古诗词 - 中国最美古诗词

追和陶渊明归去来辞

归去来兮，吾无以归奚以归。guī qù lái xī，wú wú yǐ guī xī yǐ guī。既身不足以任责，畏首尾而心悲。jì shēn bù zú yǐ rèn zé，wèi shǒu wěi ér xīn bēi。慕往昔之经世，嗟吾力之莫追。mù wǎng xī zhī jīng shì，jiē wú lì zhī mò zhuī。彼辞位而灌园，岂吾今之独非。bǐ cí wèi ér guàn yuán，qǐ wú jīn zhī dú fēi。雨冥冥而荷笠，榛莽莽而褰衣。yǔ míng míng ér hé lì，zhēn mǎng mǎng ér qiān yī。我行野而视天，觉宇大而身微。wǒ xíng yě ér shì tiān，jué yǔ dà ér shēn wēi。乃矜虻蚷，止驱息奔。nǎi jīn méng jù，zhǐ qū xī bēn。背隍筑室，面坂植门。bèi huáng zhù shì，miàn bǎn zhí mén。三绶从褫，图书尚存。sān shòu cóng chǐ，tú shū shàng cún。忘瓠落之可忧，比浮海之为樽。wàng hù luò zhī kě yōu，bǐ fú hǎi zhī wèi zūn。跞太初而游意，弊无极而雕颜。lì tài chū ér yóu yì，bì wú jí ér diāo yán。反国蜗而自足，俯巢幕而亦安。fǎn guó wō ér zì zú，fǔ cháo mù ér yì ān。解予辔之沃濡兮，脱予辖之间关。jiě yǔ pèi zhī wò rú xī，tuō yǔ xiá zhī jiān guān。识鸟鸣而物华，陶阳气以流观。shí niǎo míng ér wù huá，táo yáng qì yǐ liú guān。悟息渊而消枝，亦墐户而俱还。wù xī yuān ér xiāo zhī，yì jìn hù ér jù hái。惟文字之幼工，则虽老而桓桓。wéi wén zì zhī yòu gōng，zé suī lǎo ér huán huán。归去来兮，彼河滨之善游。guī qù lái xī，bǐ hé bīn zhī shàn yóu。或往学而丧生，复裹粮其安求。huò wǎng xué ér sàng shēng，fù guǒ liáng qí ān qiú。善陶生之达情，不与世兮同忧。shàn táo shēng zhī dá qíng，bù yǔ shì xī tóng yōu。实迷途其已远，惧斯人之莫畴。shí mí tú qí yǐ yuǎn，jù sī rén zhī mò chóu。或待兔守株，或遗剑刻舟。huò dài tù shǒu zhū，huò yí jiàn kè zhōu。虽成事之不说，聚悔逾于山丘。suī chéng shì zhī bù shuō，jù huǐ yú yú shān qiū。庶西方之至言，聊反闻而逆流。shù xī fāng zhī zhì yán，liáo fǎn wén ér nì liú。守一静而为君，亦何往而不休。shǒu yī jìng ér wèi jūn，yì hé wǎng ér bù xiū。已焉哉，一昼一夜成四时。yǐ yān zāi，yī zhòu yī yè chéng sì shí。子之叹川逝不留，颓光不可使东之。zi zhī tàn chuān shì bù liú，tuí guāng bù kě shǐ dōng zhī。韩终王子乔，汗漫难与期。hán zhōng wáng zi qiáo，hàn màn nán yǔ qī。俯寸田之荆棘，曷不旦耘而暮耔。fǔ cùn tián zhī jīng jí，hé bù dàn yún ér mù zǐ。悲在堂之蟋蟀，惭不乐于唐诗。bēi zài táng zhī xī shuài，cán bù lè yú táng shī。悟死生之如梦，亘今古而无疑。wù sǐ shēng zhī rú mèng，gèn jīn gǔ ér wú yí。

晁补之

晁补之（公元1053年—公元1110年），字无咎，号归来子，汉族，济州巨野（今属山东巨野县）人，北宋时期著名文学家。为“苏门四学士”（另有北宋诗人黄庭坚、秦观、张耒）之一。曾任吏部员外郎、礼部郎中。工书画，能诗词，善属文。与张耒并称“晁张”。其散文语言凝练、流畅，风格近柳宗元。诗学陶渊明。其词格调豪爽，语言清秀晓畅，近苏轼。但其诗词流露出浓厚的消极归隐思想。著有《鸡肋集》、《晁氏琴趣外篇》等。晁补之的作品>>

猜您喜欢