古诗词 - 中国最美古诗词

周氏敬荣堂诗

泰伯古至德，以逊天下闻。tài bó gǔ zhì dé，yǐ xùn tiān xià wén。周公去未远，二叔乃流言。zhōu gōng qù wèi yuǎn，èr shū nǎi liú yán。春风棠棣萼，秋日脊令原。chūn fēng táng dì è，qiū rì jí lìng yuán。岂无良友生，岁晏谁急难。qǐ wú liáng yǒu shēng，suì yàn shuí jí nán。当年召公诗，虑缺兄弟恩。dāng nián zhào gōng shī，lǜ quē xiōng dì ēn。贤哉首阳子，此粟久不餐。xián zāi shǒu yáng zi，cǐ sù jiǔ bù cān。末俗益可嗟，有货无天伦。mò sú yì kě jiē，yǒu huò wú tiān lún。仓卒竞锱铢，或不暇掩亲。cāng zú jìng zī zhū，huò bù xiá yǎn qīn。朝从官府去，暮与妻妾论。cháo cóng guān fǔ qù，mù yǔ qī qiè lùn。手植父桑柘，俄顷楚越分。shǒu zhí fù sāng zhè，é qǐng chǔ yuè fēn。口泽母杯圈，改作唇齿寒。kǒu zé mǔ bēi quān，gǎi zuò chún chǐ hán。我观天地间，孰不知爱身。wǒ guān tiān dì jiān，shú bù zhī ài shēn。有伐其左臂，那复右者存。yǒu fá qí zuǒ bì，nà fù yòu zhě cún。君看百足虫，至死身不颠。jūn kàn bǎi zú chóng，zhì sǐ shēn bù diān。一矢折甚易，累十力则艰。yī shǐ zhé shén yì，lèi shí lì zé jiān。世其有不知，利欲令智昏。shì qí yǒu bù zhī，lì yù lìng zhì hūn。周君千载士，金玉四弟昆。zhōu jūn qiān zài shì，jīn yù sì dì kūn。状如商山皓，雍雍古衣冠。zhuàng rú shāng shān hào，yōng yōng gǔ yī guān。又如孔门科，行义皆可尊。yòu rú kǒng mén kē，xíng yì jiē kě zūn。我行前冈上，人指孝友门。wǒ xíng qián gāng shàng，rén zhǐ xiào yǒu mén。邀我饮其家，本末能具陈。yāo wǒ yǐn qí jiā，běn mò néng jù chén。我家所自出，嘉祐刘三元。wǒ jiā suǒ zì chū，jiā yòu liú sān yuán。至今起俗说，闻者薄夫醇。zhì jīn qǐ sú shuō，wén zhě báo fū chún。逮我先君子，仁孝俭且文。dǎi wǒ xiān jūn zi，rén xiào jiǎn qiě wén。室有相乳猫，庭有同心兰。shì yǒu xiāng rǔ māo，tíng yǒu tóng xīn lán。推梨更逊枣，左右儿曹欢。tuī lí gèng xùn zǎo，zuǒ yòu ér cáo huān。尺布与斗粟，咄哉彼何人。chǐ bù yǔ dòu sù，duō zāi bǐ hé rén。比屋二百年，试比东西邻。bǐ wū èr bǎi nián，shì bǐ dōng xī lín。东家馀破釜，西里今颓垣。dōng jiā yú pò fǔ，xī lǐ jīn tuí yuán。萁豆自煎煮，拔地无本根。qí dòu zì jiān zhǔ，bá dì wú běn gēn。逼逼守遗戒，岂不在子孙。bī bī shǒu yí jiè，qǐ bù zài zi sūn。矧复学圣贤，遑恤后富贫。shěn fù xué shèng xián，huáng xù hòu fù pín。谁书百忍字，何不一笑温。shuí shū bǎi rěn zì，hé bù yī xiào wēn。我老悲古道，闻此摧肺肝。wǒ lǎo bēi gǔ dào，wén cǐ cuī fèi gān。洗盏前致词，福善天匪悭。xǐ zhǎn qián zhì cí，fú shàn tiān fěi qiān。圣朝重揖逊，欲尧舜此民。shèng cháo zhòng yī xùn，yù yáo shùn cǐ mín。请君大其门，车马行便蕃。qǐng jūn dà qí mén，chē mǎ xíng biàn fān。长歌谪仙李，茂记文公韩。zhǎng gē zhé xiān lǐ，mào jì wén gōng hán。我诗聊复再，语拙意则真。wǒ shī liáo fù zài，yǔ zhuō yì zé zhēn。此书君勿嗤，傥俟采诗官。cǐ shū jūn wù chī，tǎng qí cǎi shī guān。

辛弃疾

辛弃疾（1140－1207），南宋词人。原字坦夫，改字幼安，别号稼轩，汉族，历城（今山东济南）人。出生时，中原已为金兵所占。21岁参加抗金义军，不久归南宋。历任湖北、江西、湖南、福建、浙东安抚使等职。一生力主抗金。曾上《美芹十论》与《九议》，条陈战守之策。其词抒写力图恢复国家统一的爱国热情，倾诉壮志难酬的悲愤，对当时执政者的屈辱求和颇多谴责；也有不少吟咏祖国河山的作品。题材广阔又善化用前人典故入词，风格沉雄豪迈又不乏细腻柔媚之处。由于辛弃疾的抗金主张与当政的主和派政见不合，后被弹劾落职，退隐江西带湖。辛弃疾的作品>>

猜您喜欢