shàng yǒu xīn qíng zài。

晚归有感

唐：白居易

朝吊李家孤，暮问崔家疾。cháo diào lǐ jiā gū，mù wèn cuī jiā jí。回马独归来，低眉心郁郁。huí mǎ dú guī lái，dī méi xīn yù yù。平生所善者，多不过六七。píng shēng suǒ shàn zhě，duō bù guò liù qī。如何十年间，零落三无一。rú hé shí nián jiān，líng luò sān wú yī。刘曾梦中见，元向花前失。liú céng mèng zhōng jiàn，yuán xiàng huā qián shī。渐老与谁游，春城好风日。jiàn lǎo yǔ shuí yóu，chūn chéng hǎo fēng rì。

曲江感秋二首

唐：白居易

元和二年秋，我年三十七。yuán hé èr nián qiū，wǒ nián sān shí qī。长庆二年秋，我年五十一。zhǎng qìng èr nián qiū，wǒ nián wǔ shí yī。中间十四年，六年居谴黜。zhōng jiān shí sì nián，liù nián jū qiǎn chù。穷通与荣悴，委运随外物。qióng tōng yǔ róng cuì，wěi yùn suí wài wù。遂师庐山远，重吊湘江屈。suì shī lú shān yuǎn，zhòng diào xiāng jiāng qū。夜听竹枝愁，秋看滟堆没。yè tīng zhú zhī chóu，qiū kàn yàn duī méi。近辞巴郡印，又秉纶闱笔。jìn cí bā jùn yìn，yòu bǐng lún wéi bǐ。晚遇何足言，白发映朱绂。wǎn yù hé zú yán，bái fā yìng zhū fú。销沈昔意气，改换旧容质。xiāo shěn xī yì qì，gǎi huàn jiù róng zhì。独有曲江秋，风烟如往日。dú yǒu qū jiāng qiū，fēng yān rú wǎng rì。

曲江感秋二首

唐：白居易

疏芜南岸草，萧飒西风树。shū wú nán àn cǎo，xiāo sà xī fēng shù。秋到未几时，蝉声又无数。qiū dào wèi jǐ shí，chán shēng yòu wú shù。莎平绿茸合，莲落青房露。shā píng lǜ rōng hé，lián luò qīng fáng lù。今日临望时，往年感秋处。jīn rì lín wàng shí，wǎng nián gǎn qiū chù。池中水依旧，城上山如故。chí zhōng shuǐ yī jiù，chéng shàng shān rú gù。独我鬓间毛，昔黑今垂素。dú wǒ bìn jiān máo，xī hēi jīn chuí sù。荣名与壮齿，相避如朝暮。róng míng yǔ zhuàng chǐ，xiāng bì rú cháo mù。时命始欲来，年颜已先去。shí mìng shǐ yù lái，nián yán yǐ xiān qù。当春不欢乐，临老徒惊误。dāng chūn bù huān lè，lín lǎo tú jīng wù。故作咏怀诗，题于曲江路。gù zuò yǒng huái shī，tí yú qū jiāng lù。

玩松竹二首

唐：白居易

龙蛇隐大泽，麋鹿游丰草。lóng shé yǐn dà zé，mí lù yóu fēng cǎo。栖凤安于梧，潜鱼乐于藻。qī fèng ān yú wú，qián yú lè yú zǎo。吾亦爱吾庐，庐中乐吾道。wú yì ài wú lú，lú zhōng lè wú dào。前松后修竹，偃卧可终老。qián sōng hòu xiū zhú，yǎn wò kě zhōng lǎo。各附其所安，不知他物好。gè fù qí suǒ ān，bù zhī tā wù hǎo。

玩松竹二首

唐：白居易

坐爱前檐前，卧爱北窗北。zuò ài qián yán qián，wò ài běi chuāng běi。窗竹多好风，檐松有嘉色。chuāng zhú duō hǎo fēng，yán sōng yǒu jiā sè。幽怀一以合，俗念随缘息。yōu huái yī yǐ hé，sú niàn suí yuán xī。在尔虽无情，于予即有得。zài ěr suī wú qíng，yú yǔ jí yǒu dé。乃知性相近，不必动与植。nǎi zhī xìng xiāng jìn，bù bì dòng yǔ zhí。

衰病无趣因吟所怀

唐：白居易

朝餐多不饱，夜卧常少睡。cháo cān duō bù bǎo，yè wò cháng shǎo shuì。自觉寝食间，多无少年味。zì jué qǐn shí jiān，duō wú shǎo nián wèi。平生好诗酒，今亦将舍弃。píng shēng hǎo shī jiǔ，jīn yì jiāng shě qì。酒唯下药饮，无复曾欢醉。jiǔ wéi xià yào yǐn，wú fù céng huān zuì。诗多听人吟，自不题一字。shī duō tīng rén yín，zì bù tí yī zì。病姿与衰相，日夜相继至。bìng zī yǔ shuāi xiāng，rì yè xiāng jì zhì。况当尚少朝，弥惭居近侍。kuàng dāng shàng shǎo cháo，mí cán jū jìn shì。终当求一郡，聚少渔樵费。zhōng dāng qiú yī jùn，jù shǎo yú qiáo fèi。合口便归山，不问人间事。hé kǒu biàn guī shān，bù wèn rén jiān shì。

逍遥咏

唐：白居易

亦莫恋此身，亦莫厌此身。yì mò liàn cǐ shēn，yì mò yàn cǐ shēn。此身何足恋，万劫烦恼根。cǐ shēn hé zú liàn，wàn jié fán nǎo gēn。此身何足厌，一聚虚空尘。cǐ shēn hé zú yàn，yī jù xū kōng chén。无恋亦无厌，始是逍遥人。wú liàn yì wú yàn，shǐ shì xiāo yáo rén。

浩歌行

唐：白居易

天长地久无终毕，昨夜今朝又明日。tiān zhǎng dì jiǔ wú zhōng bì，zuó yè jīn cháo yòu míng rì。鬓发苍浪牙齿疏，不觉身年四十七。bìn fā cāng làng yá chǐ shū，bù jué shēn nián sì shí qī。前去五十有几年，把镜照面心茫然。qián qù wǔ shí yǒu jǐ nián，bǎ jìng zhào miàn xīn máng rán。既无长绳系白日，又无大药驻朱颜。jì wú zhǎng shéng xì bái rì，yòu wú dà yào zhù zhū yán。朱颜日渐不如故，青史功名在何处？zhū yán rì jiàn bù rú gù，qīng shǐ gōng míng zài hé chù？欲留年少待富贵，富贵不来年少去。yù liú nián shǎo dài fù guì，fù guì bù lái nián shǎo qù。去复去兮如长河，东流赴海无回波。qù fù qù xī rú zhǎng hé，dōng liú fù hǎi wú huí bō。贤愚贵贱同归尽，北邙冢墓高嵯峨。xián yú guì jiàn tóng guī jǐn，běi máng zhǒng mù gāo cuó é。古来如此非独我，未死有酒且高歌。gǔ lái rú cǐ fēi dú wǒ，wèi sǐ yǒu jiǔ qiě gāo gē。颜回短命伯夷饿，我今所得亦已多。yán huí duǎn mìng bó yí è，wǒ jīn suǒ dé yì yǐ duō。功名富贵须待命，命若不来知奈何。gōng míng fù guì xū dài mìng，mìng ruò bù lái zhī nài hé。

王夫子

唐：白居易

王夫子，送君为一尉，东南三千五百里。wáng fū zi，sòng jūn wèi yī wèi，dōng nán sān qiān wǔ bǎi lǐ。道途虽远位虽卑，月俸犹堪活妻子。dào tú suī yuǎn wèi suī bēi，yuè fèng yóu kān huó qī zi。男儿口读古人书，束带敛手来从事。nán ér kǒu dú gǔ rén shū，shù dài liǎn shǒu lái cóng shì。近将徇禄给一家，远则行道佐时理。jìn jiāng xùn lù gěi yī jiā，yuǎn zé xíng dào zuǒ shí lǐ。行道佐时须待命，委身下位无为耻。xíng dào zuǒ shí xū dài mìng，wěi shēn xià wèi wú wèi chǐ。命苟未来且求食，官无卑高及远迩。mìng gǒu wèi lái qiě qiú shí，guān wú bēi gāo jí yuǎn ěr。男儿上既未能济天下，下又不至饥寒死。nán ér shàng jì wèi néng jì tiān xià，xià yòu bù zhì jī hán sǐ。吾观九品至一品，其间气味都相似。wú guān jiǔ pǐn zhì yī pǐn，qí jiān qì wèi dōu xiāng shì。紫绶朱绂青布衫，颜色不同而已矣。zǐ shòu zhū fú qīng bù shān，yán sè bù tóng ér yǐ yǐ。王夫子，别有一事欲劝君，遇酒逢春且欢喜。wáng fū zi，bié yǒu yī shì yù quàn jūn，yù jiǔ féng chūn qiě huān xǐ。