古诗词 - 中国最美古诗词

秋兴八首

【其一】玉露凋伤枫树林，巫山巫峡气萧森。yù lù diāo shāng fēng shù lín，wū shān wū xiá qì xiāo sēn。江间波浪兼天涌，塞上风云接地阴。jiāng jiān bō làng jiān tiān yǒng，sāi shàng fēng yún jiē dì yīn。丛菊两开他日泪，孤舟一系故园心。cóng jú liǎng kāi tā rì lèi，gū zhōu yī xì gù yuán xīn。寒衣处处催刀尺，白帝城高急暮砧。hán yī chù chù cuī dāo chǐ，bái dì chéng gāo jí mù zhēn。【其二】夔府孤城落日斜，每依北斗望京华。kuí fǔ gū chéng luò rì xié，měi yī běi dòu wàng jīng huá。听猿实下三声泪，奉使虚随八月槎。tīng yuán shí xià sān shēng lèi，fèng shǐ xū suí bā yuè chá。画省香炉违伏枕，山楼粉堞隐悲笳。huà shěng xiāng lú wéi fú zhěn，shān lóu fěn dié yǐn bēi jiā。请看石上藤萝月，已映洲前芦荻花。qǐng kàn shí shàng téng luó yuè，yǐ yìng zhōu qián lú dí huā。【其三】千家山郭静朝晖，日日江楼坐翠微。qiān jiā shān guō jìng cháo huī，rì rì jiāng lóu zuò cuì wēi。信宿渔人还泛泛，清秋燕子故飞飞。xìn sù yú rén hái fàn fàn，qīng qiū yàn zi gù fēi fēi。匡衡抗疏功名薄，刘向传经心事违。kuāng héng kàng shū gōng míng báo，liú xiàng chuán jīng xīn shì wéi。同学少年多不贱，五陵衣马自轻肥。tóng xué shǎo nián duō bù jiàn，wǔ líng yī mǎ zì qīng féi。【其四】闻道长安似弈棋，百年世事不胜悲。wén dào zhǎng ān shì yì qí，bǎi nián shì shì bù shèng bēi。王侯第宅皆新主，文武衣冠异昔时。wáng hóu dì zhái jiē xīn zhǔ，wén wǔ yī guān yì xī shí。直北关山金鼓振，征西车马羽书驰。zhí běi guān shān jīn gǔ zhèn，zhēng xī chē mǎ yǔ shū chí。鱼龙寂寞秋江冷，故国平居有所思。yú lóng jì mò qiū jiāng lěng，gù guó píng jū yǒu suǒ sī。【其五】蓬莱宫阙对南山，承露金茎霄汉间。péng lái gōng quē duì nán shān，chéng lù jīn jīng xiāo hàn jiān。西望瑶池降王母，东来紫气满函关。xī wàng yáo chí jiàng wáng mǔ，dōng lái zǐ qì mǎn hán guān。云移雉尾开宫扇，日绕龙鳞识圣颜。yún yí zhì wěi kāi gōng shàn，rì rào lóng lín shí shèng yán。一卧沧江惊岁晚，几回青琐点朝班。yī wò cāng jiāng jīng suì wǎn，jǐ huí qīng suǒ diǎn cháo bān。【其六】瞿塘峡口曲江头，万里风烟接素秋。qú táng xiá kǒu qū jiāng tóu，wàn lǐ fēng yān jiē sù qiū。花萼夹城通御气，芙蓉小苑入边愁。huā è jiā chéng tōng yù qì，fú róng xiǎo yuàn rù biān chóu。珠帘绣柱围黄鹄，锦缆牙樯起白鸥。zhū lián xiù zhù wéi huáng gǔ，jǐn lǎn yá qiáng qǐ bái ōu。回首可怜歌舞地，秦中自古帝王州。huí shǒu kě lián gē wǔ dì，qín zhōng zì gǔ dì wáng zhōu。【其七】昆明池水汉时功，武帝旌旗在眼中。kūn míng chí shuǐ hàn shí gōng，wǔ dì jīng qí zài yǎn zhōng。织女机丝虚夜月，石鲸鳞甲动秋风。zhī nǚ jī sī xū yè yuè，shí jīng lín jiǎ dòng qiū fēng。波漂菰米沉云黑，露冷莲房坠粉红。bō piāo gū mǐ chén yún hēi，lù lěng lián fáng zhuì fěn hóng。关塞极天惟鸟道，江湖满地一渔翁。guān sāi jí tiān wéi niǎo dào，jiāng hú mǎn dì yī yú wēng。【其八】昆吾御宿自逶迤，紫阁峰阴入渼陂。kūn wú yù sù zì wēi yí，zǐ gé fēng yīn rù měi bēi。香稻啄馀鹦鹉粒，碧梧栖老凤凰枝。xiāng dào zhuó yú yīng wǔ lì，bì wú qī lǎo fèng huáng zhī。佳人拾翠春相问，仙侣同舟晚更移。jiā rén shí cuì chūn xiāng wèn，xiān lǚ tóng zhōu wǎn gèng yí。彩笔昔曾干气象，白头吟望苦低垂。cǎi bǐ xī céng gàn qì xiàng，bái tóu yín wàng kǔ dī chuí。

杜甫

杜甫（712－770），字子美，自号少陵野老，世称“杜工部”、“杜少陵”等，汉族，河南府巩县（今河南省巩义市）人，唐代伟大的现实主义诗人，杜甫被世人尊为“诗圣”，其诗被称为“诗史”。杜甫与李白合称“李杜”，为了跟另外两位诗人李商隐与杜牧即“小李杜”区别开来，杜甫与李白又合称“大李杜”。他忧国忧民，人格高尚，他的约1400余首诗被保留了下来，诗艺精湛，在中国古典诗歌中备受推崇，影响深远。759-766年间曾居成都，后世有杜甫草堂纪念。杜甫的作品>>

猜您喜欢