古诗词 - 中国最美古诗词

风疾舟中伏枕书怀三十六韵奉呈湖南亲友

轩辕休制律，虞舜罢弹琴。xuān yuán xiū zhì lǜ，yú shùn bà dàn qín。尚错雄鸣管，犹伤半死心。shàng cuò xióng míng guǎn，yóu shāng bàn sǐ xīn。圣贤名古邈，羁旅病年侵。shèng xián míng gǔ miǎo，jī lǚ bìng nián qīn。舟泊常依震，湖平早见参。zhōu pō cháng yī zhèn，hú píng zǎo jiàn cān。如闻马融笛，若倚仲宣襟。rú wén mǎ róng dí，ruò yǐ zhòng xuān jīn。故国悲寒望，群云惨岁阴。gù guó bēi hán wàng，qún yún cǎn suì yīn。水乡霾白屋，枫岸叠青岑。shuǐ xiāng mái bái wū，fēng àn dié qīng cén。郁郁冬炎瘴，蒙蒙雨滞淫。yù yù dōng yán zhàng，méng méng yǔ zhì yín。鼓迎非祭鬼，弹落似鸮禽。gǔ yíng fēi jì guǐ，dàn luò shì xiāo qín。兴尽才无闷，愁来遽不禁。xīng jǐn cái wú mèn，chóu lái jù bù jìn。生涯相汨没，时物自萧森。shēng yá xiāng mì méi，shí wù zì xiāo sēn。疑惑尊中弩，淹留冠上簪。yí huò zūn zhōng nǔ，yān liú guān shàng zān。牵裾惊魏帝，投阁为刘歆。qiān jū jīng wèi dì，tóu gé wèi liú xīn。狂走终奚适，微才谢所钦。kuáng zǒu zhōng xī shì，wēi cái xiè suǒ qīn。吾安藜不糁，汝贵玉为琛。wú ān lí bù sǎn，rǔ guì yù wèi chēn。乌几重重缚，鹑衣寸寸针。wū jǐ zhòng zhòng fù，chún yī cùn cùn zhēn。哀伤同庾信，述作异陈琳。āi shāng tóng yǔ xìn，shù zuò yì chén lín。十暑岷山葛，三霜楚户砧。shí shǔ mín shān gé，sān shuāng chǔ hù zhēn。叨陪锦帐座，久放白头吟。dāo péi jǐn zhàng zuò，jiǔ fàng bái tóu yín。反朴时难遇，忘机陆易沈。fǎn pǔ shí nán yù，wàng jī lù yì shěn。应过数粒食，得近四知金。yīng guò shù lì shí，dé jìn sì zhī jīn。春草封归恨，源花费独寻。chūn cǎo fēng guī hèn，yuán huā fèi dú xún。转蓬忧悄悄，行药病涔涔。zhuǎn péng yōu qiāo qiāo，xíng yào bìng cén cén。瘗夭追潘岳，持危觅邓林。yì yāo zhuī pān yuè，chí wēi mì dèng lín。蹉跎翻学步，感激在知音。cuō tuó fān xué bù，gǎn jī zài zhī yīn。却假苏张舌，高夸周宋镡。què jiǎ sū zhāng shé，gāo kuā zhōu sòng chán。纳流迷浩汗，峻址得嵚崟。nà liú mí hào hàn，jùn zhǐ dé qīn yín。城府开清旭，松筠起碧浔。chéng fǔ kāi qīng xù，sōng yún qǐ bì xún。披颜争倩倩，逸足竞骎骎。pī yán zhēng qiàn qiàn，yì zú jìng qīn qīn。朗鉴存愚直，皇天实照临。lǎng jiàn cún yú zhí，huáng tiān shí zhào lín。公孙仍恃险，侯景未生擒。gōng sūn réng shì xiǎn，hóu jǐng wèi shēng qín。书信中原阔，干戈北斗深。shū xìn zhōng yuán kuò，gàn gē běi dòu shēn。畏人千里井，问俗九州箴。wèi rén qiān lǐ jǐng，wèn sú jiǔ zhōu zhēn。战血流依旧，军声动至今。zhàn xuè liú yī jiù，jūn shēng dòng zhì jīn。葛洪尸定解，许靖力还任。gé hóng shī dìng jiě，xǔ jìng lì hái rèn。家事丹砂诀，无成涕作霖。jiā shì dān shā jué，wú chéng tì zuò lín。

杜甫

杜甫（712－770），字子美，自号少陵野老，世称“杜工部”、“杜少陵”等，汉族，河南府巩县（今河南省巩义市）人，唐代伟大的现实主义诗人，杜甫被世人尊为“诗圣”，其诗被称为“诗史”。杜甫与李白合称“李杜”，为了跟另外两位诗人李商隐与杜牧即“小李杜”区别开来，杜甫与李白又合称“大李杜”。他忧国忧民，人格高尚，他的约1400余首诗被保留了下来，诗艺精湛，在中国古典诗歌中备受推崇，影响深远。759-766年间曾居成都，后世有杜甫草堂纪念。杜甫的作品>>

猜您喜欢