古诗词 - 中国最美古诗词

家训

悲哉为儒者，力学不知疲。bēi zāi wèi rú zhě，lì xué bù zhī pí。观书眼欲暗，秉笔手生胝。guān shū yǎn yù àn，bǐng bǐ shǒu shēng zhī。无衣儿号寒，绝粮妻啼饥。wú yī ér hào hán，jué liáng qī tí jī。文思苦冥搜，形容长枯羸。wén sī kǔ míng sōu，xíng róng zhǎng kū léi。俯仰多迍邅，屡受胯下欺。fǔ yǎng duō zhūn zhān，lǚ shòu kuà xià qī。十举方一第，双鬓已如丝。shí jǔ fāng yī dì，shuāng bìn yǐ rú sī。丈夫老且病，焉用富贵为。zhàng fū lǎo qiě bìng，yān yòng fù guì wèi。可怜少壮日，适在贫贱时。kě lián shǎo zhuàng rì，shì zài pín jiàn shí。沉沉朱门宅，中有乳臭儿。chén chén zhū mén zhái，zhōng yǒu rǔ chòu ér。状貌如妇人，光莹膏粱肌。zhuàng mào rú fù rén，guāng yíng gāo liáng jī。襁褓袭世爵，门承勋戚资。qiǎng bǎo xí shì jué，mén chéng xūn qī zī。前庭列嬖仆，出入相追随。qián tíng liè bì pū，chū rù xiāng zhuī suí。千金办月廪，万钱供赏支。qiān jīn bàn yuè lǐn，wàn qián gōng shǎng zhī。后堂拥姝姬，早夜同笑嬉。hòu táng yōng shū jī，zǎo yè tóng xiào xī。错落开珠翠，艳辉沃膏脂。cuò luò kāi zhū cuì，yàn huī wò gāo zhī。妆饰及鹰犬，绘彩至蔷薇。zhuāng shì jí yīng quǎn，huì cǎi zhì qiáng wēi。青春付杯酒，白日消枰棋。qīng chūn fù bēi jiǔ，bái rì xiāo píng qí。守俸还酒债，堆金选娥眉。shǒu fèng hái jiǔ zhài，duī jīn xuǎn é méi。朝从博徒饮，暮赴娼楼期。cháo cóng bó tú yǐn，mù fù chāng lóu qī。逢人说门阀，乐性惟珍奇。féng rén shuō mén fá，lè xìng wéi zhēn qí。弦歌恣娱燕，缯绮饰容仪。xián gē zì yú yàn，zēng qǐ shì róng yí。田园日脧削，户门日倾隳。tián yuán rì juān xuē，hù mén rì qīng huī。声色游戏外，无馀亦无知。shēng sè yóu xì wài，wú yú yì wú zhī。帝王是何物，孔孟果为谁。dì wáng shì hé wù，kǒng mèng guǒ wèi shuí。咄哉骄矜子，于世奚所裨。duō zāi jiāo jīn zi，yú shì xī suǒ bì。不思厥祖父，亦曾寒士悲。bù sī jué zǔ fù，yì céng hán shì bēi。辛苦擢官仕，锱铢积家基。xīn kǔ zhuó guān shì，zī zhū jī jiā jī。期汝长富贵，岂意遽相衰。qī rǔ zhǎng fù guì，qǐ yì jù xiāng shuāi。儒生反坚耐，贵游多流离。rú shēng fǎn jiān nài，guì yóu duō liú lí。兴亡等一瞬，焉须嗟而悲。xīng wáng děng yī shùn，yān xū jiē ér bēi。吾宗二百年，相承惟礼诗。wú zōng èr bǎi nián，xiāng chéng wéi lǐ shī。吾早仕天京，声闻已四驰。wú zǎo shì tiān jīng，shēng wén yǐ sì chí。枢庭皂囊封，琅玕肝胆披。shū tíng zào náng fēng，láng gān gān dǎn pī。但知尊天王，焉能臣戎夷。dàn zhī zūn tiān wáng，yān néng chén róng yí。新州席未暖，珠崖早穷羁。xīn zhōu xí wèi nuǎn，zhū yá zǎo qióng jī。辄作贾生哭，谩兴梁士噫。zhé zuò jiǎ shēng kū，mán xīng liáng shì yī。仗节拟苏武，赓骚师楚累。zhàng jié nǐ sū wǔ，gēng sāo shī chǔ lèi。龙飞睹大人，忽诏衡阳移。lóng fēi dǔ dà rén，hū zhào héng yáng yí。帝曰尔胡铨，无事久栖迟。dì yuē ěr hú quán，wú shì jiǔ qī chí。生还天所相，直谅时所推。shēng hái tiān suǒ xiāng，zhí liàng shí suǒ tuī。更当勉初志，用为朕倚毗。gèng dāng miǎn chū zhì，yòng wèi zhèn yǐ pí。一月便十迁，取官如摘髭。yī yuè biàn shí qiān，qǔ guān rú zhāi zī。记言立螭坳，讲幄坐龙帷。jì yán lì chī ào，jiǎng wò zuò lóng wéi。草麻赐莲炬，陟爵衔金卮。cǎo má cì lián jù，zhì jué xián jīn zhī。巡边辄开府，御笔亲标旗。xún biān zhé kāi fǔ，yù bǐ qīn biāo qí。精兵三十万，指顾劳呵麾。jīng bīng sān shí wàn，zhǐ gù láo hē huī。闻名已宵遁，奏功靖方陲。wén míng yǐ xiāo dùn，zòu gōng jìng fāng chuí。归来笳鼓竞，虎拜登龙墀。guī lái jiā gǔ jìng，hǔ bài dēng lóng chí。诏加端明职，赐第江之湄。zhào jiā duān míng zhí，cì dì jiāng zhī méi。自喜可佚老，主上复勤思。zì xǐ kě yì lǎo，zhǔ shàng fù qín sī。专礼逮白屋，悲非吾之宜。zhuān lǐ dǎi bái wū，bēi fēi wú zhī yí。四子还上殿，拥笏腰带垂。sì zi hái shàng diàn，yōng hù yāo dài chuí。父子拜前后，兄弟融愉怡。fù zi bài qián hòu，xiōng dì róng yú yí。诚由积善致，玉音重奖咨。chéng yóu jī shàn zhì，yù yīn zhòng jiǎng zī。资殿尊职隆，授官非由私。zī diàn zūn zhí lóng，shòu guān fēi yóu sī。吾位等公相，吾年将期颐。wú wèi děng gōng xiāng，wú nián jiāng qī yí。立身忠孝门，传家清白规。lì shēn zhōng xiào mén，chuán jiā qīng bái guī。但愿后世贤，努力勤撑持。dàn yuàn hòu shì xián，nǔ lì qín chēng chí。把盏吸明月，披襟招凉飔。bǎ zhǎn xī míng yuè，pī jīn zhāo liáng sī。醉墨虽攲斜，是为子孙贻。zuì mò suī qī xié，shì wèi zi sūn yí。

胡铨

胡铨（1102年—1180年），字邦衡，号澹庵。吉州庐陵芗城（今江西省吉安市青原区值夏镇）人。南宋爱国名臣、文学家，庐陵“五忠一节”之一，与李纲、赵鼎、李光并称“南宋四名臣”。建炎二年（1128年），胡铨登进士第。初授抚州军事判官，他招募乡丁，助官军捍御金军。后除枢密院编修官。绍兴八年（1138年），秦桧主和，胡铨抗疏力斥，乞斩秦桧与参政孙近、使臣王伦，声振朝野。但遭除名，编管昭州，移谪吉阳军。秦桧死后，内移衡州。宋孝宗即位，复任奉议郎，知饶州。历国史院编修官、兵部侍郎，晚年以资政殿学士致仕。淳熙七年（1180年），胡铨去世，追赠通议大夫，谥号“忠简”。著有《澹庵集》等传世。胡铨的作品>>

猜您喜欢